Remigiusz Brzyk

Reżyser teatralny, absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu i Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, gdzie studiował na roku prowadzonym przez Krystiana Lupę. Wyreżyserował ponad 40 spektakli na deskach teatrów Krakowa, Łodzi, Warszawy, Wrocławia, Kalisza, Gdańska, Sosnowca, Poznania, Bydgoszczy. W swojej pracy sięga zarówno po wielką literaturę klasyczną, jak i po teksty współczesne. Laureat wielu nagród, między innymi Lauru Konrada oraz Nagrody Publiczności podczas IV Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach za reżyserię przedstawienia „Czarownice z Salem” Arthura Millera w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi, nagrody za scenografię do spektaklu „Korzeniec” Tomasza Śpiewaka podczas XIV Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry” w Sopocie, Lauru Konrada za spektakl „Koń, kobieta i kanarek” Tomasza Śpiewaka podczas XVI Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach, wyróżnienia Jury Konkursowego XXIII Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki za reżyserię spektaklu „Siódemka”, czterokrotny zdobywca łódzkich Złotych Masek. Odznaczony Honorowym Medalem „Powstanie w Getcie Warszawskim”.

***
Fot. Bartłomiej Górniak

 

Reżyser spektaklu: 1946

Jacek Głomb

Reżyser teatralny. Od roku 1994 dyrektor Teatru im. H. Modrzejewskiej w Legnicy. Jego teatr jest zaangażowany politycznie i społecznie, często realizowany w obiektach zdegradowanych fizycznie i kulturowo. Pracuje w Polsce i za granicą (Litwa, Gruzja, Macedonia). Jego najważniejsze spektakle to m.in. „Zły” (wg Tyrmanda), „Ballada o Zakaczawiu”, „Koriolan”, „Hamlet, Książę Danii”, „Szaweł”, „Zabijanie Gomułki” (wg Pilcha), „Otello”, „Łemko”, „Orkiestra”, „Kokolobolo”, „Car Samozwaniec”. W Teatrze Telewizji wyreżyserował m.in. „Wschody i Zachody Miasta” (2005) oraz „Orkiestrę” (2013). Nakręcił film fabularny „Operacja Dunaj” (2009). Laureat wielu nagród, m.in. Nagrody im. Konrada Swinarskiego (2001). Pod jego kierownictwem Teatr im. H. Modrzejewskiej wystąpił m.in. w Wielkiej Brytanii (Fringe w Edynburgu), USA, Turcji, Argentynie, Rosji (wraz z Syberią). Za działalność społeczną m.in. na rzecz mniejszości narodowych otrzymał od Parlamentu Europejskiego Europejską Nagrodę Obywatelską (2013).
***
Fot. Waldemar Gorlewski

Reżyser spektaklu: Biesy

Michał Borczuch

Ukończył Wydział Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Wydział Reżyserii w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Stypendysta programu The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Jego pierwszym przedstawieniem były „KOMPOnenty” Małgorzaty Owsiany przygotowane w 2004 roku podczas Intermedialnego Forum Teatru baz@rt. Dwa lata później zadebiutował w Warszawie spektaklem „Leonce i Lena” Georga Büchnera w Teatrze Dramatycznym. W tym samym roku w Starym Teatrze Borczuch wystawił „Lulu" Franka Wedekinda, historię małoletniej prostytutki. Po raz pierwszy w Polsce pokazano nieocenzurowaną wersję dramatu. W 2009 w TR Warszawa Borczuch przygotował swoją wersję „Portretu Doriana Graya” wg powieści Oscara Wilde’a. W tym samym roku w krakowskim Narodowym Starym Teatrze reżyserował „Wertera” na podstawie powieści Goethego. Borczuch współpracuje również z wrocławskim Teatrem Polskim, w którym zrealizował inspirowany myślą Freuda spektakl „Hans, Dora i Wilk”. Rok 2012 to także debiut Michała Borczucha na deskach teatru Schauspielhaus w Duesseldorfie, gdzie powstał spektakl inspirowany głośną książką Swietłany Aleksijewicz „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety”. Dwukrotnie nominowany do Paszportów Polityki. Premiera „Apokalipsy” odbyła się we wrześniu 2014 w Nowym Teatrze w Warszawie, reżyser otrzymał za nią Grand Prix na festiwalu Boska Komedia. W kolejnym roku jego spektakl z Teatru Łaźnia Nowa – „Wszystko o mojej matce” – zdobył także główną nagrodę na Boskiej Komedii. 

 

Marcin Wierzchowski

Reżyser teatralny, dramaturg, autor scenariuszy teatralnych do własnych przedstawień. W Teatrze Łaźnia Nowa zrealizował przedstawienia oparte na autorskich scenariuszach teatralnych: „Supernovą. Rekonstrukcję” (2008) oraz „Ostatnie kuszenie” (2010). Wraz z Romanem Pawłowskim tworzył scenariusz dokumentalnego serialu teatralnego „Jeżyce Story. Posłuchaj miasta!”. Współpracował m.in. z Teatrem im W. Horzycy w Toruniu oraz Teatrem Współczesnym w Szczecinie („Idiotki"). W 2017 roku jego spektakl „Sekretne życie Friedmanów” zdobył główną nagrodę na Boskiej Komedii. 

 

Reżyser spektaklu: Hańba

Bartosz Szydłowski

Reżyser, menedżer kultury, inicjator wielu idei kulturalnych, którymi udaje mu się inspirować innych i przede wszystkim nadawać im kształt realny. Jedenaście lat temu stworzył autorską formułę Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia, który pod jego przewodnictwem ewoluował do najważniejszego teatralnego wydarzenia w Polsce. Trzynaście lat temu wymyślił wraz z Małgorzatą Szydłowską Łaźnię Nową, tworząc teatr o unikalnym połączeniu zaangażowania społecznego, z ambitnym programem artystycznym. Dwadzieścia dwa lata temu powołali wspólnie do życia Stowarzyszenie Teatralne Łaźnia, jedno z ważniejszych niezależnych miejsc w Krakowie lat 90-tych. Jest związany z Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie, gdzie odpowiada za linię programową. Wierzy, że na artystach spoczywa szczególna odpowiedzialność, zwłaszcza w świecie coraz bardziej pleniącego się technokratyzmu, antyhumanizmu i wulgarnego braku wrażliwości. Utożsamia się z Nową Hutą – miejscem stygmatyzowanym i marginalizowanym. Wychował się tutaj i za swoją misję uważa konsekwentne rozbudzenie ukrytej energii i potencjału tej dzielnicy. Wypracował własny styl pracy z aktorami i amatorami. Realizowane przez niego projekty zawsze mocno odwołują się do kontekstu społecznego. Wyreżyserował m.in. „Pana Pawła” Tankreda Dorsta (1999), „Zabawę” Sławomira Mrożka (2000), „Miłość Fedry” Sarah Kane (2001), „Tatuaż” (2002) Dei Loher; „Wściekliznę Show, albo Fajnych Ludzi” oraz „Pokolenie porno” Pawła Jurka (2003), „Edypa – tragedię sentymentalną z Nową Hutą w tle” / „Edypa – tragedię nowohucką” (2006), „Krwawe wesele, czyli muzyczną opowieść o cygańskim sercu” na motywach dramatu Garcii Lorki (2007), „Moralność Pani Dulskiej, czyli w poszukiwaniu zagubionego czakramu” (2009), „Fakira” / „Fakira, czyli optymizm” (2011), „Wejście smoka. Trailer” (2011), „Antyzwiastowanie” (2012), „Klub miłośników filmu Misja” (2013), „Przypadek według Krzysztofa Kieślowskiego” (2016), „Konformista 2029”, inspirowany powieścią Alberto Moravii oraz "Wałęsa w Kolonos" (premiera 8.092018). Za dotychczasową działalność został nagrodzony Srebrnym Medalem Ministra Kultury „Gloria Artis”.

Reżyser spektaklu: Wałęsa w Kolonos, Konformista 2029

Iwona Kempa

Reżyserka teatralna. Absolwentka teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wydziału Reżyserii Dramatu w PWST w Krakowie. Debiutowała w 1996 w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu „Karykaturami” Kisielewskiego. W latach 1996–2012 współpracowała z teatrami w Opolu, Łodzi, Kaliszu, Bydgoszczy, Poznaniu, Wrocławiu, Warszawie, Krakowie. Od 2006 do 2012 roku była dyrektorem artystycznym toruńskiego teatru oraz doradcą programowym Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT. Jest laureatką wielu festiwali teatralnych m.in.: Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach (2000), Festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie (2003 i 2005), Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2004), Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu (2004 i 2007). W 2008 otrzymała Laur Konrada i Nagrodę Publiczności katowickich Interpretacji za spektakl „Pakujemy manatki” H. Levina. Spektakle zrealizowane w latach 2009–2015 w krakowskim Teatrze im. J. Słowackiego również były wielokrotnie nagradzane. „Rozmowy poufne” I. Bergmana otrzymały m.in. Nagrodę Dziennikarzy na festiwalu KONTAKT w 2009 roku, „Udręka życia” H. Levina – nagrodę dla najlepszego reżysera przeglądu Oblicza Teatru, „Za chwilę” P. Assmusena – nagrodę im. S. Wyspiańskiego za wydarzenie teatralne Krakowa 2012. „Rytuał” Bergmana prezentowany był podczas Warszawskich Spotkań Teatralnych w 2016 roku. W latach 2012–2016 roku pełniła funkcję kierownika artystycznego Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie, gdzie powołała do życia wiele projektów interdyscyplinarnych m.in. Międzynarodowy Festiwal Tańca Współczesnego KRoki (wspólnie z Katarzyną Bester). Zrealizowany w Teatrze Nowym Proxima spektakl na podstawie  powieści Vedrany Rudan „Murzyni we Florencji” ponownie otrzymał krakowską Nagrodę im. S. Wyspiańskiego za wydarzenie roku 2017 w teatrze nieinstytucjonalnym. Jej najnowszą premierą jest kolejna adaptacja powieści Rudan „Miłość od ostatniego wejrzenia” w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Od 2013 jest pedagogiem krakowskiej AST, a od 2016 dziekanem Wydziału Reżyserii Dramatu AST.

***
Fot. Kasia Chmura 

Reżyser spektaklu: Murzyni we Florencji

Maja Kleczewska

Absolwentka Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Reżyserowała w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie („Noże w kurach” Davida Harrowera), Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze („Elektra” Hugo von Hofmannstahla, „Czajka” Antoniego Czechowa), Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu („Lot nad kukułczym gniazdem” Keseya, „Czyż nie dobija się koni?” Horace’a McCoya), Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu („Makbet” Williama Shakespeare’a, „Opowieści Lasku Wiedeńskiego” Ödöna von Horvátha, „Zmierzch bogów” Nicola Badalucco, Enrico Medioliego i Luchino Viscontiego, „Bracia i siostry” Antoniego Czechowa i Fiodora Dostojewskiego),Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu („Woyzeck” George’a Büchnera), Starym Teatrze w Krakowie („Sen nocy letniej” Williama Shakespeare’a, „Zbombardowani” Sarah Kane), Teatrze Narodowym („Fedra”, „Marat/Sade” Petera Weissa, „Orysteja” Ajschylosa), Teatrze Polskim w Bydgoszczy („Płatonow” wg Antoniego Czechowa, „Babel” oraz „Podróż zimowa” Elfriede Jelinek i „Burza” Williama Shakespeare’a). Reżyserowała również w Operze Narodowej („Sudden Rain” Aleksandra Nowaka, „Between” Agaty Zubel). Laureatka nagród m.in. za „Lot nad kukułczym gniazdem” (statuetka Wojciecha oraz nagroda zespołowa dla realizatorów spektaklu na XLIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych; nagroda publiczności za reżyserię na VII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje 2005 w Katowicach) i „Woyzecka” (Laur Konrada oraz Nagroda Dziennikarzy za reżyserię na VIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje 2006 w Katowicach), a także Paszportu „Polityki” (2007). W czerwcu 2013 roku otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie „Teatr”.

Reżyser spektaklu: Pod presją

Wojtek Ziemilski

Reżyser teatralny, artysta wizualny. Tworzy prace na pograniczu dyscyplin, wykorzystujące różnorodność form sztuk performatywnych. Jego teatr bawi się konwencjami, stroniąc od patosu i bełkotliwości. W swoich pracach często zajmuje się kwestiami komunikacji, języka, tożsamości, a także relacją widz-spektakl. Jego spektakle eksplorują możliwości teatru dokumentalnego – w „Małej narracji” (Teatr Studio w Warszawie) opowiadał własną historię rodzinną, w „Prologu” (Krakowskie Reminiscencje Teatralne i Teatr Ochoty) sprawdzał, kim są widzowie i kim mogliby być, „W samo południe” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu) było opowieścią o zmianach w Polsce po 1989 roku, a „Pigmalion” (Centrum Kultury Zamek w Poznaniu, Komuna//Warszawa) zajmował się językiem jako sposobem funkcjonowania w świecie. Jego „Jeden gest” (Nowy Teatr w Warszawie) zdobył w 2017 roku główną nagrodę szwajcarskiego festiwalu Zürcher Theater Spektakel. Ziemilski jest założycielem Ośrodka Sztuki XS, współtwórcą akcji „Golgota Picnic Polska”, współpracuje także z galerią BWA Warszawa. Prowadzi zajęcia z nowych nurtów teatralnego eksperymentu w Akademii Teatralnej w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim.

Reżyser spektaklu: Spektakl dla turystów

Iwan Wyrypajew

Dramaturg, reżyser, aktor, dyrektor artystyczny Teatru Praktika w Moskwie. Ur. w 1974 roku. Absolwent Wyższej Szkoły Teatralnej w Irkucku (wydział aktorski) i Wyższej Szkoły Teatralnej im. Szczukina w Moskwie (wydział reżyserii). Był aktorem w teatrach w Magadanie i na Kamczatce. Stworzył własne Studio „Przestrzeń gry” w Irkucku. W 2005 roku stworzył w Moskwie agencję projektów artystycznych „Dvizhenie Kislorod”. W latach 2012–2015 dyrektor artystyczny moskiewskiego Teatru Praktika. Autor scenariuszy i reżyser filmów: „Euforia”, „Tlen”, „Odczuwać”, „Taniec Delhi”, „Zbawienie”. Reżyser spektakli, m.in.: „Lipiec” w Teatrze na Woli w Warszawie, „Taniec Delhi” w Teatrze Narodowym w Warszawie, „Iluzje” (Teatr Stary w Krakowie). Autor sztuk, znanych szeroko również w Polsce, m.in. kultowej sztuki „Tlen” (2002), która doczekała się 5 realizacji w Polsce, „Dzień Walentego” (2001), „Księga Rodzaju nr 2” (2004), „Lipiec” (2006), „Taniec Delhi” (2009), „Iluzje” (2011), „UFO” (2012) i „Pijani” (2012), „Nieznośnie długie objęcia” (2015). Jego sztuki grane są m.in. w Anglii, Francji, Polsce, Niemczech, Czechach czy Kanadzie. Laureat wielu nagród w dziedzinie teatru i filmu.

 

Reżyser spektaklu: Wujaszek Wania

Krzysztof Warlikowski

Dyplom reżyserski zdobył na Wydziale Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie w 1993 roku. Pierwsze realizacje w teatrach polskich i zagranicznych to: „Hamlet” zrealizowany w Tel Awiwie (1997) i Warszawie (1999), „Poskromienie złośnicy” w Warszawie (1998), „Burza” w Stuttgarcie (2000) i Warszawie (2003). Swoją uwagę skupia także na dramacie antycznym m.in.: „Elektra” Sofoklesa (1997), „Bachantki” Eurypidesa (2001) i współczesnym m.in. „Zachodnie Wybrzeże” Bernarda-Marie Koltèsa (1998), „Oczyszczeni” Sarah Kane (2001), „Krum” Hanocha Levina (2005), „Anioły w Ameryce” Tony’ego Kushnera (2007). W 2006 roku odbyła się premiera „Madame de Sade” Yukio Mishimy w Tonnel Groep w Amsterdamie. W 1999 roku rozpoczyna kilkuletnią współpracę z Teatrem Rozmaitości (dziś TR) w Warszawie, reżyseruje też w teatrach za granicą w Zagrzebiu, Bonn, Nicei, Amsterdamie, Hanowerze i Paryżu. W 2000 roku debiutuje jako reżyser operowy operą „The Music Programme” Roxanny Panufnik w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie. W tym samym roku wyreżyserował „Don Carlosa” Verdiego, a w kolejnych latach m.in. „Ignoranta i szaleńca” Mykietyna (2001), „Ubu Rexa” Pendereckiego (2003) i „Wozzecka” Berga (2006). Na zaproszenie Gerarda Mortiera debiutuje w Operze Paryskiej „Ifigenią w Taurydzie” Glucka (2006). Współpracował z Operą Paryską, Bayerische Staatsoper w Monachium, Théâtre Royal de la Monnaie w Brukseli, Staatsoper Unter den Linden w Berlinie, Teatro Real w Madrycie, Theatre Royal de la Monnaie w Brukseli. Od 2008 roku kieruje założonym wraz z grupą stałych współpracowników Nowym Teatrem w Warszawie, gdzie w maju 2009 roku realizuje pierwszą premierę teatru – „(A)pollonię”, a w latach kolejnych: „Tramwaj” (wg Williamsa) jako koprodukcję Nowego Teatru i paryskiego Théâtre de l’Odéon, „Koniec” (2010), „Opowieści afrykańskie według Szekspira” (2011), „Kabaret warszawski” (2013), „Francuzów” (2015). W 2013 roku odznaczony orderem Commandeur des Arts et Lettres przez Ambasadora Francji w Polsce, Pierre’a Buhle. W 2015 roku mianowany członkiem Akademie der Künste w Berlinie.

Reżyser spektaklu: Wyjeżdżamy

Paweł Passini

Reżyser teatralny, dramatopisarz, kompozytor, aktor, a także twórca i dyrektor lubelskiego neTTheatre, pierwszego na świecie teatru internetowego. Na koncie ma m.in. prestiżową nagrodę im. Konrada Swinarskiego dla najlepszego reżysera przyznaną za głośny spektakl „Morrison/Śmiercisyn”. Studiował filozofię i kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim oraz reżyserię na Akademii Teatralnej w Warszawie. Był uczestnikiem Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach. Passini komponuje również muzykę do większości swoich spektakli, występuje też w nich jako muzyk, gra na instrumentach klawiszowych. Do tej pory napisał muzykę do m.in. „Bram raju, Krucyaty dziecięcej” oraz „Nic, co ludzkie”. Za swoją działalność był dwukrotnie nominowany do prestiżowych Paszportów „Polityki”.
Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureat licznych nagród i wyróżnień, m.in. Złotej Maski za najlepszy spektakl sezonu dla „Ifigenii w Aulidzie”, Nagrody Głównej XXIX Opolskiego Festiwalu Konfrontacje Klasyki za reżyserię „Klątwy”, Nagrody Indywidualnej XIV Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za spektakl „Odpoczywanie”, Nagrody Herald Angel i Total Theatre Award za spektakl „Turandot” na Fringe Festiwalu w Edynburgu, Złotej Maski dla najlepszego przedstawienia – spektaklu „Morrison/Śmiercisyn”, Grand Prix XXIV Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za spektakl „Zagubiony chłopiec”.

***
Fot. Krzysztof Cisowicz

Magda Umer

Pieśniarka, aktorka, scenarzystka i reżyserka. Absolwentka Wydziału Filologii Polskiej UW. Laureatka I nagrody na festiwalu FAMA (1969 i 1970). Nagrała wiele płyt, m.in. „Koncert jesienny”, „Gdzie Ty jesteś”, „Wszystko skończone”, „Magda Umer”, „O niebieskim pachnącym groszku”. Jest autorką i wykonawczynią autorskich recitali telewizyjnych: „Cienie”, „Na strychu”, „Wszystko już było”.
Tworzy widowiska poetyckie dla teatru, estrady i telewizji, programy poświęcone twórcom piosenki literackiej i studenckiej. Wyreżyserowała spektakle teatralne: „Biała bluzka” (1987, 2010 – nowa wersja) , „Kobieta zawiedziona” (1994), „Marlene” (1999) (z Krystyną Jandą). Dokonała adaptacji i wyreżyserowała spektakle „Pod Mocnym Aniołem” (2012) oraz „Zapiski z wygnania” (2018) w Teatrze Polonia oraz koncerty „Zimy Żal” (1989), „Mężczyźni mojego życia” (1995), „Trzymaj się swoich chmur” (2004).
Jest autorką estradowych programów muzycznych, filmów dokumentalnych oraz wielu wywiadów telewizyjnych.
Wspólnie z Andrzejem Poniedzielskim stworzyła w Teatrze Ateneum spektakl „Chlip Hop”, grany w latach 2007–2012. Również z Andrzejem Poniedzielskim prowadziła na Wirtualnej Polsce blog pod tym samym tytułem; korespondencję wydano później nakładem wydawnictwa TRIO. W grudniu 2017 roku w Och-Teatrze, z okazji 102. rocznicy urodzin Jeremiego Przybory, odbyła się premiera spektaklu „Przybora na 102”, stworzonego przez artystkę razem z MUMIO.
W kwietniu 2009 roku, podczas jubileuszowego recitalu z okazji 40-lecia pracy artystycznej, Minister Kultury Bogdan Zdrojewski odznaczył artystkę Złotym Medalem „Gloria Artis – Zasłużony Kulturze”.
***
Fot:  Maciej Kłoś

Reżyser spektaklu: Zapiski z wygnania

Paweł Miśkiewicz

Reżyser teatralny i aktor. Dyrektor artystyczny Teatru Polskiego we Wrocławiu (2000–2004), dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. G. Holoubka (2008–2012). Pomysłodawca i twórca Wrocławskiego Forum Dramaturgii Współczesnej EuroDrama (2002–2004) oraz Intermedialnego Forum Teatru baz@rt w Krakowie (2004–2005). Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Aktorskiego (1989) i Wydziału Reżyserii Dramatu (1995) PWST w Krakowie. Studia aktorskie kończył rolami dyplomowymi u Jerzego Jarockiego i swojego mistrza Krystiana Lupy. Został zaangażowany do zespołu aktorskiego Starego Teatru w Krakowie, skąd odszedł w roku 2000. Jako reżyser zadebiutował „Czekając na Godota” Samuela Becketta w PWST w Krakowie. Jego kolejne przedstawienia to m.in. „Śniadanie u Tiffany’ego” wg Trumana Capote, „Taniec śmierci” Augusta Strindberga, „Hedda Gabler” Henryka Ibsena, „Ona” Rafała Maciąga, „Sztuka” Yasminy Rezy, „Głód” wg Knuta Hamsuna, „Rajski ogródek” wg Tadeusza Różewicza, „Wiśniowy sad” Antona Czechowa, „Przypadek Klary” Dei Loher, „Płatonow” Antona Czechowa, „Niewina” Dei Loher, „Auto da fé” wg Eliasa Canettiego, „Przedtem/potem” Rolanda Schimmelpfenniga, „Peer Gynt. Szkice z dramatu Henrika Ibsena”, „Kto wyciągnie kartę wisielca, a kto błazna” na motywach z Shakespeare’a. Laureat wielu nagród, w tym Nagrody im. B. Korzeniewskiego (1995) oraz Paszportu „Polityki” w dziedzinie teatru za rok 2000.

 

Marcin Liber

Aktor, reżyser, założyciel Teatru Usta Usta z Poznania. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Już na studiach został członkiem poznańskiego Teatru Biuro Podróży, w którym pozostał nieprzerwanie od roku 1988 do 1999. Jednocześnie współpracował jako aktor, scenarzysta i reżyser z innymi poznańskimi scenami: Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Porywacze Ciał i Polskim Teatrem Tańca. W roku 1999, wspólnie z Wojciechem Wińskim, założył w Poznaniu Teatr Usta Usta/2xU. Od 1996 roku tworzy spektakle autorskie, takie jak „Autofobia” (1996) i „Jedynak” (1998). Zmiana kierunku działania dojrzewa w nim od kilku lat, a wyreżyserowanie sztuki „Śmierć Człowieka – Wiewiórki” na podstawie tekstu Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk rozpoczyna okres długotrwałej współpracy reżysera i dramatopisarki. W Teatrze Współczesnym w Szczecinie wspólnie wystawili spektakl „ID”, a w 2011 roku wraz z Magdą Fertacz i Sywią Chutnik „III Furie” w Teatrze im. H. Modrzejewskiej w Legnicy. Wśród najgłośniejszych i najszerzej dyskutowanych spektakli Libera są: „Utwór o matce i ojczyźnie” (Teatr Współczesny w Szczecinie, 2010), „Aleksandra. Rzecz o Piłsudskim” (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2011), „Trash Story” (Teatr Lubuski w Zielonej Górze im. L. Kruczkowskiego, 2012), „Dyskretny urok burżuazji” (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012), „Być jak Steve Jobs” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2013), „Stara kobieta wysiaduje” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2014). W roku 2012 Liber został uhonorowany Laurem Konrada oraz nagrodą za reżyserię spektaklu „Na Boga!” prezentowanym na XIII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona”.

Reżyser spektaklu: #Gwałt na Lukrecji

Paweł Sakowicz

Choreograf i tancerz, absolwent politologii na Uniwersytecie Warszawskim oraz choreografii i performansu w London Contemporary Dance School. Pracuje z choreografami i artystami wizualnymi, tworzy choreografie do spektakli teatralnych. Autor prac: „Bernhard”, „TOTAL”, „Jumpcore” i „Thriller” (ostatni wspólnie z Anną Smolar). Otrzymał wyróżnienie w XXII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2015/2016) oraz nominację do „Paszportów” Polityki 2016 w kategorii „Teatr”. Stypendysta danceWEB (2017) oraz innych programów. Swoje spektakle pokazywał m.in. podczas dwóch edycji Polskiej Platformy Tańca, w NYU Skirball czy CAC New Orleans. Obecnie w warszawskim Nowym Teatrze pracuje nad grupowym spektaklem tanecznym pt. „Masakra”.
***
Fot. Dawid Grzelak

Reżyser spektaklu: Jumpcore

Eva Rysová

Reżyserka teatralna, tworzy w Czechach i w Polsce. Absolwentka Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej w Brnie, w ramach stażu zagranicznego spędziła rok akademicki na Wydziale Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. Współzałożycielka czeskiej grupy teatralnej D’EPOG, założycielka i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu JAKO NA SMRT! w Pradze (2015), który łączył artystów zajmujących się chorobą Alzheimera. Zadebiutowała w 2010 roku w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie spektaklem „Dwanaście stacji” według poematu Tomasza Różyckiego. Współpracuje m.in. z dramatopisarzem Mateuszem Pakułą. Spektakl „Wieloryb The Globe” (2016) z Krzysztofem Globiszem w roli głównej był ich dziewiątą wspólną realizacją. Na podstawie tekstów Pakuły wyreżyserowała spektakle: „Na końcu łańcucha” (2012), „Twardy gnat, martwy świat” (2014), „Havel-Man albo Václav Havel i spisek czasoskoczków” (2016). Przełożyła na język czeski sztuki „Biały Dmuchawiec” i „Miki mister DJ”.

Reżyser spektaklu: Miłosna wojna stulecia

Mateusz Pakuła

Dramatopisarz, dramaturg, absolwent dramaturgii na Wydziale Reżyserii Dramatu w PWST w Krakowie. Laureat Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (za tekst „Smutki tropików”) oraz trzykrotny finalista tego konkursu. Wielokrotny finalista Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej i laureat 19 edycji tego konkursu („Mój niepokój ma przy sobie broń”). Finalista „Talentów Trójki” 2013, nominowany do nagrody TVP Kultura „Gwarancje Kultury” 2010. Stypendysta Ministra Kultury oraz Miasta Krakowa. Wydał pięć książek z dramatami: „Wieloryb The Globe” (2016), zbiór „Panoptikos” (2015), dyptyk „Na końcu łańcucha” (2012), „Kowboj Parówka i trzy inne sztuki” (2012) oraz „Biały Dmuchawiec. Pięć sztuk teatralnych” (2010). Jego sztuki zostały przetłumaczone na języki angielski, niemiecki, czeski, ukraiński i hiszpański. Ostatnie realizacje Pakuły to m.in.: „W ogień!” (reż. W. Klemm), „Wieloryb The Globe” (reż. E. Rysova), „Havel-Man” (reż. E. Rysova), „Kowboj Parówka” (reż. W. Loga-Skarczewski), „Smutki tropików” (reż. P. Świątek), „Wejście Smoka. Trailer” i „KonradMaszyna” (reż. B. Szydłowski). Jako dramaturg i autor adaptacji współpracował m.in. z Pawłem Świątkiem, Evą Rysovą czy Bartoszem Szydłowskim. „Pluton p-brane” jest jego debiutem reżyserskim. W ostatnim czasie Mateusz Pakuła zajmuje się również reżyserią słuchowisk teatralnych. W 2017 roku otrzymał nagrodę za debiut reżyserski w Teatrze Polskiego Radia.

Reżyser spektaklu: Pluton p-brane

Małgorzata Wdowik

Reżyserka, studiowała reżyserię teatralną na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, jest także absolwentką wiedzy o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Odbyła roczne stypendium naukowe w Theater Institute w Giessen, na wydziale Choreography and Performance, była dwukrotną stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest twórczynią takich projektów jak „Bezdomność. Zadbamy o Ciebie” prezentowanego na Malta Festival 2014, „The Boundaries of Landscape”, za który została nominowana do nagrody Promising Student Talent czy „Transit Monumental” realizowanego z kolektywem K.A.U w ramach festiwalu SpielArt. W 2016 roku wyreżyserowała spektakle „Juliusz Cezar wierzy w poranek” Tamary Antonijevic (Teatr Nowy im. K. Dejmka w Łodzi) i „Historia T-shirtu, czyli jak to dobrze urodzić się na Zachodzie” Jana Czaplińskiego i Krzysztofa Szekalskiego (Teatr Współczesny w Szczecinie). W 2017 w STUDIO teatrgaleria pokazała „Dziewczynki” Weroniki Murek. We współpracy z TR Warszawa wyreżyserowała „Piłkarzy” Krzysztofa Szekalskiego (2016), za który otrzymała Główną Nagrodę Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego podczas 6. Forum Młodej Reżyserii w Krakowie. W TR Warszawa wyreżyserowała także „Strach” Roberta Bolesto (2018).

Reżyser spektaklu: Strach

Jędrzej Piaskowski

Studiował reżyserię na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie i muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim. Jako asystent reżysera współpracował z Michałem Borczuchem („Apokalipsa”, Nowy Teatr w Warszawie) i Mają Kleczewską („Dybuk”, Teatr Żydowski w Warszawie). Spektaklem „Versus” na podstawie dramatu Rodriga Garcii, zrealizowanym w Teatrze Nowym w Poznaniu, na V Forum Młodej Reżyserii w Krakowie zdobył Grand Prix – Nagrodę Główną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz otrzymał zaproszenie do debiutu w TR Warszawa od Grzegorza Jarzyny. Później wyreżyserował m.in. „Leara” wg Williama Shakespeare’a w Teatrze Nowym w Poznaniu i „Raj. Tutorial” inspirowany powieścią „Middlesex” Jeffreya Eugenidesa w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu. Jego spektakl „Puppenhaus. Kuracja” na podstawie tekstu Magdy Fertacz, zrealizowany w sezonie 2016/17 w ramach programu Debiut w TR, znalazł się w rankingu „Najlepszy, najlepsza, najlepsi” miesięcznika Teatr i został uznany za jedno z najciekawszych wydarzeń teatralnych sezonu. Następnie w Teatrze Żydowskim w Warszawie wyreżyserował „Wierę Gran” na podstawie tekstu Weroniki Murek. W podsumowaniu roku 2017 „Dwutygodnika” Jędrzej Piaskowski został doceniony za oryginalność, odwagę i konsekwencję w poszukiwaniu własnego języka teatralnego. W 2018 roku jego projekt „Juden (R)aus Arras”, realizowany wspólnie z dramaturgiem Hubertem Sulimą, wygrał konkurs „Obcy w domu. Wokół Marca ‘68”, organizowany przez TR Warszawa i Muzeum Historii Żydów Polskich Polin, oraz wszedł do repertuaru obu instytucji (jako „Dawid jedzie do Izraela”). W tym samym roku Piaskowski w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie wyreżyserował także świetnie przyjęte przez krytykę „Trzy siostry” Antona Czechowa, a jego „Puppenhaus” zdobył Grand Prix podczas 13. edycji Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych.

***
Fot. Wojtek Sobolewski

Reżyser spektaklu: Trzy siostry

Wojtek Blecharz

Urodzony w Gdyni w 1981 roku. W 2005 roku ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2015 roku otrzymał doktorat z dziedziny kompozycji na Wydziale Muzycznym Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego, specjalizującym się w tworzeniu i wykonawstwie muzyki współczesnej. Współorganizuje wraz z Pawłem Mykietynem festiwal muzyczny Instalakcje przy Nowym Teatrze w Warszawie. W 2012 otrzymał nagrodę-stypendium za „doskonałość w kompozycji” podczas 46. Letnich Kursów Muzyki Nowej w Darmstadt, w 2013 został laureatem konkursu kompozytorskiego IMPULS w Austrii. W 2012 nominowany do Paszportów Polityki w kategorii „muzyka poważna”, w 2013 do nagrody Orlenu „Polacy z Werwą” w kategorii Kultura i Sztuka oraz do nagrody Trzeciego Programu Polskiego Radia „Kulturysta Roku”.

Reżyser spektaklu: Dom dźwięku

Natalia Korczakowska

Studiowała na Wydziale Wiedzy o Teatrze i Reżyserii w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Jej debiut reżyserski to „Pensjonat Madryt”  według prozy Aglai Veteranyi (2006). Asystowała u René Pollescha i Oskarasa Koršunovasa. Od 2006 roku Reżyseruje przedstawienia teatralne w Polsce, w tym m.in. „Elektrę - Lekcję Anatomii” w Teatrze im C.K. Norwida w Jeleniej Górze, „Solaris” na podstawie prozy Lema dla TR Warszawa, sztukę „Natan mędrzec” G.E. Lessing dla Teatru Narodowego w Warszawie i „Dziady. Część III” Adama Mickiewicza w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku. W STUDIO teatrgalerii wyreżyserowała adaptację „Berlin Alexanderplatz” Alfreda Döblina i „Biesy” Fiodora Dostojewskiego. Jako reżyserka operowa Korczakowska zrealizowała „Jakoba Lenza” Rihma i „Halkę” Moniuszki pod batutą Marca Minkowskiego dla Opery Narodowej w Warszawie. Współpracowała z prestiżową orkiestrą Ensemble Modern nad „El Cimarrón” H.W. Henzego w hamburskim Thalia Theatre. Wyreżyserowała „Zagubioną autostradę” Elfride Jelinek i Olgi Neuwirth na Międzynarodowym Festiwalu Filmowy Nowe Horyzonty we Wrocławiu. W kwietniu 2016 roku Korczakowska została dyrektorką artystyczną Teatru Studio w Warszawie, którego nazwę – w ramach nawiązania do awangardowej tradycji miejsca w duchu Józefa Szajny i Jerzego Grzegorzewskiego – zmieniła na STUDIO teatrgalerię. STUDIO teatrgaleria jest jedną z najważniejszych, eksperymentalnych scen w Polsce.
***
Fot. Jazzy Shots

Reżyser spektaklu: Metafizyka dwugłowego cielęcia

Renata Piotrowska-Auffret

Choreografka i performerka, w swoich pracach wykorzystuje narzędzia tańca eksperymentalnego, sztuk performatywnych, dramaturgii i teatru. Zestawia choreografię z myśleniem konceptualnym. Interesują ją historyczne i współczesne reprezentacje i polityki ciał oraz relacje między tekstem a ruchem. Była priorytetową artystką Areowaves (2017), kilkukrotną stypendystką Instytutu Adama Mickiewicza, Art Stations Foundation, stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2013) oraz programu „Młoda Polska” (2010). Ma na swoim koncie spektakle: „Teraz” (2007), „Tańcząc z wrogiem” (2007), seria UNKNOWN (2008–2010), „break SZTUKA WOJNY” (2010), „UNKNOWNS.SEANS” (2011), film taneczny „Inside” (2011), „The Forest”_work in progress (2013), „Śmierć. Ćwiczenia i wariacje” (2014), „Wspólne” (2016), „Wycieka ze mnie samo złoto” (2017). W latach 2008, 2010, 2017 jej spektakle były wytypowane do prestiżowego przeglądu – Polska Platforma Tańca. Absolwentka Akademii Teatralnej i programu ex.e.r.ce „Research and Choreography” w CCN Montpellier we Francji. Członkini kolektywu warszawskich choreografów Centrum w Ruchu.
***
Fot. Aleksandra Osowicz

Reżyser spektaklu: Wycieka ze mnie samo złoto

Sebastian Oberc

Aktor, absolwent krakowskiej PWST. Współpracował m.in. z Krystianem Lupą w Starym Teatrze przy spektaklu „Mistrz i Małgorzata” oraz Piotrem Waligórskim, tworząc jedne z pierwszych spektakli w Łaźni Nowej: „Cukier w normie” Sławomira Shuty (spektakl i rola nagrodzona przez Ministra Kultury), „From Poland with Love” Pawła Demirskiego. W roli reżysera debiutował w Teatrze Barakah w 2017 roku spektaklem „Dzieci z dworca ZOO” wg Christiane F. Ten spektakl to swego rodzaju eksperyment, w którym na jednej scenie spotykają się doświadczeni, często wybitni (jak choćby Roman Gancarczyk, Krzysztof Zarzecki czy Dawid Ogrodnik) aktorzy z debiutantami.
***
Fot. Joanna Puzio

 

Reżyser spektaklu: Dzieci z dworca Zoo

Monika Strzępka

Reżyserka teatralna, autorka głośnych przedstawień, które stanowią ważny głos w dyskusji o najważniejszych polskich problemach narodowych i społecznych. Wspólnie z dramaturgiem Pawłem Demirskim tworzą najpopularniejszą parę w polskim teatrze. Zadebiutowała w 2004 roku w Teatrze Polskim w Bydgoszczy sztuką „Z twarzą przy ścianie” młodej dramatopisarki Anny Bednarskiej. Kolejne realizacje powstały w Gdańsku, Jeleniej Górze i na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie. Pierwszymi przedstawieniami  przygotowanymi w duecie z Demirskim były „Dziady. Ekshumacja” w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2007), odważna próba rozliczenia z naszymi narodowymi grzechami, oraz spektakl o znaczącym tytule „Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł, czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte” w wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym (2007). Styl teatralny Moniki Strzępki można określić jako polityczną burleskę, w której narodowe mity, kompleksy i słabości ukazane zostają w groteskowy, podszyty gorzką ironią sposób. Rozgrywane w konwencji zaangażowanego społecznie pamfletu z elementami farsy przedstawienia, takie jak m.in. „Śmierć podatnika”, „Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty”, „Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów” – prezentowały w krzywym zwierciadle konsumpcyjne, neoliberalne społeczeństwo. Z kolei takie spektakle jak „Sztuka dla dziecka”, „Niech żyje wojna!”, „Bitwa warszawska 1920” czy „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!” – brały na cel zakłamaną i zmitologizowana polską pamięć historyczną. W bulwersującym spektaklu „Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej” reżyserka dokonała brutalnej konfrontacji ikon polskiej kultury z postulatami nowych twórców. Natomiast w „Tęczowej Trybunie 2012” podjęła temat mniejszości homoseksualnej – nawiązując do inicjatywy powstania gejowskiego sektora dla kibiców podczas mistrzostw Euro 2012. Na reżyserskim koncie Strzępki znalazła się także m.in. „Courtney Love” (o realiach polskiego show biznesu), „Firma” (o współczesnych układach biznesowych), „Bierzcie i jedzcie” (o obsesji zdrowego żywienia) oraz pierwszy w polskim teatrze współczesny serial polityczny „Klątwa. Odcinki z czasów beznadziei” (Teatr Łaźnia Nowa) i „W imię Jakuba S.” (Teatr Łaźnia Nowa, Teatr Dramatyczny w Warszawie). Monika Strzępka jest laureatką Paszportu „Polityki” 2010 (wraz z Pawłem Demirskim), a jej spektakle wyróżnione zostały licznymi nagrodami na teatralnych festiwalach, w tym dwukrotnie Grand Prix na festiwalu Boska Komedia.

Ewa Rucińska

Absolwentka wydziału aktorstwa dramatycznego w Cours Florent i INALCO w Paryżu, aktualnie studentka IV roku Wydziału Reżyserii krakowskiej AST. We Francji aktorka licznych zespołów teatralnych, a od 2013 roku także reżyserka. We Francji została laureatką reżyserskich nagród Jacques 2013 za najlepszy debiut oraz nagrody P’tit Molière 2017 za drugi spektakl „Le jeu de l’amour et du hasard” Marivaux. Laureatka nagrody ZAiKS-u na 7. Forum Młodej Reżyserii oraz 2. Festiwalu Młodych Reżyserów w Teatrze Ludowym. Współpracuje z Operą Narodową w Warszawie jako asystentka Mariusza Trelińskiego. W lutym 2018 zadebiutowała w polskim teatrze spektaklem „Świętoszek” w Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach. Jest członkiem paryskiego kolektywu Opéra Montmartre promującego szeroko dostępną operę.

 

Reżyser spektaklu: Wieszcze