Cezary Tomaszewski

Choreograf, reżyser i performer. Studiował wiedzę o teatrze na warszawskiej Akademii Teatralnej i choreografię w Brucknerkonservatorium Linz w Austrii. Ukończył też szkołę muzyczną II stopnia i przez 15 lat kształcił się wokalnie w chórze Teatru Wielkiego w Warszawie. Twórca m.in. autorskiej wersji operetki Franza Lehára „Wesoła Wdówka” (najlepszy młody reżyser i najlepsza offowa produkcja roku 2009 w Wiedniu) oraz głośnych spektakli muzycznych Capelli Cracoviensis: inscenizacji madrygałów Monteverdiego „m.m.m. bar.okowa uczta”, pieśni Mendelssohna „Naturzyści”, „Karaoke sakralne. Mozart Requiem”, Niemieckiego Requiem Brahmsa „Piosenki miłości i śmierci”, oper „Orfeusz i Eurydyka” Glucka, „Amadigi di Gaula” Haendla i „Halki” Moniuszki. W teatrze dramatycznym zrealizował m.in. „Wesele na podstawie Wesela” (Teatr im. J. Kochanowskiego w Opolu), „Żołnierz królowej Madagaskaru” (Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu), „Kto nas odwiedzi” (OCH-Teatr w Warszawie), „Jan Peszek. Podwójne solo” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie), „Gdyby Pina nie paliła to by żyła” (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu), „Cezary idzie na wojnę” (Komuna/Warszawa), „Turnus mija, a ja niczyja” (Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie). Jego projekty autorskie pokazywane były w teatrach w Austrii i Szwajcarii.

***

Fot. Pola Błasik

Jerzy Zoń

Współzałożyciel i dyrektor Teatru KTO (od 1978 roku). Pomysłodawca i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Ulicznych ULICA w Krakowie (od 1987 roku).

W latach 1974-1980 aktor Teatru STU, zagrał w legendarnych spektaklach Krzysztofa Jasińskiego m.in. „Sennik polski”, „Exodus”, „Pacjenci” i Operetka”. W latach 1988-1992 dyrektor naczelny i artystyczny Teatru im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze.

Kreator charakterystycznego pozawerbalnego języka teatralnego będącego znakiem rozpoznawczym Teatru KTO i źródłem jego międzynarodowych sukcesów. Scenarzysta, reżyser i producent wielkich widowisk plenerowych oraz międzynarodowych projektów teatralnych. Twórca kilkudziesięciu spektakli scenicznych (m.in. „Paradis”, „Lustro”, „Gmach”Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać)emblematycznych dla polskiego teatru przedstawień ulicznych: Wieża Babel”Zapach czasuŚlepcy i „Peregrinus”, prezentowanych ponad 800 razy na festiwalach na całym świecie. Do jego najważniejszych, a zarazem największych w Polsce inscenizacji plenerowych należą, m.in. „Cantata- sylwestrowe widowisko milenijne” (transmitowane przez BBC do ponad 120 państw) czy„Hello Mr Jo” dla francuskiego teatru Jo Bithume (15.000 widzów).

Uhonorowany m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i medalem Gloria Artis.

***

Fot. Bartek Cieniawa

Reżyser spektaklu: Ślepcy

Jędrzej Piaskowski

Reżyser teatralny, absolwent Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Studiował także muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim (2007-2012), obecnie jest studentem Katedry Malarstwa na Wydziale Artystycznym ASP w Katowicach. Jest m.in. laureatem V Forum Młodej Reżyserii w Krakowie (2015), gdzie za spektakl „Versus” Teatru Nowego w Poznaniu zdobył Nagrodę Główną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jego spektakl „Puppenhaus. Kuracja” (TR Warszawa, 2016/17) zdobył Grand Prix na 13. edycji Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@port w Gdyni. Na stałe współpracuje z dramaturgiem Hubertem Sulimą. Razem zrealizowali „Raj. Tutorial” (Teatr im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2017), „Dawid jedzie do Izraela” (TR Warszawa i Muzeum Polin, 2018), „Trzy siostry” A. Czechowa (Teatr im. J. Osterwy w Lublinie, 2018), „Jezus” (Nowy Teatr w Warszawie, 2019), „Historia naturalna” (Teatr im. H. Ch. Andersena w Lublinie, 2019), „Nad Niemnem. Obrazy z czasów pozytywizmu” (Teatr im. J. Osterwy w Lublinie, 2020), oraz przy miniserialu online „Pamiętnik Przetrwania” (Teatr Zagłębia w Sosnowcu, 2020). Jego spektakle prezentowane są na festiwalach krajowych i zagranicznych. Jest doceniany przez krytykę i publiczność za oryginalność, odwagę i konsekwencję w poszukiwaniu własnego języka teatralnego.

***

Fot. Wojtek Sobolewski

Reżyser spektaklu: Nad Niemnem

Katarzyna Kalwat

Reżyserka, której interdyscyplinarna działalność lokuje się pomiędzy teatrem, sztukami wizualnymi, operą i nauką o języku. Studiowała psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz reżyserię na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Stypendystka Rządu Francuskiego, Fundacji Cité internationale des arts w Paryżu. Laureatka wielu nagród, m.in. Grand Prix 22. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Swoje umiejętności kształtowała, uczestnicząc w warsztatach, m.in. w Thalia Theater w Hamburgu oraz w berlińskim Volksbühne. W jej ostatnich pracach przeważa refleksja nad relacją języka i rzeczywistości, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości badania języka, jego wewnętrznych ograniczeń i performatywnej siły. Interesuje ją język sprzężony z różnymi formami władzy, także w obszarze sztuki. W swojej pracy przygląda się przesunięciom, grom, powtórzeniom i wieloznacznościom. Zawsze wychodzi od tego, co osobiste, prywatne.
W ostatnim czasie zrealizowała spektakle, m.in. „Rechnitz. Anioł Zagłady” (TR Warszawa, Warszawska Jesień, 2018), „Staff Only” (Biennale Warszawa, 2019), „Grotowski non fiction” (Teatr Współczesny we Wrocławiu, 2019), a także instalacje performatywne, m.in. „Robert Walser. I would prefer not to” (CSW Zamek Ujazdowski, 2018), „Ekstazy. Maria Klassenberg” (CSW Zamek Ujazdowski, TR Warszawa, 2019). Jej ostatnim projektem z pogranicza dziedzin jest retrospektywna wystawa prac Marii Klassenberg w galerii Raster (Galeria Raster, 2020). 

 

Reżyser spektaklu: Powrót do Reims

Dominika Knapik

(ur. w 1979 roku w Kra­ko­wie) – cho­re­ografka, tan­cerka i aktorka. Absol­wentka AST w Kra­ko­wie.
Sty­pen­dystka pre­sti­żo­wego pro­gramu Dan­ce­Web Europe, Art Sta­tions Foun­da­tion w 2007 roku, Art­sLink w 2009 (Dance New Amster­dam, NY), Mini­ster­stwa Kul­tury i Dzie­dzic­twa Naro­do­wego w 2011 roku oraz rezydencji artystycznych (m.in. Tanzhaus Dusseldorf). W 2012 roku zor­ga­ni­zo­wała i kura­torowała festi­wal „Nowy taniec w sta­rym Kra­ko­wie” oraz współ­pracowała jako kura­tor tańca dla Kra­kow­skich Remi­ni­scen­cji Teatral­nych.
W latach 2012-2016 wykładała na Wydziale Aktor­skim AST w Kra­ko­wie. W 2008 roku zało­żyła wraz z Wojt­kiem Klim­czykiem kolek­tyw arty­styczny Hara­kiri Far­mers, w ramach którego zrealizowała kilkanaście interdyscyplinarnych projektów.
Regu­lar­nie współ­pra­cuje z teatrami dra­ma­tycz­nymi w Pol­sce i za gra­nicą, two­rząc cho­re­ogra­fie do spek­takli dra­ma­tycz­nych (m.in. Igi Gań­czar­czyk, Ewe­liny Mar­ci­niak, Jana Klaty, Mai Kle­czew­skiej, Pawła Miśkiewicza, Radka Rych­cika, Bog­dana Hus­sa­kow­skiego, Anny Smo­lar, Anny Augu­sty­no­wicz, Pawła Łysaka, Remigiusza Brzyka, Bartosza Szydłowskiego, Leny Frankiewicz). Realizuje wła­sne pro­jekty taneczne (wspomniany „Testa­ment Opty­mi­sty”, Teatr Łaź­nia Nowa), filmy („There”), jak rów­nież spek­takle dra­ma­tyczne („BANG BANG”, Teatr im. Ste­fana Jara­cza w Łodzi) oraz spektakle teatralno-taneczne: „Popołudnie Fauna” w Teatrze Rozrywki w Chorzowie (2017) oraz „Obóz Katarakta”w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (2017). Najnowszy spektakl w jej reżyserii to „Baba -Dziwo” Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu (2019).
Laureatka licznych nagród (m.in. I nagroda w konkursie „Nowe Sytuacje” na festiwalu Malta za spektakl „keret”, główna nagroda w konkursie OFF PPA,  Nagroda Prezydenta Miasta Rzeszowa). W 2015 roku nomi­no­wana do „Pasz­portu Poli­tyki” w kate­go­rii „Teatr”. W 2017 roku laureatka „Złotej Maski” za choreografię do spektaklu „Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci”.
Styl Dominiki Knapik charakteryzuje się poczuciem humoru oraz swobodnym korzystaniem z różnych dziedzin sztuki. Jego materią są codzienne gesty poddane silnej formalizacji.

***

Fot. Wolfgang Macher

Reżyser spektaklu: Agon

Marcin Liber

Swoją przygodę z teatrem rozpoczął jako aktor Teatru Biuro Podróży. Równolegle współpracował jako aktor, scenarzysta i reżyser z innymi poznańskimi teatrami niezależnymi: Teatrem Porywacze Ciał i legendarnym Teatrem Ósmego Dnia. O tym ostatnim zespole w 2019 roku przygotował spektakl w warszawskim Teatrze Powszechnym „Ach, jakże godnie żyli”. Ma na swoim koncie także współpracę z Polskim Teatrem Tańca, gdzie występował jako aktor i wyreżyserował spektakl taneczny „Dancing Hz” (2002) oraz „Wesele.Poprawiny” (2017). W 1996 rozpoczął samodzielną aktywność teatralną przygotowując monodram „Autofobia”. Cztery lata później, wspólnie z Wojciechem Wińskim założył Teatr Usta Usta, a następnie pokierował jego warszawskim oddziałem – 2xU. W tym okresie stworzył przedstawienia plenerowe i site-specific, takie jak „Łaźnia Lila-Róż” (2003), „Erosion” (2004) czy „Sympathy for the Devil” (2005).
Wkrótce upomniały się o niego najlepsze sceny dramatyczne w Polsce: Teatr Współczesny w Szczecinie („ID” 2008, „Jak umierają słonie”, 2015), Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu („Na Boga!”, 2013), Teatr im. Modrzejewskiej w Legnicy („III Furie”, 2011, za które Liber otrzymał Laur Konrada), Stary Teatr w Krakowie („Stara kobieta wysiaduje”, 2015), Teatr Polski we Wrocławiu („Media Medea”, 2015), Teatr Wybrzeże („Fahrenheit 451”, 2016), Teatr Polski w Bydgoszczy („Wesele”, 2013), Teatr Łaźnia Nowa („Fuck… Sceny buntu”, 2017) czy Teatr Ludowy w Krakowie („Zmowa milczenia”, 2019). Wszechstronne doświadczenia teatralne, zarówno aktorskie, jak dramaturgiczne i scenograficzne zdobywane w różnych obiegach teatralnych uczyniły Marcina Libera jednym z najciekawszych polskich współczesnych reżyserów.

***

Fot. Natalia Kabanow

Reżyser spektaklu: Krótka rozmowa ze Śmiercią, Motyl

Magda Szpecht

Artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Wydziału Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. Reżyserka spektaklu „dolphin_who_loved_me” – zdobywcy głównej nagrody na 100° Berlin Festival. Zrealizowała spektakle takie jak „Możliwość wyspy” (TR Warszawa, 2015), „Ostatnie Zwierzęta” (Teatr Łaźnia Nowa, 2017), „Schubert. Romantyczna Kompozycja na 12 wykonawców i Kwartet Smyczkowy” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2016) – przedstawienie nagrodzone w XXII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz na 10. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia. Jej przestawienie „In Dreams Begin Responsibilities (Zobowiązania rozpoczynają się w snach)” z Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie zdobyło główną nagrodę na VIII Konfrontacjach Teatralnych Młodych M- Teatr. W Teatrze im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie wyreżyserowała spektakl “HMLT/ Hamlet” (2018), opowiadający o eksperymentach łączących literaturę i sztuczną inteligencję. W Teatrze Fredry w Gnieźnie „Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”, inspirowane prozą Marcina Wichy oraz historiami mieszkańców Gniezna (przedstawienie zostało finalistą 25. Konkursu Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Wyreżyserowała także „Lipę w cukrze” w Nowym Teatrze w Warszawie. Współpracowała z Festival/ Tokyo w Japonii, gdzie w listopadzie 2019 roku miała miejsce premiera adaptacji powieści Ursuli K. Le Guin pt. „Wracać wciąż do domu” (Always Coming Home). Premiera polskiej wersji spektaklu odbyła się w TR Warszawa w lutym 2020 roku. Na tegorocznym festiwalu Opera Rara wyreżyserowała „Il ballo delle Ingrate w wykonaniu Capelli Cracoviensis

***

Fot. Klaudyna Schubert

Reżyser spektaklu: Fiasko

Paweł Łysak

Reżyser teatralny i radiowy. Ukończył Wydział Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wydział Reżyserii Dramatu warszawskiej PWST. W 1998 r. wraz z Pawłem Wodzińskim założył „towarzystwo teatralne”, a w latach 2000-2003 wspólnie kierowali Teatrem Polskim w Poznaniu. Od  roku 2006 do 2014 był Dyrektorem Teatru Polskiego im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy oraz siedmiu edycji Festiwalu Prapremier (2007–2014). Od września 2014 Dyrektor Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Laureat prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in. Złotego Krzyża Zasługi czy Paszportu „Polityki”.

Jako reżyser debiutował spektaklem „Roberto Zucco” (1992). Pracował w Teatrze im. Osterwy w Lublinie, gdzie zrobił m.in. „Antygonę w Nowym Jorku” (1993), „Wiśniowy Sad” (1997), „Krzesła” (1998). Poza tym zrealizował m.in. „Bachantki” (Teatr im. A. Mickiewicza, Częstochowa, 1995), „Sędziów” (Teatr Polski, Warszawa, 1998), „Shopping and Fucking” (Teatr Rozmaitości, Warszawa, 1998). Reżyserował także w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Doceniany reżyser słuchowisk radiowych, często pracuje w Teatrze Polskiego Radia.

***

Fot. Magda Hueckel

Tomasz Fryzeł

Student czwartego roku na Wydziale Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Absolwent Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiował literaturę francuską na Université Paris Sorbonne. Był asystentem Remigiusza Brzyka i Marcina Wierzchowskiego.

Reżyser spektaklu: Bezpieczne miejsce

Weronika Szczawińska

Reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni i performerka. Absolwentka Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obroniła doktorat w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Reżyserię studiowała w warszawskiej Akademii Teatralnej. Współpracowała z licznymi teatrami w całej Polsce (m.in. Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, warszawskim Teatrem Powszechnym, Komuną Warszawa, Wrocławskim Teatrem Współczesnym) oraz Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. Adiunktka na Wydziale Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie. Dwukrotnie nominowana do branżowej nagrody Paszport Polityki w dziedzinie teatru (w latach 2014 i 2018), między innymi za „konsekwentne budowanie własnego języka artystycznego” oraz „dojrzałą wizję społecznej odpowiedzialności teatru”. Do jej najnowszych prac należą: „Genialna przyjaciółka” na podstawie powieści Eleny Ferrante (Wrocławski Teatr Współczesny, 2018), „Lawrence z Arabii” (Teatr Powszechny w Warszawie, 2018), „Nigdy więcej wojny” (Komuna Warszawa, 2018), „Rozmowa o drzewach” (Komuna Warszawa 2019).

***

Fot. Witek Orski

Reżyser spektaklu: Po prostu

Wiktor Rubin

Reżyser, absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST, studiował również filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował w 2006 r. Od tego czasu przygotował ponad 20 spektakli w teatrach w Polsce, m.in. w Bydgoszczy, Wrocławiu, Wałbrzychu, Krakowie, Kielcach, Gdańsku, Warszawie i Poznaniu. Od 2008 stale współpracuje z pisarką i dramaturżką Jolantą Janiczak, wystawiając głównie jej dramaty skupione wokół tematyki kobiet, cielesności i polityki oraz szeroko rozumianej problematyki feministycznej: „James Bond: Świnie nie widzą gwiazd” (2010), „Joanna Szalona: Królowa” (2011), „Ofelie” (2011), „Caryca Katarzyna” (2013), „Towiańczycy, królowie chmur” (2014), „Sprawa Gorgonowej” (2015), „Hrabina Batory” (2015), „Każdy dostanie to w co wierzy” (2016), „Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy” (2016), „Rasputin” (2017), „Neron” (2018), „Proszę bardzo” (2018), „O mężnym Pietrku i Sierotce Marysi” (2018). Jego spektakle to oryginalne zjawiska z pogranicza teatru, filmu i performansu, regularnie pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, gdzie zdobywają nagrody, m.in. Grand Prix (2006) oraz Nagrodę Główną (2014) Festiwalu Kontrapunkt, Grand Prix Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2006), Grand Prix Festiwalu Raport (2014, 2017), Nagrodę dla najlepszego reżysera festiwalu Boska Komedia (2016) oraz wyróżnienie na festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych (2007) w Łodzi i Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska” (2009). W 2013 został Laureatem Paszportu Polityki.

Reżyser spektaklu: I tak nikt mi nie uwierzy

Jakub Krofta

Reżyser, dramatopisarz, pedagog, wieloletni dyrektor artystyczny Teatru Drak w Hradcu Králové, absolwent Akademii Teatralnej w Pradze, obecnie dyrektor artystyczny Wrocławskiego Teatru Lalek. Wyreżyserował ponad 80 spektakli teatralnych, z których wiele zdobyło prestiżowe nagrody i zyskało uznanie w Czechach, Polsce i na całym świecie. Czterokrotny laureat prestiżowej czeskiej nagrody festiwalu Skupova Plzeň. Laureat Honorowej Nagrody im. Jana Dormana Polskiego Ośrodka ASSITEJ za rok 2008 za „twórcze poszukiwanie współczesnego bohatera, odkrywanie nowoczesnego języka scenicznego, a także podejmowanie ważkiej problematyki dorastania w teatrze dla dzieci i młodzieży”. Jego spektakle zdobyły Grand Prix w Bielsko-Białej, Toruniu, Warszawie, Ostrawie, Lublanie i Zagrzebiu. „Sam, czyli przygotowanie do życia w rodzinie” w jego reżyserii został nagrodzony Grand Prix 20. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Laureat nagrody specjalnej 23. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, w tandemie z dramatopisarką i kierowniczką literacką WTL Marią Wojtyszko laureat Wrocławskiej Nagrody Teatralnej 2017 za „celne artystyczne ujęcie spraw najtrudniejszych w mądrym i niepozbawionym humoru spektaklu dla dzieci i dorosłych »Piekło-Niebo«”.

***

Fot. Piotr Pędziszewski

Reżyser spektaklu: Kosmici

Karolina Maciejaszek

Reżyserka teatralna. Absolwentka Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (2008) oraz Teatrologii na Wydziale Polonistyki UJ (2003). Współpracowała z wieloma teatrami dramatycznymi (m.in. Teatr im. Jaracza w Olsztynie, Teatr Polski we Wrocławiu, Teatr Polski w Poznaniu, TR Warszawa, Teatr im. Horzycy w Toruniu, Lubuski Teatr w Zielonej Górze, Teatr Dramatyczny w Warszawie), offowymi (Teatr Rawa w Katowicach) i lalkowymi (Teatr Pinokio w Łodzi, Teatr Lalki i Aktora w Wałbrzychu, Teatr Lalki i Aktora w Olsztynie). Za spektakle dla widowni dziecięcej dwukrotnie nagrodzona łódzką Złotą Maską - w sezonie 2013/2014 za „Koralinę”, w sezonie 2015/2016 za „Ronję, córkę zbójnika”, oba zrealizowane w Teatrze Pinokio. Jej spektakl „Ronja, córka zbójnika” zdobył także nagrodę dla najlepszego spektaklu od Jury Dziecięcego III Festiwalu Małych Prapremier w Wałbrzychu oraz Nagrodę „Ziarenko” na XXI Festiwalu „Korczak” w Warszawie (2017). Pasjonatka historii miasta Łodzi. Jest autorką sztuki teatralnej „Wyspa Chudych” (o obozie dla dzieci na ulicy Przemysłowej) oraz reżyserką projektów miejskich: „Wołanie miasta” oraz „Dzieci obcych bogów”. Członkini i współzałożycielka kolektywu Czarne Szmaty.

***

Fot. Gabrielle Besenval

Reżyser spektaklu: Rutka

Konrad Dworakowski

Reżyser, okazjonalnie scenograf i aktor. Absolwent i wykładowca białostockiego Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu oraz Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. W latach 2003–2005 był kierownikiem artystycznym Teatru Lalek Guliwer w Warszawie. Reżyserował w teatrach lalkowych i dramatycznych w Polsce oraz zagranicą. Najważniejsze produkcje: „Mikrokosmos”, „Hydrokosmos” Teatru Pantomimy we Wrocławiu, „Balladyny i romanse”, „Historia występnej wyobraźni”, „Chłopcy z Placu Broni”, „Don Kichot” Teatru Pinokio w Łodzi, „Król Maciuś I” Teatru Banialuka w Bielsku-Białej oraz „Dumanowski side A” Teatru Starego w Krakowie. Konrad Dworakowski jest autorem scenariuszy i tekstów piosenek; pisze zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Prowadzi także autorskie warsztaty z teatru formy. W latach 2009–2019 był dyrektorem
Teatru Pinokio w Łodzi. Pomysłodawca projektów związanych z rewitalizacją społeczno-kulturalną na terenie Łodzi, Wałbrzycha i Katowic (m.in. „Punkty Kultury”, „Wjeżdżamy w bramy”, „Bramogranie”). Pomysłodawca i dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu „Teatralna Karuzela”. Zajmuje się przede wszystkim szeroko pojętym teatrem wizualnym. W swej twórczości próbuje łączyć odległe doświadczenia teatru lalek, teatru aktorskiego, teatru ruchu oraz obrazu, działając w przekonaniu o nieskończonej sile poezji i metafory scenicznej.

***

Fot. Prywatne archiwum reżysera

 

Reżyser spektaklu: Władczyni much

Łukasz Zaleski

Reżyser, dramaturg, czasem aktor. Absolwent filologii polskiej (specjalność filmoznawcza) na UMK w Toruniu i reżyserii w krakowskiej PWST. W latach 2015–2018 kierownik literacki Teatru Dramatycznego im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, w latach 2019–2020 specjalista ds. edukacji Teatru Fredry w Gnieźnie. Zrealizował m.in. „Przekleństwa niewinności” w PWST w Krakowie, „Błękitnego ptaka” w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, „Spowiedź szaleńca” w Teatrze Polskim w Poznaniu, „Sztukę” i „W góry i w morze!” w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, „Morze ciche” w Teatrze Nowym w Zabrzu, „Atlas wysp odległych” w Teatrze Fredry w Gnieźnie, „Być jak Thelma i Louise…” w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, „Granice otwarte” w krakowskiej Łaźni Nowej. Laureat nagrody za adaptację na Festiwalu „Rzeczywistość Przedstawiona” w Zabrzu za spektakl „Łauma, czyli czarownica” w reżyserii Magdaleny Miklasz, a także śląskiej Złotej Maski i wyróżnienia za reżyserię na Festiwalu Małych Prapremier w Wałbrzychu za „Morze ciche”. Jako dramaturg współpracował z Maciejem Podstawnym, Marcinem Wierzchowskim, Magdaleną Miklasz i Marcinem Gawłem. Dużą część swojej pracy zawodowej poświęca na projekty zaangażowane społecznie, pracę z młodzieżą czy dorosłymi amatorami. Prowadził szereg warsztatów teatralnych na terenie całej Polski, a także w Pekinie. Mieszka w Krakowie. Kocha podróże, zwłaszcza do krajów nordyckich. Kolekcjonuje książki i płyty winylowe.

***

Fot. Klaudyna Schubert

Magda Miklasz

Reżyserka teatralna, pedagog. Ukończyła Szkołę Muzyczna w Nowej Hucie w klasie skrzypiec, Akademię Teatralną w Białymstoku na Wydziale Lalkarskim oraz PWST na Wydziale Reżyserii Dramatu. „Przemiana” (2010) wg F. Kafki przyniosła jej nagrodę za najlepszy debiut reżyserski na Festiwalu Debiutantów Pierwszy Kontakt w Toruniu. Związana z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem Łaźnia Nowa, Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie, Teatrem Dramatycznym w Warszawie, Teatrem Nowym w Poznaniu, Teatrem Malabar Hotel, Teatrem Współczesnym w Szczecinie. Prowadzi zajęcia aktorskie w Warszawskiej Szkole Filmowej. Interesuje ją styk teatru dramatycznego z lalkowym, często szuka inspiracji w tekstach niedramatycznych. W 2016 roku wyreżyserowała swój pierwszy spektakl dla dzieci „Tutaj jest wszystko”. Od tej pory co roku realizuje spektakle dla młodego widza. Są one nagradzane i wyróżnienie na wielu festiwalach, często przez jury dziecięce. Spektakl „Łauma czyli czarownica” wg komiksu Karola Kalinowskiego z Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu otrzymał trzy wyróżnienia na Festiwalu „Korczak”, dwie nagrody na XVIII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” Zabrze 2018 i nagrodę za reżyserię na IX Międzynarodowym Festiwalu Teatralna Karuzela w Łodzi, na którym rok wcześniej zdobyła nagrodę za reżyserię „Tutaj jest wszystko”.

***

Fot. Monika Stolarska

Reżyser spektaklu: Piotruś Pan i Jakub Hak

Mateusz Pakuła

Dramatopisarz, dramaturg, absolwent PWST w Krakowie. Laureat Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (za tekst „Smutki tropików”), laureat i wielokrotny finalista Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (wyróżnienie indywidualne za tekst „Mój niepokój ma przy sobie broń”). Stypendysta Ministra Kultury oraz Miasta Krakowa. Jego dramaty były tłumaczone na angielski, niemiecki, czeski, hiszpański i ukraiński. W Teatrze Łaźnia Nowa na podstawie tekstów Pakuły zrealizowano spektakle „Wejście smoka. Trailer”, „KonradMaszyna”, „Smutki tropików”, „Kowboj Parówka” i „Wieloryb The Globe”. Spektakl „Pluton p-brane”, którego premiera miała miejsce w 2018 roku na deskach Teatru Łaźnia Nowa, był jego debiutem reżyserskim. Do ostatnich realizacji reżyserskich Mateusza Pakuły należą „Jungle people” (Teatr Animacji w Poznaniu), „Chaos pierwszego poziomu” (Stary Teatr w Krakowie) oraz „Lem vs. P.K. Dick” (Teatr Łaźnia Nowa). Zajmuje się również reżyserią słuchowisk teatralnych.

***

Fot. Monika Stolarska

Reżyser spektaklu: Lem vs. P.K. Dick

Piotr Sieklucki

Reżyser i aktor teatralny, współzałożyciel i dyrektor Teatru Nowego w Krakowie. Absolwent Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie. Artystyczną drogę zawodową i reżyserską rozpoczął od spektaklu „Griga obchodzi imieniny” wg opowiadań Antoniego Czechowa. W 2006 roku założył krakowski Teatr Nowy, gdzie zajął stanowisko dyrektora generalnego. Zrealizował w nim m.in. „Historie Petra Zelenki”, spektakl nagrodzony na X Ogólnopolskim Festiwalu Talia w Tarnowie, „Jaskinię filozofów”, „Lęki poranne”, „Encyklopedia duszy rosyjskiej”, „Moskwa Pietuszki”, „Lubiewo” (Grand Prix na Festiwalu Prapremier 2012 za najważniejszą premierę sezonu w polskim teatrze) czy „Akademię Pana Kleksa”. W 2008 roku powołał również do życia Stowarzyszenie Teatr Nowy. Prowadził kuratorskie projekty artystyczne oraz społeczne. Współpracował m. in. z Teatrem im. Stefana Żeromskiego w Kielcach („Pijany na cmentarzu”, „Transatlantyk, czyli antypolska robota”, „Nocą na pewnym osiedlu”, „Kariera Nikodema Dyzmy”), Wrocławskim Teatrem Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego („Pożegnanie jesieni”), Teatrem Nowym w Łodzi („Akimudy”) oraz z teatrami rosyjskimi, Teatrem Gonczarowa w Uljanowsku („Matka odchodzi”) oraz Teatrem w Jakucku.

***

Fot. Małgorzata Fatalska

Reżyser spektaklu: Król Maciuś Pierwszy

Michał Zadara

Reżyser spektaklu: Bieguni

Jakub Skrzywanek

Reżyser, autor, twórca instalacji performatywnych. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie oraz Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. W ramach stypendium studiował także na Uniwersytecie Karola w Pradze. W 2016 roku zadebiutował spektaklem „Cynkowi chłopcy” w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, z którym pojawił się na najważniejszych polskich festiwalach teatralnych (m.in. na Festiwalu Boska Komedia). Otrzymał za ten spektakl I nagrodę na festiwalu „m-Teatr” w Koszalinie oraz Grand Prix za najlepszy debiut na festiwalu „Pierwszy Kontakt” w Toruniu. Współpracował z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, Teatrem im. J. Kochanowskiego w Opolu, Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie czy Teatrem 21, dla którego wraz z Justyną Sobczyk w ramach koprodukcji z Teatrem Powszechnym w Warszawie wyreżyserował „Superspektakl”. Jego najgłośniejsze spektakle to „Kordian” (Teatr Polski w Poznaniu) oraz „Mein Kampf” (Teatr Powszechny w Warszawie), gdzie po raz pierwszy na scenie teatralnej podjęto bezpośrednią polemikę z książką Adolfa Hitlera. W 2019 roku w miesięczniku „Dialog” ukazał się jego debiutancki dramat „Pogrom alfonsów, Warszawa 1905”, który został zakwalifikowany do półfinału Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Skrzywanek był stypendystą programu Laboratorium Nowego Teatru (Teatr Nowy Proxima w Krakowie), w ramach którego przygotował spektakl „To my jesteśmy przyszłością!”. Był asystentem m.in. Olivera Frljića i Pawła Miśkiewicza. Przygotowywał liczne performansy i czytania prezentowane m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Malta w Poznaniu czy Festiwalu Genius Loci w Krakowie.

***

Fot. Magda Hueckel

Reżyser spektaklu: Kaspar Hauser

Michał Buszewicz

Dramatopisarz, dramaturg, reżyser. Absolwent specjalizacji dramatologicznej Wiedzy o Teatrze UJ i dramaturgicznej na Wydziale Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Jest autorem tekstów: „Zbrodnia”, „Misja (wojny, od których uciekłem)”, „Piotruś Pan” na motywach powieści Jamesa Barrie’ego, „Aktorzy żydowscy”, „Ośrodek wypoczynkowy”, „Kilka obcych słów po polsku”, „Kowboje”, „Powrót Tamary”. Jego teksty znalazły się trzykrotnie w półfinale i raz w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, jest także laureatem Nagrody Dla Młodego Twórcy na Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie i Medalu Stanisława Bieniasza festiwalu Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu. Chętnie podejmuje prace kolektywne prowadzące do współtworzenia scenariusza spektaklu z wykorzystaniem aktorskich improwizacji. Efektem takiej formuły pracy był „Erazm” w ramach projektu „European Ensemble” oraz „Slow motion” w Litewskim Teatrze Narodowym, oba w reżyserii Anny Smolar. Jako dramaturg współpracował także z Eweliną Marciniak, Anną Augustynowicz, Janem Klatą, Cezarym Tomaszewskim. Reżyseruje także autorskie projekty teatralne – zrealizował spektakle „Kwestia techniki”, „Książka telefoniczna” oraz „Kibice” według własnych scenariuszy. W latach 2015–2016 pełnił funkcję kierownika dramaturgów Narodowego Starego Teatru w Krakowie. Prowadził warsztat dramaturgiczny w ramach studiów Performatyki UJ, w ramach Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych SWPS, Wiedzy o Teatrze UAM, krakowskiej ASP, pełnił funkcję mentora w projekcie Sceny Nowej Dramaturgii w Rzeszowie, a także wielokrotnie współpracował z organizatorami warsztatów teatralnych i dramaturgicznych dla młodzieży i dorosłych. Jest członkiem kolektywu artystycznego Instytut Sztuk Performatywnych w Warszawie.

***

Fot. Kuba Laskowski

Reżyser spektaklu: Autobiografia na wszelki wypadek

Michał Borczuch

Ukończył studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Wydziale Reżyserii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Stypendysta programu The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Jego pierwszym przedstawieniem były „KOMPOnenty” Małgorzaty Owsiany, przygotowane w 2005 roku podczas Intermedialnego Forum Teatru baz@rt. Dwa lata później zadebiutował w Warszawie spektaklem „Leonce i Lena” Georga Büchnera w Teatrze Dramatycznym. W tym samym roku w Narodowym Starym Teatrze Borczuch wystawił jako pierwszy nieocenzurowaną wersję dramatu „Lulu” Franka Wedekinda. W 2009 roku w TR Warszawa przygotował swoją wersję „Portretu Doriana Graya” wg prozy Oscara Wilde’a, a w krakowskim Narodowym Starym Teatrze wyreżyserował „Wertera” na podstawie powieści Goethego. Borczuch współpracował również z wrocławskim Teatrem Polskim, w którym zrealizował inspirowany myślą Freuda spektakl „Hans, Dora i Wilk” oraz „Zachodnie wybrzeże. Powrót na pustynię” na podstawie Bernard-Marie Koltèsa. Reżyserował także za granicą – w Schauspielhaus w Düsseldorfie („Wojna nie ma w sobie nic z kobiety”) oraz w Slovensko mladinsko gledalisce w Lublanie („Dramaty księżniczek”). Dwukrotnie nominowany do Paszportów „Polityki”. Premiera „Apokalipsy” odbyła się we wrześniu 2014 roku w Nowym Teatrze w Warszawie – reżyser otrzymał za nią Grand Prix na festiwalu Boska Komedia. W 2016 roku jego spektakl z Teatru Łaźnia Nowa – „Wszystko o mojej matce” – zdobył także główną nagrodę na Boskiej Komedii. W tym samym roku zrealizował „Czekając na Godota” w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi, a w kolejnym „Zew Cthulhu” w Nowym Teatrze w Warszawie oraz „Moją walkę” w TR Warszawa. W roku ubiegłym na Festiwalu Boska Komedia otrzymał nagrodę za najlepszą reżyserię za spektakl „Kino moralnego niepokoju” zrealizowany w TR Warszawa.

Reżyser spektaklu: Aktorzy prowincjonalni