Michał Borczuch

Ukończył Wydział Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Wydział Reżyserii w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Stypendysta programu The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Jego pierwszym przedstawieniem były „KOMPOnenty” Małgorzaty Owsiany przygotowane w 2004 roku podczas Intermedialnego Forum Teatru baz@rt. Dwa lata później zadebiutował w Warszawie spektaklem „Leonce i Lena” Georga Büchnera w Teatrze Dramatycznym. W tym samym roku w Starym Teatrze Borczuch wystawił „Lulu" Franka Wedekinda, historię małoletniej prostytutki. Po raz pierwszy w Polsce pokazano nieocenzurowaną wersję dramatu. W 2009 w  TR Warszawa Borczuch przygotował swoją wersję „Portretu Doriana Graya” wg powieści Oscara Wilde'a. W tym samym roku w krakowskim Narodowym Starym Teatrze reżyserował „Wertera” na podstawie powieści Goethego. Borczuch współpracuje również z wrocławskim Teatrem Polskim, w którym zrealizował inspirowany myślą Freuda spektakl „Hans, Dora i Wilk”. Rok 2012 to także debiut Michała Borczucha na deskach teatru Schauspielhaus w Duesseldorfie, gdzie powstał spektakl inspirowany głośną książką Swietłany Aleksijewicz „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety". Dwukrotnie nominowany do Paszportów Polityki. Premiera „Apokalipsy” odbyła się we wrześniu 2014 w Nowym Teatrze w Warszawie, reżyser otrzymał za nią Grand Prix na festiwalu Boska Komedia. W kolejnym roku jego spektakl z Teatru Łaźnia Nowa – „Wszystko o mojej matce” – zdobył także główną nagrodę na Boskiej Komedii. 

Reżyser spektaklu: Zew Cthulhu

Anna Smolar

Polsko-francuska reżyserka teatralna, tłumaczka. Absolwentka literaturoznawstwa na Uniwersytecie Paris Sorbonne. W 2001 roku założyła w Paryżu zespół La compagnie Gochka, z którym realizowała spektakle: „Gorzkie łzy Petry Von Kant” Rainera Wernera Fassbindera, „Wyspa niewolników” Pierre’a Marivaux i „Sextuor Banquet” Armanda Llamas. Od 2005 roku reżyseruje w Polsce, mi.n: „Zamianę” Paula Claudela w Teatrze Śląskim, „Maestro” Jarosława Abramowa-Newerlego w Laboratorium Dramatu w Warszawie, „Jedną ręką” Joëla Pommerata w Teatrze Studio, „Panią z Birmy” w Teatrze Polonia, „Obcego” Alberta Camus w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, „Wariatkę z Chaillot” w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku. W Opolu w Teatrze im. Kochanowskiego wystawiła „Aktorów prowincjonalnych” i „Bullerbyn”. W Nowym Teatrze w Warszawie wyreżyserowała spektakle „Enter” i „Pinokio”, w Teatrze Polskim w Bydgoszczy – „Dybuka”, a w Starym Teatrze w Krakowie – „Kopciuszka”. Autorka tłumaczenia na język francuski książki Grażyny Jagielskiej „Miłość z kamienia”.

 

Reżyser spektaklu: Henrietta Lacks

Agnieszka Glińska

Ukończyła Wydział Aktorski i Reżyserii Dramatu warszawskiej Akademii Teatralnej. Jej dwa pierwsze samodzielne przedstawienia to „Arlekinada” na scenie Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu oraz „Niebo-Piekło” Prospera Merimée w Starym Teatrze w Krakowie. Jeśli spojrzeć na dobór repertuaru dokonywany przez Glińską, łatwo zauważyć, że upodobała sobie ona szczególnie teksty z szeroko pojętej współczesnej dramaturgii psychologicznej. Jako reżyser Glińska nie ulega teatralnym modom, pracę z aktorem przedkłada nad wyszukane pomysły inscenizacyjne. Jej przedstawienia fascynują, gdyż udaje jej się doczytać tekst do końca i wytrącić aktorów ze schematu, rutyny. 1 września 2012 roku  Glińska objęła kierownictwo artystyczne warszawskiego Teatru Studio.  Swoją dyrekcję rozpoczęła od zbudowania różnorodnego zespołu, zapraszając do współpracy artystów z innych warszawskich scen.  Jej wybór potwierdziły już pierwsze premiery nowego sezonu („Sąd ostateczny”), a za „obiecujące nowe spektakle i komplety na widowni" Glińska została wyróżniona nagrodą „Co Jest Grane" Wdecha 2012 w kategorii Człowiek Roku.

Marcin Wierzchowski

Reżyser teatralny, dramaturg, autor scenariuszy teatralnych do własnych przedstawień. W Teatrze Łaźnia Nowa zrealizował przedstawienia oparte na autorskich scenariuszach teatralnych: „Supernovą. Rekonstrukcję" (2008) oraz "Ostatnie kuszenie" (2010). Ostatnio wraz z Romanem Pawłowskim tworzył scenariusz dokumentalnego serialu teatralnego „Jeżyce Story. Posłuchaj miasta!" Współpracował m. in z Teatrem im W. Horzycy w Toruniu oraz Teatrem Współczesnym w Szczecinie („Idiotki")

Reżyser spektaklu: Sekretne życie Friedmanów

Grzegorz Wiśniewski

Etatowy reżyser Teatru Wybrzeże. Jeden z najciekawszych i najlepszych polskich reżyserów średniego pokolenia. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie (1996). Zadebiutował w 1997 roku w Krakowskim Teatrze Scena STU „Babińcem” Czechowa, przygotował tam jeszcze „Prezydentki” Schwaba (1999). Reżyserował w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego („Zdarzenia na brygu Bandury” Gombrowicza, 1999; „Płatonow” Czechowa, 2000, „Plastiki” von Mayenburga, 2016), w teatrach wrocławskich: Współczesnym („Rzeźnia” Mrożka, 2000) i Polskim („Jan Gabriel Borkman Ibsena”, 2005), w warszawskich: Powszechnym („Prezydentki” Schwaba, 2001; „Kształt rzeczy” LaBute'a, 2002; „Białe małżeństwo” Różewicza, 2003; „Letnicy” Gorkiego, 2004), w Narodowym („Królowa Margot” Dumas, 2012), i Studio („Józef i Maria” Turriniego, 2011), w Teatrze im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy („Plastelina” Sigariewa, 2005), w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu („Mewa” Czechowa, 2007), w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi („Brzydal” von Mayenburga, 2007 - polska prapremiera; „Zagłada ludu albo moja wątroba jest bez sensu” Schwaba, 2008; „Przed odejściem w stan spoczynku” Bernharda, 2010; „Król Ryszard III” Shakespeare'a, 2012), w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu („Maria Stuart” Schillera, 2008; „Śnieg” Witkacego, 2010). Od 2001 roku jest etatowym reżyserem Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zrealizował „Jana Gabriela Borkmana” Ibsena (2001), „Mewę” Czechowa (2002), „Matkę” Witkacego (2003), „Przed odejściem w stan spoczynku” Bernharda (2004), „Księżną D'amalfi” Webstera (2006), „Słodkiego Ptaka Młodości” Williamsa (2008), „Zmierzch bogów” Viscontiego (2009), „Personę” Bergmana (2010), „Płatonowa” Czechowa (2013). Jest laureatem wielu prestiżowych nagród teatralnych, m.in. Nagrody im. Konrada Swinarskiego, Złotego Yoricka w konkursie na najlepszą polską inscenizację dzieł Williama Shakespeare'a za reżyserię „Ryszarda III” oraz Feliksa Warszawskiego za reżyserię „Królowej Margot”.

 

Reżyser spektaklu: Harper

Krzysztof Garbaczewski

Polski reżyser teatralny, scenograf i autor adaptacji. Tworzy interdyscyplinarne spektakle, teatralne instalacje łączące performans, sztuki wizualne i muzykę. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Wyreżyserował spektakle: „Chór sportowy” Elfriede Jelinek (2008, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), „Opętani” wg Witolda Gombrowicza (2008, Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu), „Nirwana” (2009, Teatr Polski we Wrocławiu), „Odyseja wg Homera” (2009, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), „Biesy” Fiodora Dostojewskiego (2010, Teatr Polski we Wrocławiu). Jego spektakle są prezentowane na polskich i międzynarodowych festiwalach teatralnych. W 2009 otrzymał nagrodę za reżyserię spektaklu „Opętani” na XXXIV Opolskich Konfrontacjach Teatralnych Klasyka Polska. Spektakl otrzymał także wyróżnienie w IV Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej. W 2010 roku „Odyseja” została laureatem I Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-teatr, otrzymując główną nagrodę. W 2010 roku Krzysztof Garbaczewski został również laureatem konkursu „Talenty Trójki” w kategorii teatr. W Starym Teatrze w Krakowie Garbaczewski pokazał „Poczet królów polskich” oraz w ubiegłym sezonie – „Kosmos” na podstawie powieści Gombrowicza. Powodzeniem wśród krytyków i widzów cieszyły się również jego przedstawienia: „Kamienne niebo zamiast gwiazd” Marcina Cecko z muzyką Julii Marcell, „Życie seksualne dzikich” oraz „Kronos”. 

Reżyser spektaklu: Chłopi

Marta Górnicka

Reżyserka, wokalistka, twórczyni awangardowego teatru chórowego CHÓR KOBIET i autorka librett do swoich spektakli. Absolwentka Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej w Warszawie. Ukończyła Warszawską Szkołę Muzyczną im. Fryderyka Chopina, studiowała także na Uniwersytecie Warszawskim i w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W 2010 roku we współpracy z Instytutem Teatralnym im Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie założyła zespół CHÓR KOBIET i tworzy autorską koncepcję teatru chórowego, Spektakle Górnickiej: „TU MÓWI CHÓR”, „MAGNIFICAT”, „REQUIEMASZYNA”, „HYMN DO MIŁOŚCI”, „M(OTHER) COURAGE” były zapraszane i prezentowane podczas ponad czterdziestu festiwali teatralnych i reżyserskich na całym świecie, m.in. w Czechach, Francji, Niemczech, Japonii, Ukrainie, Indiach, Belgii, Irlandii, Bośni i Hercegowinie, Holandii, Szwajcarii, Anglii i Grecji. M.in podczas prestiżowych: BERLINER FESTSPIELE FOREIGN AFFAIRS w Berlinie, Festival International de theatre SENS INTERDITS w Lyonie, International Theatre Festival „Theater Spektakel” w Zurichu, Athens & Epidaurus Festival, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego MESS w Sarajewie, gdzie „MAGNIFICAT” otrzymał trzy Nagrody i FAST- FORWARD Festival for Young Directors in Europe w Brunszwiku, na którym reżyserka otrzymała Główną Nagrodę. Górnicka opracowała autorską metodę treningu wokalno-aktorskiego głos/ciało zmierzającą  do odnalezienia organicznego głosu. Według tej metody prowadziła warsztaty aktorskie m.in. w: Dreźnie, Tokio, Berlinie, Kijowie, Tel Awiwie, Nottingham, Atenach, Teheranie, Utrechcie, Marsylii i Paryżu.

Reżyser spektaklu: Hymn do miłości

Anna Augustynowicz

Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Od września 1992 roku jest dyrektorem artystycznym szczecińskiego Teatru Współczesnego. Wyreżyserowała kilkadziesiąt spektakli w teatrach całej Polski, a do jej najważniejszych realizacji na szczecińskiej scenie należą: „Bez czułości” (1995) Clare McIntyre, „Pasożyty” Mariusa von Mayenburga, „Moja wątroba jest bez sensu albo zagłada ludu” Wernera Schwaba (1997), „Popcorn” Bena Eltona (1999), „Polaroidy” Marka Ravenhilla (2002 – nagroda za reżyserię na II Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” 2002 w Zabrzu; Bursztynowy Pierścień 2002 dla najlepszego przedstawienia sezonu), „Napis” Géralda Sibleyrasa (2005), „Wyzwolenie” Stanisława Wyspiańskiego (2003) i jego „Wesele” (2007) oraz „Akropolis” (2014), „Migrena” Antoniny Grzegorzewskiej (2010), „Getsemani” Davida Hare’a, „Męczennicy” Mayenburga (2014) i szekspirowska „Burza”. Ważniejsze realizacje poza Szczecinem to z kolei: „Powrót na pustynię” Bernarda-Marie Koltesa w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2004),  „Sędziowie” Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie (2005), „Miarka za miarkę” Williama Szekspira w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2006), „Nora” Henryka Ibsena w Teatrze Polskim w Poznaniu (2008), „Edward II” Christophera Marlowe’a w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (2014). Augustynowicz ma na swoim koncie wiele nagród i wyróżnień, m.in.: nagrodę krytyków teatralnych Szczecina, nagrodę za reżyserię „Iwony, księżniczki Burgunda” na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”. W 1998 otrzymała Paszport Polityki za „mądre i odważne przedstawienia oraz kształt artystyczny Teatru Współczesnego w Szczecinie”, na Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach zdobyła nagrodę główną – Laur Konrada. Została uhonorowana tytułem Ambasador Szczecina 2002. W 2008 roku międzynarodowe jury festiwalu Boska Komedia przyznało jej wersji „Wesela” specjalną nagrodę za „mocny przekaz sceniczny, pozwalający współczesnej publiczności odkryć na nowo klasyczny tekst”. 

Reżyser spektaklu: Ślub

Maja Kleczewska

Absolwentka Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Reżyserowała w teatrach: im. Słowackiego w Krakowie („Noże w kurach” Davida Harrowera), Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze („Elektrę” Hugo von Hofmannstahla, „Czajkę” Antoniego Czechowa), Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu („Lot nad kukułczym gniazdem” Keseya, „Czyż nie dobija się koni?” Horace’a McCoya); im. J. Kochanowskiego w Opolu („Makbeta” Williama Shakespear’a; „Opowieści Lasku Wiedeńskiego” Ödöna von Horvátha, „Zmierzch bogów” Nicola Badalucco, Enrico Medioliego, Luchino Viscontiego, „Braci i sióstr” Antoniego Czechowa i Fiodora Dostojewskiego); Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu („Woyzecka” George’a Büchnera); Starym Teatrze w Krakowie („Sen nocy letniej” Williama Shakespeare'a; „Zbombardowanych” Sarah Kane); Teatrze Narodowym („Fedrę” oraz „Marata/Sade” Petera Weissa, „Orysteję” Ajschylosa); Teatrze Polskim w Bydgoszczy („Płatonowa” wg Antoniego Czechowa, „Babel” oraz „Podróż zimową” Elfriede Jelinek i „Burzę” Williama Shakespeare’a). Reżyserowała również w Operze Narodowej („Sudden Rain” Aleksandra Nowaka, „Between” Agaty Zubel). Laureatka nagród m.in. za „Lot nad kukułczym gniazdem” (statuetka Wojciecha oraz nagroda zespołowa dla realizatorów spektaklu na XLIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych; nagroda publiczności za reżyserię na VII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje‘2005 w Katowicach,) i „Woyzecka” (Laur Konrada oraz nagroda dziennikarzy za reżyserię na VIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje’2006 w Katowicach), a także „Paszportu Polityki” (2007). W czerwcu 2013 roku otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie „Teatr”.

Reżyser spektaklu: Wściekłość

Wojtek Ziemilski

Reżyser teatralny, artysta wizualny. Tworzy prace na pograniczu dyscyplin, wykorzystujące różnorodność form sztuk performatywnych. Jego teatr bawi się konwencjami, stroniąc od patosu i bełkotliwości. W swoich pracach często zajmuje się kwestiami komunikacji, języka, tożsamości, a także relacją widz-spektakl. Jego spektakle eksplorują możliwości teatru dokumentalnego – w „Małej narracji” (Teatr Studio w Warszawie) opowiadał własną historię rodzinną, w „Prologu” (Krakowskie Reminiscencje Teatralne i Teatr Ochoty) sprawdzał, kim są widzowie i kim mogliby być, „W samo południe” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu) było opowieścią o zmianach w Polsce po 1989 r., a „Pigmalion” (Centrum Kultury Zamek w Poznaniu, komuna//warszawa) zajmował się językiem jako sposobem funkcjonowania w świecie. Jego „Jeden gest” (Nowy Teatr w Warszawie) zdobył w 2017 r. główną nagrodę szwajcarskiego festiwalu Zürcher Theater Spektakel. Ziemilski jest założycielem Ośrodka Sztuki XS, współtwórca akcji „Golgota Picnic Polska”, współpracuje także z galerią BWA Warszawa. Prowadzi zajęcia z nowych nurtów teatralnego eksperymentu w Akademii Teatralnej w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim.

Reżyser spektaklu: Come Together

Marcin Liber

Aktor, reżyser, założyciel Teatru Usta Usta z Poznania. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Już na studiach został  członkiem poznańskiego Teatru Biuro Podróży, w którym pozostał nieprzerwanie od roku 1988 do 1999. Jednocześnie współpracował jako aktor, scenarzysta  i reżyser z innymi poznańskimi scenami – Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Porywacze Ciał i Polskim Teatrem Tańca. W roku 1999, wspólnie z Wojciechem Wińskim, założył w Poznaniu Teatr Usta Usta/2xU – teatr alternatywny, poruszający w swoich spektaklach tematy trudne, często drażniące, ale również wymagające od widza zaangażowania, reakcji na to, co dzieje się na scenie. Od 1996 roku, tworzy spektakle autorskie, takie jak „Autofobia” w 1996 roku i  „Jedynak” w roku 1998. Zmiana kierunku działania dojrzewa  w nim od kilku lat, a wyreżyserowanie sztuki „Śmierć Człowieka – Wiewiórki”, powstałej na podstawie tekstu Małgorzaty Sikorskiej – Miszczuk, rozpoczyna okres długotrwałej współpracy reżysera i dramatopisarki. W Teatrze Współczesnym w Szczecinie wspólnie wystawili spektakl „ID”, a w 2011 roku wraz z Magdą Fertacz i Sywią Chutnik „III Furie” w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Wśród najgłośniejszych i najszerzej dyskutowanych spektakli Libera są: „Utwór o matce i ojczyźnie” (Teatr Współczesny w Szczecinie, 2010), „Aleksandra. Rzecz o Piłsudskim” (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2011), „Trash Story” (Teatr Lubuski w Zielonej Górze im. L. Kruczkowskiego, 2012), „Dyskretny urok burżuazji” (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012), „Być jak Steve Jobs” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2013), „Stara kobieta wysiaduje” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2014). W roku 2012 Liber został uhonorowany Laurem Konrada oraz nagrodą za reżyserię spektaklu „Na Boga!” prezentowanym na XIII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona".

Reżyser spektaklu: Fuck… Sceny buntu

Cezary Tomaszewski

Reżyser i choreograf. Twórca m.in: wyróżnionej przez prestiżowe magazyny “Theater heute” i “Falter” autorskiej wersji operetki Franza Lehara „Wesoła Wdówka”, obsadzonej przez cztery polskie sprzątaczki (najlepszy młody reżyser i najlepsza off-owa produkcja roku 2009 w Wiedniu), oraz spektakli muzycznych Capelli Cracoviensis: inscenizacji madrygałów Monteverdiego „Bar.okowa uczta” w barze mlecznym w Krakowie, pieśni Mendelssohna wyreżyserowanych w Lasku Wolskim „Naturzyści”, Requiem Mozarta „Karaoke Sakralne”,  niemieckiego Requiem Brahmsa „Piosenki miłości i śmierci”, oper „Orfeo ed Euridice” Glucka, „Amadigi di Gaula” Haendla i „Halki Moniuszki”. W teatrze dramatycznym - „Wesele na podstawie Wesela”, według Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze Kochanowskiego w Opolu nagrodzone zostało na Festiwalu Klasyka Polska wyróżnieniem za „bezkompromisowy antyteatr i akt teatralnego nieposłuszeństwa” oraz za scenografię i kostiumy, „Żołnierz królowej Madagaskaru” Juliana Tuwima w Teatrze Bogusławskiego w Kaliszu został nagrodzony na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Dużą popularnością wśród widzów cieszy się też przedstawienie „Kto nas odwiedzi” z Och Teatru Krystyny Jandy i jubileuszowe „Podwójne Solo” Jana Peszka. Tegoroczne inscenizacje Tomaszewskiego to przedstawienia: „Gdyby Pina nie paliła to by żyła” w Teatrze Dramatycznym im. Szaniawskiego w Wałbrzychu i „Cezary idzie na wojnę” z Komuny Warszawa. Inne wcześniejsze projekty autorskie Tomaszewskiego: „Last Temptation of Saint Bernardette” i „Dance Tetralogy” – pokazywane były w teatrach w Austrii i Szwajcarii. Tomaszewski został dwukrotnie wyróżniony przez „Dwutygodnik” w podsumowaniu roku w teatrze. 

Reżyser spektaklu: Cezary idzie na wojnę

Piotr Ratajczak

Reżyser teatralny. Absolwent Wydziału Reżyserii krakowskiej PWST. Dyrektor Artystyczny Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu. Zadebiutował realizacją „Skazy” wg W. Gombrowicza w szczecińskim Teatrze Krypta. Współpracował z wieloma scenami w Polsce m. in. z: Teatrem Współczesnym w Szczecinie, Teatrem Polskim w Bielsko-Białej, Teatrem Polskim w Poznaniu. Jest członkiem komisji artystycznej Festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie oraz organizatorem Festiwalu M-Teatr w Koszalinie. W Łaźni Nowej zrealizował spektakl „Niewierni”. Prezentował tu także swój spektakl „I będą święta”.

Reżyser spektaklu: Český díplom

Ewa Kaim

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1995). Aktorka teatralna i filmowa, od 1995 roku w zespole Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Pedagog krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego. Po obronieniu w 2016 roku doktoratu w dziedzinie sztuk teatralnych, zatrudniona na stanowisku adiunkta w swojej macierzystej uczelni. Swoją dysertację doktorską poświęciła scenicznym spotkaniom z muzyką Stanisława Radwana. W roku 2014 zadebiutowała jako reżyser spektaklem dyplomowym studentów specjalności wokalno-aktorskiej Wydziału Aktorskiego PWST im. L. Solskiego – „Dyplom z kosmosu”. W 2016 r. wyreżyserowała kolejne dyplomowe przedstawienie, entuzjastycznie przyjęte i nagradzane „DO DNA”, bazujący na ludowych utworach zebranych przez Oskara Kolberga. Jej dorobek artystyczny jest imponujący, ponad dwudziestoletnia kariera aktorska to ponad 50 ról teatralnych (w tym teatry telewizji) i 30 produkcji filmowych, liczne realizacje radiowe.

Reżyser spektaklu: Do DNA

Rafał Dziwisz

Aktor, wykładowca krakowskiej PWST, autor tekstów i przekładów. Absolwent PWST w Krakowie (1988). W latach 1988-2000 występował na deskach Teatru Ludowego w Krakowie. Jest autorem tekstów piosenek do musicali w reż. Wojciecha Kościelniaka, zrealizowanych w Teatrze Muzycznym w Gdyni („Lalka”, „Chłopi”, „ Zły” , „Wiedźmin”),w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu („Idiota”, „Frankenstein”, „Mistrz i Małgorzata” –w tym przedstawieniu gra gościnnie Mistrza), w Teatrze Syrena w Warszawie („Kariera Nikodema Dyzmy”), w Teatrze im. Bogusławskiego w Kaliszu („Ferdydurke” i „Summertime”), w PWST w Krakowie („Proces”), PWSFTiTV w Łodzi („Cyberiada”) i w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie („Ziemia Obiecana”, „Bracia Dalcz i S-ka”). Napisał tłumaczenia tekstów piosenek do spektakli w reżyserii Konrada Imieli w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu („Ścigając zło - rewia sensacyjna piosenek z filmów o Bondzie” i „Rat Pack, czyli Sinatra z kolegami”) i w reżyserii Janusza Szydłowskiego w Teatrze Bagatela w Krakowie („Tajemniczy Ogród”) i w Operze Krakowskiej („Mały Lord”) Od 2000 roku jest aktorem Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, gdzie gra m.in. w spektaklach: „Wyzwolenie” (reż.Radosław Rychcik), „Bóg Mordu” (reż. Marek Gierszał), „Bolesław Śmiały” (reż.Paweł Świątek). Gościnnie występuje w Teatrze Stu w Krakowie m inn.w spektaklu „Firma dziękuje” (reż.Marek Gierszał).

Reżyser spektaklu: Kochanie, zabiłam nasze koty

Jakub Roszkowski

fot. Marcin Oliva Soto

Dramaturg, reżyser, autor adaptacji, tłumaczeń i opracowań scenicznych tekstów. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie na Wydziale Reżyserii Dramatu. Od 2007 do lutego 2015 roku pracował jako dramaturg w Państwowym Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, gdzie współtworzył takie spektakle jak między innymi:  „Blaszany bębenek” wg Guntera Grassa, „Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa, „Zwodnica” Middletona i Rowleya, „Zmierzch bogów”Viscontiego, Medioli i Badalucco„Kamień” Mariusa von Mayenburga, „Nie-Boska komedia”Krasińskiego, „Czarownice z Salem” Arthura Millera (Spektakl Roku 2013 w Gdańsku), czy „Maria Stuart” Friedricha Schillera. Jako reżyser zrobił spektakle: „Stalker” na podstawie książki „Piknik na skraju drogi braci” Arkadija i Borysa Strugackich, „Wielka improwizacja” Gizy, Roszkowskiego i Tremiszewskiego (oba w Teatrze Wybrzeże) oraz swój tekst „Lepszy świat” w Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze. Oprócz powyższych, wystawione zostały jeszcze trzy jego dramaty: „Morze otwarte” w Teatrze Współczesnym w Szczecinie (reż. Marek Pasieczny), „Zielony mężczyzna” w Fundacji Teatr BOTO w Sopocie (reż. Adam Nalepa) i „W popielniczce diament”w Teatrze Śląskim w Katowicach (reż. Waldemar Patlewicz).  „Morze otwarte” znalazło się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Jego dramaty tłumaczone są na języki niemiecki, rosyjski i hiszpański. Obecnie kierownik literacki Teatru im. Słowackiego w Krakowie.

Reżyser spektaklu: Rabacja

Duda Paiva

Reżyser spektaklu: Opowieści z niepamięci

Jakub Krofta

Reżyser spektaklu: Piekło Niebo

Jiří Havelka

Reżyser spektaklu: Pomnik

Magda Szpecht

Studentka  reżyserii PWST w Krakowie. Ukończyła Dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Wrocławskim. Publikowała m.in. w „Lampie" i „Newsweeku". Autorka instalacji i projektów performatywnych, m.in  „Nowewyzwolenie.doc", „C'est la vie"  (Teatr Polski Wrocław), „Ja nie jestem normalnym mieszkańcem tego miasta" (PWST Kraków, konferencja "Odpowiedź Swinarskiemu"), „Z ogniem w głowie" podczas Dni Dramaturgii 2014 w TD w Wałbrzychu oraz „dolphin_who_loved_me " (Sopot Non Fiction 2014), który zdobył główną nagrodę Jury podczas  100°Berlin Festival oraz był prezentowany m.in w Marsylii, Hannoverze, Maltafestival i showcase Polska New Theatre w Bydgoszczy. Rezydentka festiwalu NEDRAma 2015 w Sofii z projektem "Museum of Catastrophes". Wyreżserowała „Możliwość wyspy" w TR Warszawa. 

Agata Duda-Gracz

Reżyserka i scenografka wyróżniająca się własnym, wyrazistym językiem teatralnym. Absolwentka Historii sztuki na UJ i Wydziału Reżyserii PWST w Krakowie. Będąc jeszcze na studiach wyreżyserowała takie spektakle jak: „Kreatura” wg J. Murrela czy „Kain” G. Byrona Do wszystkich swoich spektakli sama przygotowuje scenografię. Wyreżyserowała m.in.: „Grzeszne dzieciństwo” wg M. Twaina, „Nierządy” i „Wybranych” wg J. Geneta, „Prze(d)stawienie” T. Dorsta i U. Ehler, a także „Balkon” J. Geneta i „Romea i Julię” wg W. Szekspira. Jest autorką scenografii do takich spektakli jak m.in.: „Naprawiacz świata” T. Bernharda (reż. L. Piskorz), „Jesienin” wg S. Jesienina (reż. J. Grałek, B. Wójcik), „Loteria na mężów, czyli narzeczony nr 69” K. Szymanowskiego (reż. J. Opalski), „Życie w teatrze” D. Mameta (reż. M. Kuźmiński). Jednym z głównych motywów, jakie podejmuje w swoim teatrze jest konfrontacja mitu z rzeczywistością oraz badanie relacji pomiędzy sacrum a profanum. „Galgenberg” wg M. de Ghelderode jest kolejnym spektaklem zrealizowanym przez Agatę Dudę-Gracz w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, wcześniej wyreżyserowała tam: „Abelarda i Heloizę” R. Vaillanda i „Kaligulę” A. Camusa.  Popularnością cieszyło się również jej autorskie przedstawienie – „Ja, Piotr Rivière, skorom już zaszlachtował siekierom swoją matkę, swojego ojca, siostry swoje, brata swojego i wszystkich sąsiadów swoich…” czy „Kumernis, czyli o tym jak świętej panience broda rosła”.

Jan Klata

Studiował reżyserię dramatu najpierw w Warszawie, a potem na PWST w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego, Jerzego Jarockiego oraz Krystiana Lupy. Po studiach pracował m.in. jako copywriter, dziennikarz muzyczny oraz reżyser telewizyjnego talk-show. Pierwszą realizacją Klaty na zawodowej scenie był „Rewizor” Mikołaja Gogola przygotowany w Teatrze Dramatycznym im. Szaniawskiego w Wałbrzychu (2003). Miesiąc później w Teatrze Polskim we Wrocławiu wystawił własną sztukę „Uśmiech grejpfruta”. W 2004 w Stoczni Gdańskiej odbyła się głośna premiera spektaklu „H.” wg Hamleta Williama Shakespeare’a, zrealizowana przez Teatr Wybrzeże. Od tej pory reżyser stale współpracuje z najciekawszymi scenami teatralnymi w Polsce – m.in. TR Warszawa, Starym Teatrem w Krakowie, Teatrem Polskim we Wrocławiu czy Teatrem Polskim w Bydgoszczy. W 2006 roku reżyser otrzymał Paszport Polityki w kategorii „teatr” – nagroda przyznana została za „nowatorskie i odważne odczytywanie klasyki oraz za pasję i upór w badaniu narodowych mitów i diagnozowaniu polskiej rzeczywistości”. Za świetnie przyjęty spektakl „Sprawa Dantona” (Teatr Polski we Wrocławiu 2008) Klata otrzymał nagrodę im. Konrada Swinarskiego, Laur Konrada na katowickim festiwalu Interpretacje oraz nagrodę za reżyserię na festiwalu Boska Komedia 2008. Na zamówienie Festiwalu Dialog Czterech Kultur w 2009 roku reżyser zrealizował współczesną wersję „Ziemi obiecanej” według Władysława Reymonta. Od stycznia 2013 roku do września 2017 roku Klata pełnił funkcję Dyrektora Starego Teatru w Krakowie, gdzie wyreżyserował: „Trzy stygmaty Palmera Eldritcha” (2006) Philipa K. Dicka, „Oresteję” Ajschylosa (2007), „Trylogię” Heneryka Sienkiewicza (2009), „Wesele hrabiego Orgaza” Romana Jaworskiego (2010), „Tajnego agenta” Josepha Conrada, „Do Damaszku” Augusta Strindberga (2013), „Ubu Króla” (2014) Alfreda Jarry’ego, „Wroga ludu” (2015) na podstawie dramatu Henrika Ibsena oraz „Wesele” (2017) Stanisława Wyspiańskiego.

Reżyser spektaklu: Wesele

Wiktor Rubin

Absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST; studiował również filozofię. Debiutował w 2006  polską prapremierą „Mojo Mickybo” O. McCafferty'ego przygotowaną w Teatrze Krypta w Szczecinie. Za ten spektakl otrzymał Grand Prix festiwalu Kontrapunkt 2006, Grand Prix Festiwalu Prapremier Bydgoszcz 2006 oraz wyróżnienie na festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych 2007. W Teatrze Polskim w Bydgoszczy zrealizował „Tramwaj zwany pożądaniem” T. Williamsa (2006) oraz „Przebudzenie wiosny” F. Wedekinda (2007), „Drugie zabicie psa” wg M. Hłasko(2007); w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku „Lillę Wenedę” J. Słowackiego (2007) oraz „Orgię” P. Pasoliniego (2010), która została nominowana do Sztormów Roku, a w 2011 reżyser otrzymał Nagrodę Prezydenta miasta Gdańsk. W Teatrze Polskim we Wrocławiu wyreżyserował „Terrodrom Breslau” wg powieści T. Staffela (2006), „Cząstki elementarne” wg powieści M. Houellebecqa (2008), „Lalkę”, na motywach powieści B. Prusa, wyróżnioną na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska" 2009. W krakowskiej Łaźni Nowej przygotował „Emigrantów” S. Mrożka (2010). Wystawiał dramaty Jolanty Janiczak: w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu „James Bond: świnie nie widzą gwiazd” (2010), a w Kieleckim Teatrze im. Żeromskiego „Joannę Szaloną: Królową” (2011), „Ofelię” (2011) w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, „Tak powiedział Michael J.” w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, „Karzeł, down i inne żywioły” w Teatrze Nowym w Łodzi, „Carycę Katarzynę” (2013) i „Hrabinę Batory” (2015) w kieleckim Teatrze im. Żeromskiego. Jego spektakle były wielokrotnie pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, m.in. na Boskiej Komedii w Krakowie, Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, Interpretacjach w Katowicach, Prapremierach w Bydgoszczy, Festiwalu Klasyka Polska w Opolu, czy Szczecińskim Kontrapunkcie. W ubiegłym roku został nagrodzony za reżyserię „Każdy dostanie to, w co wierzy” na festiwalu Boska Komedia. W 2013 został laureatem Paszportu Polityki.

Krystian Lupa

Studiował fizykę, malarstwo i grafikę, reżyserię filmową i teatralną. Debiutował w 1976 roku realizacją Rzeźni Stanisława Mrożka w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. W Teatrze im. Norwida w Jeleniej Górze skupił wokół siebie młodych aktorów. Tam, zafascynowany Witkacym i psychoanalizą Junga, badał możliwości teatru jako narzędzia poznania. Powstały wtedy inscenizacje oparte na dramatach Witkacego  Nadobnisie i koczkodany, Pragmatyści, Maciej Korbowa i Bellatrix. W drugiej połowie lat 80. przeniósł się na stałe do Krakowa. Na Scenę Kameralną Starego Teatru adaptował wielkie dzieła literatury niemieckiej i rosyjskiej, Rilkego, Musila, Dostojewskiego. Kreacje aktorskie w jego spektaklach, jak choćby w Braciach Karamazow czy Kalkwerku, charakteryzują się wyjątkowym stopniem skupienia i emocjonalnej precyzji. W latach 1995–98 powstaje adaptacja Lunatyków Brocha. Teatr Krystiana Lupy prowokuje żywiołowe reakcje publiczności zarówno w kraju, jak i za granicą. Kolejny temat, który coraz bardziej angażuje Lupę, to mistyfikacje i zakłamania, nieobce zwłaszcza jednostkom twórczym – inspiracją staje się demaskatorskie pistarstwo Thomasa Bernharda. Lupa inscenizuje jego powieści i dramaty w Krakowie, Wrocławiu (Immanuel Kant w Teatrze Polskim) i w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Eksplorując problemy i mity związane z duchowym rozwojem człowieka coraz częściej sięga po literaturę rosyjską (Czechow, Gorki) oraz dramat współczesny (Dea Loher, Werner Schwab). W ostatnich realizacjach (Factory 2 w Starym Teatrze w Krakowie i Persona. Marilyn w Teatrze Dramatycznym) skupia się na poszukiwaniach odpowiedzi na pytanie o tożsamość artysty. W Teatrze Dramatycznym powstały: PowrótOdysa (1999), 
Auslöschung/Wymazywanie (2001), Niedokończony utwór na aktora/Sztuka hiszpańska (2004), Na szczytach panuje cisza (2006), Persona. Marilyn (2009). W Teatrze Polskim we Wrocławiu przygotował Poczekalnię 0, a we współpracy z TR Warszawa Miasto snu.

 

Reżyser spektaklu: Proces

Monika Strzępka

Reżyserka teatralna, autorka głośnych przedstawień, które stanowią ważny głos w dyskusji o najważniejszych polskich problemach narodowych i społecznych. Wspólnie z dramaturgiem Pawłem Demirskim tworzą najpopularniejszą parę w polskim teatrze. Zadebiutowała w 2004 roku w Teatrze Polskim w Bydgoszczy sztuką „Z twarzą przy ścianie” młodej dramatopisarki Anny Bednarskiej. Kolejne realizacje  powstały w Gdańsku, Jeleniej Górze i na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie. Pierwszymi przedstawieniami  przygotowanymi w duecie z Demirskim były „Dziady. Ekshumacja” w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2007), odważna próba rozliczenia z naszymi narodowymi grzechami, oraz spektakl o znaczącym tytule „Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł, czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte” w wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym (2007). Styl teatralny Moniki Strzępki można określić jako polityczną burleskę, w której narodowe mity, kompleksy i słabości ukazane zostają w groteskowy, podszyty gorzką ironią sposób. Rozgrywane w konwencji zaangażowanego społecznie pamfletu z elementami farsy przedstawienia, takie jak m.in. „Śmierć podatnika”, „Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty”, „Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów” – prezentowały w krzywym zwierciadle konsumpcyjne, neoliberalne społeczeństwo. Z kolei takie spektakle jak „Sztuka dla dziecka”,  „Niech żyje wojna!”, „Bitwa warszawska 1920” czy „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!” – brały na cel zakłamaną i zmitologizowana polską pamięć historyczną. W bulwersującym spektaklu „Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej” reżyserka dokonała brutalnej konfrontacji ikon polskiej kultury z postulatami nowych twórców. Natomiast w „Tęczowej Trybunie 2012” podjęła temat mniejszości homoseksualnej – nawiązując do  inicjatywy powstania gejowskiego sektora dla kibiców podczas mistrzostw Euro 2012. Na reżyserskim koncie Strzępki znalazła się także m.in. „Courtney Love” (o realiach polskiego show biznesu), „Firma” (o współczesnych układach biznesowych), „Bierzcie i jedzcie” (o obsesji zdrowego żywienia) oraz pierwszy w polskim teatrze współczesny serial polityczny „Klątwa. Odcinki z czasów beznadziei” (Teatr Łaźnia Nowa) i „W imię Jakuba S.” (Teatr Łaźnia Nowa, Teatr Dramatyczny w Warszawie). Monika Strzępka jest laureatką Paszportu „Polityki” 2010 (wraz z Pawłem Demirskim), a jej spektakle wyróżnione zostały licznymi nagrodami na teatralnych festiwalach, w tym dwukrotnie Grand Prix na festiwalu Boska Komedia. 

Reżyser spektaklu: Triumf woli