W bardzo niezobowiązującej atmosferze porozmawiamy o tym, o czym dziś mówi się off the record w polskim i niemieckim teatrze.

Narracja oficjalna współczesnego europejskiego teatru – ta wyrażana w spektaklach, w wywiadach, oświadczeniach, manifestach i polemikach – to jedno. Znamy ją, mamy do niej dostęp. Ale obok niej istnieje druga opowieść: przekazywana pokątnie, ukryta, rozproszona.

Czym ona jest? Czego pracując w teatrze nie mówimy dziś wprost, choć bardzo chcemy to w ogóle wypowiedzieć? Czym zajmujemy się w teatralnych bufetach, co nas elektryzuje w przerwach między próbami, jaki temat wypływa od razu na popremierowych bankietach? Na co narzekamy, dzwoniąc do siebie lub pisząc?

Zakulisowe strachy środowiska teatralnego: czego się boimy? Co nad teatrem wisi, co nadciąga? Polska, niemiecka, europejska perspektywa.

To mogą być różne rzeczy: brak stabilizacji ekonomicznej ludzi teatru, podziały polityczne i generacyjne, koszty i sens terapii, cel rozmowy z publicznością i jakość debaty wewnątrz środowiska. Wszechmoce i niemoce współczesnego teatru.
Czy narzekamy na urzędników czy pracowników? Drażni nas krytyka czy polityka? Ostatnie lata przyniosły dwie wojny, brunatniejącą rzeczywistość, a do tego wysiłek naprawiania teatru od środka i poszukiwanie mechanizmów współistnienia dla różnych generacji twórców i widzów. Ale czy to nadal nas naprawdę zajmuje na co dzień?

Wieloletnia działalność teatralna Matthiasa Lilienthala i Bartosza Szydłowskiego doprowadziła do powstania wokół nich specyficznej sieci środowiskowych relacji. Siedzą w tej pajęczynie, wyczuwając najdelikatniejsze drgnienia. Pozwólmy im opowiedzieć, co w nas drga, gdzie i dlaczego.

6 grudnia (sobota), godz. 11:30, Bunkier Sztuki
Prowadzenie: Łukasz Drewniak
Spotkanie tłumaczone na język polski i angielski.