Kornél Mundruczó

Węgierski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, aktor i producent filmowy. Ukończył na budapeszteńskim Uniwersytecie Filmowym i Teatralnym wydział aktorski, a następnie wydział reżyserii filmowej i telewizyjnej. Znany przede wszystkim jako reżyser filmowy, którego dzieła są pokazywane z sukcesami na licznych międzynarodowych festiwalach. Otrzymał w Locarno Srebrnego Lamparta za reżyserię „Kilku pogodnych dni” (2002), Nagrodę FIPRESCI w Cannes za „Deltę” (2008), „Łagodny potwór – projekt Frankenstein” (2010) był pokazywany w konkursie głównym na MFF w Cannes, a „Biały Bóg” (2014) wygrał prestiżowy przegląd Un Certain Regard na tym samym festiwalu. W 2009 roku razem z Dorą Buki założył niezależny Teatr Proton. Do jego najgłośniejszych przedstawień należą sceniczne adaptacje „Lodu” W. Sorokina, „Hańby” J.M. Coetzeego czy autorskiego scenariusza „Nie łatwo być Bogiem”. Za reżyserię spektaklu „Nietoperz” w TR Warszawa otrzymał Nagrodę „Gwarancja Kultury” za rok 2013. Współpracuje ze scenami węgierskimi, niemieckimi (Thalia Theater) i austriackimi (Wiener Festwochen).

Reżyser spektaklu: Cząstki kobiety

Michał Borczuch

Ukończył studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Wydziale Reżyserii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Stypendysta programu The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Jego pierwszym przedstawieniem były „KOMPOnenty” Małgorzaty Owsiany, przygotowane w 2005 roku podczas Intermedialnego Forum Teatru baz@rt. Dwa lata później zadebiutował w Warszawie spektaklem „Leonce i Lena” Georga Büchnera w Teatrze Dramatycznym. W tym samym roku w Narodowym Starym Teatrze Borczuch wystawił jako pierwszy nieocenzurowaną wersję dramatu „Lulu” Franka Wedekinda. W 2009 roku w TR Warszawa przygotował swoją wersję „Portretu Doriana Graya” wg prozy Oscara Wilde’a, a w krakowskim Narodowym Starym Teatrze wyreżyserował „Wertera” na podstawie powieści Goethego. Borczuch współpracował również z wrocławskim Teatrem Polskim, w którym zrealizował inspirowany myślą Freuda spektakl „Hans, Dora i Wilk” oraz „Zachodnie wybrzeże. Powrót na pustynię” na podstawie Bernard-Marie Koltèsa. Reżyserował także za granicą – w Schauspielhaus w Düsseldorfie („Wojna nie ma w sobie nic z kobiety”) oraz w Slovensko mladinsko gledalisce w Lublanie („Dramaty księżniczek”). Dwukrotnie nominowany do Paszportów „Polityki”. Premiera „Apokalipsy” odbyła się we wrześniu 2014 roku w Nowym Teatrze w Warszawie – reżyser otrzymał za nią Grand Prix na festiwalu Boska Komedia. W 2016 roku jego spektakl z Teatru Łaźnia Nowa – „Wszystko o mojej matce” – zdobył także główną nagrodę na Boskiej Komedii. W tym samym roku zrealizował „Czekając na Godota” w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi, a w kolejnym „Zew Cthulhu” w Nowym Teatrze w Warszawie oraz „Moją walkę” w TR Warszawa.

Reżyser spektaklu: Kino moralnego niepokoju

Agnieszka Glińska

Ukończyła studia na Wydziale Aktorskim i Reżyserii Dramatu warszawskiej Akademii Teatralnej. Jej dwa pierwsze samodzielne przedstawienia to „Arlekinada” na scenie Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu oraz „Niebo–Piekło” Prospera Mérimée w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie. Jeśli spojrzeć na dobór repertuaru dokonywany przez Glińską, łatwo zauważyć, że upodobała sobie ona szczególnie teksty z szeroko pojętej współczesnej dramaturgii. Jako reżyser nie ulega teatralnym modom, pracę z aktorem przedkłada nad wyszukane pomysły inscenizacyjne. W 2012 roku Glińska objęła kierownictwo artystyczne warszawskiego Teatru Studio. Za „obiecujące nowe spektakle i komplety na widowni” została wyróżniona nagrodą „Co Jest Grane” Wdecha 2012 w kategorii Człowiek Roku. W Teatrze Studio wyreżyserowała „Sąd Ostateczny”, „Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku”, „Wiśniowy sad”, „Jak zostałam wiedźmą” oraz „Efekt”. W międzyczasie reżyserowała także w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, Teatrze Muzycznym Capitol oraz Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

Reżyser spektaklu: Panny z Wilka

Grzegorz Jarzyna

Reżyser, librecista, scenograf. Od 1998 roku dyrektor artystyczny TR Warszawa (dawnego Teatru Rozmaitości). Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim i reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Spektakle Jarzyny są zapraszane na liczne festiwale i występy gościnne w Europie i na świecie, prezentowane były m. in. w Avignionie, Edynburgu, Moskwie, Berlinie, Wiedniu, Sztokholmie, Londynie, Jerozolimie, Toronto, Wellington, Los Angeles i Nowym Jorku. W TR Warszawa wyreżyserował głośne spektakle: „Bzik tropikalny” (1997), „Magnetyzm serca” (1999), „Książę Myszkin” (2000), „Uroczystość” (2001), „4.48 Psychosis” (2002) czy „2007: Macbeth” (2005). Jego kolejne warszawskie spektakle to: „T.E.O.R.E.M.A.T.” na podstawie twórczości Piera Paolo Pasoliniego (2009), „Między nami dobrze jest” Doroty Masłowskiej, którego premiera odbyła się w Schaubühne am Lehniner Platz w Berlinie (2009), „Druga kobieta” (2014), „Męczennicy” (2015), „G.E.N.” (2017). Reżyserował także za granicą: w 2010 roku zrealizował „Areteię” w ramach projektu „Odyseja Europa” oraz „Fedrę” Jeana Racine’a w amsterdamskim teatrze Toneelgroep, rok później „Dziecko i czary/Karzeł” w Staatsoper Monachium, w 2016 roku „Iwonę, księżniczkę Burgunda” w Państwowym Teatrze Narodów w Moskwie, a w 2017 roku „Dwa miecze” produkowane przez Beijing Propel Performing Arts & Media Co., Ltd. w koprodukcji z Shanghai Theatre Academy i TR Warszawa. 23 października 2019 roku odbyła się premiera spektaklu dyplomowego studentek i studentów IV roku Wydziału Aktorskiego Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie - adaptacji "Burzy" Williama Shakespeare’a w reżyserii Grzegorza Jarzyny.

Reżyser spektaklu: Inni ludzie, Burza

Iwona Kempa

Reżyserka teatralna. Absolwentka teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wydziału Reżyserii Dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W latach 1996–2012 współpracowała z teatrami w Opolu, Łodzi, Kaliszu, Bydgoszczy, Poznaniu, Wrocławiu, Warszawie, Krakowie. Od 2006 do 2012 roku była dyrektorem artystycznym Teatru im. Wilama Horzycy w Toruniu oraz doradcą programowym Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT. Jest laureatką wielu festiwali teatralnych, m.in. Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach (2000), Festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie (2003 i 2005), Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2004), Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu (2004 i 2007). W 2008 roku otrzymała Laur Konrada i Nagrodę Publiczności katowickich Interpretacji za spektakl „Pakujemy manatki. Komedia na osiem pogrzebów” Hanocha Levina. Spektakle zrealizowane w latach 2009–2015 w krakowskim Teatrze im. J. Słowackiego również były wielokrotnie nagradzane. „Rozmowy poufne” Ingmara Bergmana otrzymały m.in. Nagrodę Dziennikarzy na festiwalu KONTAKT w 2009 roku, „Udręka życia” Hanocha Levina – nagrodę dla najlepszego reżysera przeglądu Oblicza Teatru, „Za chwilę cztery sposoby na życie i jeden na śmierć” Petera Asmussena – nagrodę im. St. Wyspiańskiego za wydarzenie teatralne Krakowa 2012. „Rytuał” Bergmana prezentowany był podczas Warszawskich Spotkań Teatralnych w 2016 roku. W latach 2012–2016 roku pełniła funkcję kierownika artystycznego Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie, gdzie powołała do życia wiele projektów interdyscyplinarnych, m.in. Międzynarodowy Festiwal Tańca Współczesnego KRoki (wspólnie z Katarzyną Bester). Zrealizowany w Teatrze Nowym Proxima spektakl na podstawie powieści Vedrany Rudan „Murzyni we Florencji” otrzymał krakowską Nagrodę im. St. Wyspiańskiego za wydarzenie roku 2017 w teatrze nieinstytucjonalnym. Jej najnowszą premierą jest kolejna adaptacja powieści Rudan „Miłość od ostatniego wejrzenia” w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Od 2013 roku jest pedagogiem krakowskiej AST, a od 2016 dziekanem Wydziału Reżyserii Dramatu tej uczelni.

***

Fot. Kasia Chmura

Reżyser spektaklu: Kobiety objaśniają mi świat

Jan Klata

Studiował reżyserię dramatu najpierw w Akademii Teatralnej w Warszawie, a potem w PWST w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego, Jerzego Jarockiego oraz Krystiana Lupy. Po studiach pracował m.in. jako copywriter, dziennikarz muzyczny oraz reżyser telewizyjnego talk-show. Pierwszą realizacją Klaty na zawodowej scenie był „Rewizor” Mikołaja Gogola przygotowany w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (2003). Miesiąc później w Teatrze Polskim we Wrocławiu wystawił własną sztukę „Uśmiech grejpruta”. W 2004 roku w Stoczni Gdańskiej odbyła się głośna premiera spektaklu „H.” wg „Hamleta” Williama Shakespeare’a, zrealizowana przez Teatr Wybrzeże. Od tej pory reżyser stale współpracuje z najciekawszymi scenami teatralnymi w Polsce – m.in. TR Warszawa, Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, Teatrem Polskim we Wrocławiu czy Teatrem Polskim w Bydgoszczy. W 2006 roku otrzymał Paszport „Polityki” w kategorii teatr – nagroda przyznana została za nowatorskie i odważne odczytywanie klasyki  oraz za pasję i upór w badaniu narodowych mitów i diagnozowaniu polskiej rzeczywistości. Za świetnie przyjęty spektakl „Sprawa Dantona” (Teatr Polski we Wrocławiu, 2008) Klata otrzymał nagrodę im. Konrada Swinarskiego, Laur Konrada na katowickim Festiwalu Interpretacje oraz nagrodę za reżyserię na festiwalu Boska Komedia 2008. Na zamówienie Festiwalu Dialog Czterech Kultur w 2009 roku reżyser zrealizował współczesną wersję „Ziemi obiecanej” wg Władysława Reymonta. W latach 2013–2017 Klata pełnił funkcję Dyrektora Narodowego Starego Teatru w Krakowie, gdzie wyreżyserował: „Trzy stygmaty Palmera Eldritcha” (2006), „Oresteję” (2007), „Trylogię” (2009), „Wesele hrabiego Orgaza” (2010), „Do Damaszku” (2013), „Król Ubu” (2014), „Król Lear” (2014), „Wróg ludu” (2015), „Wesele” (2017).

Reżyser spektaklu: Trojanki, Dług

Michał Siegoczyński

Aktor, reżyser teatralny, scenarzysta. Zadebiutował w 2004 roku spektaklem „Jak zjadłem psa” w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Wyreżyserował ponad 20 spektakli m.in. „Dom lalki” (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012), „Casablanca” (Teatr Powszechny w Warszawie, 2011), „Kali babki” (Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie, 2014), „Elvis” (Teatr Nowy w Poznaniu, 2016), „Hollywood” (Teatr WARSawy, 2016), „Beksińscy” (Teatr Polski w Bydgoszczy, 2017), „lovebook” (Teatr Powszechny w Łodzi, 2018). Współpracował z wieloma scenami w całej Polsce, m.in. z Teatrem Żydowskim im. Ester Rachel Kamińskiej w Warszawie, Teatrem im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, Teatrem Konsekwentnym w Warszawie, Teatrem Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, Teatrem IMKA w Warszawie czy Teatrem Nowym Praga w Warszawie.

***

Fot. Michał Buksa

Anna Smolar

Polsko-francuska reżyserka teatralna, tłumaczka. Absolwentka literaturoznawstwa na Uniwersytecie Paris-Sorbonne. W 2001 roku założyła w Paryżu zespół La compagnie Gochka, z którym zrealizowała spektakle „Gorzkie łzy Petry Von Kant” Rainera Wernera Fassbindera, „Wyspa niewolników” Pierre’a de Marivaux i „Sextuor Banquet” Armanda Llamas. Od 2005 roku reżyseruje w Polsce, m.in. „Zamianę” Paula Claudela w Teatrze Śląskim (2005), „Maestro” Jarosława Abramowa-Newerlego w Laboratorium Dramatu w Warszawie (2008), „Jedną ręką” Joëla Pommerata w Teatrze Studio w Warszawie (2009), „Panią z Birmy” Richarda Shannona w Teatrze Polonia w Warszawie (2009), „Obcego” Alberta Camus w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (2012), „Wariatkę z Chaillot” Jeana Giraudoux w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku. W Opolu w Teatrze im. J. Kochanowskiego wystawiła „Aktorów prowincjonalnych” (2008) i „Bullerbyn. O tym jak dzieci domowym sposobem zrobiły sobie las i co z niego wyrosło” (2011). W Nowym Teatrze w Warszawie wyreżyserowała spektakle „Enter” (2010) i „Pinokio” (2014), w Teatrze Polskim w Bydgoszczy – „Dybuka” (2015), a w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie – „Kopciuszka” (2017). Autorka tłumaczenia na język francuski książki Grażyny Jagielskiej „Miłość z kamienia”.

Reżyser spektaklu: Kowboje

Justyna Sobczyk

Reżyserka, pedagożka, założycielka Teatru 21 – jedynej w Polsce grupy teatralnej, której członkami są osoby z zespołem Downa i ze spektrum autyzmu. Jest absolwentką Pedagogiki Specjalnej UMK w Toruniu, Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej oraz Pedagogiki Teatru na berlińskim Universität der Künste. Zajmuje się pedagogiką teatralną, m.in. w Instytucie Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie oraz na Uniwersytecie Warszawskim. Absolwentka programów Szkoły Liderów, tutorka innowacyjnych projektów społecznych w Stowarzyszeniu Inicjatyw Twórczych ę.
Od 2005 roku prowadzi Teatr 21, który występuje w kraju i zagranicą. Od paru lat wraz z zespołem Teatru 21 stara się powołać w Warszawie  Centrum Włączającej Downtown (CSzW) przestrzeń dla sztuki i edukacji inkluzywnej. Reżyserowała także w Teatrze Polskim w Poznaniu („Ojczyzna”), w Nowym Teatrze w Warszawie („Indianie”) i Narodowym Starym Teatrze w Krakowie („Szewcy”). Laureatka nagrody „Kamyk” im. Konstantego Puzyny.

***

Fot. Maurycy Stankiewicz

Reżyser spektaklu: Rewolucja, której nie było

Bartosz Szydłowski

Reżyser, menedżer kultury, inicjator wielu idei kulturalnych. Stworzył autorską formułę Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia, który pod jego przewodnictwem urósł do rangi najważniejszego teatralnego wydarzenia w Polsce. W 2004 roku wymyślił wraz z Małgorzatą Szydłowską Łaźnię Nową, tworząc teatr o unikatowym połączeniu zaangażowania społecznego z ambitnym programem artystycznym. Kilka lat wcześniej powołali wspólnie do życia Stowarzyszenie Teatralne Łaźnia, jedno z ważniejszych niezależnych miejsc w Krakowie lat 90. Wypracował własny styl pracy z aktorami i amatorami. Realizowane przez niego projekty zawsze mocno odwołują się do kontekstu społecznego. Wyreżyserował m.in. „Pana Pawła” Tankreda Dorsta (2000), „Zabawę” Sławomira Mrożka (2000), „Miłość Fedry” Sarah Kane (2001), „Tatuaż” Dei Loher (2002), „Wściekliznę show” oraz „Pokolenie porno” Pawła Jurka (2003), „Edypa. Tragedię nowohucką” (2006), „Krwawe wesele, czyli muzyczną opowieść o cygańskim sercu” na motywach dramatu Garcii Lorki (2007), „Moralność Pani Dulskiej, czyli w poszukiwaniu zagubionego czakramu” (2009), „Fakira” (2010) / „Fakira, czyli optymizm” (2011), „Wejście smoka. Trailer” (2011), „Antyzwiastowanie” (2012), „Klub miłośników filmu »Misja«” (2013), „Przypadek Krzysztofa Kieślowskiego” (2016), „Konformistę 2029”, inspirowany powieścią Alberto Moravii, oraz „Wałęsę w Kolonos" (2018). Jest związany z Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie, gdzie odpowiada za linię programową teatru. Za dotychczasową działalność został nagrodzony Srebrnym Medalem Ministra Kultury „Gloria Artis”.

Reżyser spektaklu: Hamlet

Katarzyna Szyngiera

Absolwentka Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie oraz Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie. Reżyserowała m.in. w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej („Sferia”), Wrocławskim Teatrze Współczesnym („Tajemniczy ogród”, „Jak to dobrze, że mamy pod dostatkiem”), Teatrze Polskim w Bydgoszczy („Swarka”, „Bóg w dom”) oraz Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie („Pożar Reichstagu”).

Reżyser spektaklu: Lwów nie oddamy

Paweł Świątek

Ukończył PWST w Krakowie. Debiutował w Narodowym Starym Teatrze świetnie przyjętym spektaklem „Paw królowej” (2012). Po siedmiu latach wrócił do błyskotliwej adaptacji prozy Masłowskiej w „Wojnie polsko-ruskiej pod flagą biało-czerwoną” wyreżyserowanej w Teatrze im. J. Słowackiego/Małopolskim Ogrodzie Sztuki. W międzyczasie reżyserował na wielu scenach w Polsce, m.in. w Teatrze Polskim we Wrocławiu („Mitologie”), Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu („Komedia. Szczęśliwe dni. Ostatnia taśma Krappa”, „Dżuma”, „Rękopis znaleziony w Saragossie”, „Sen nocy letniej”), Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu („Znikające szkoły”, „Po nas choćby kosmos”) i Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi („Książe niezłomny”).

Mariusz Grzegorzek

Reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, grafik, realizator telewizyjny, twórca teledysków. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi na Wydziale Reżyserii. W 2006 roku otrzymał tytuł profesora sztuk filmowych. Reżyserował przede wszystkim w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi. Od czasu premiery „Jadu” w 1994 roku zrealizował tam kilkanaście spektakli, m.in. „Agnes od Boga”, „Szklana menażeria”, „Żałoba przystoi Elektrze”, „Między jawą a snem”, „Blask życia”, „Habitat”, „Makbet”, „Dybuk”, „Słowo”, „Posprzątane”, „Czarownice z Salem”. Reżyserował także w Warszawie – „Simpatico”, „Zdaniem Amy” (Teatr Powszechny im. Z. Hübnera), „Na wsi” (Teatr Studio) – czy Krakowie: „Woyzeck” (Narodowy Stary Teatr). Realizował spektakle dla Teatru Telewizji. Na dużym ekranie debiutował „Rozmową z człowiekiem z szafy” (1993). W ostatnich latach zrealizował dla kina „Jestem Twój” (2009) oraz pełnometrażowy fabularny film dyplomowy studentów Szkoły Filmowej w Łodzi „Śpiewający obrusik” (2015). Członek Polskiej Akademii Filmowej, dyrektor artystyczny Studia Filmowego „Indeks” oraz wieloletni ekspert Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Od roku 2012 rektor Szkoły Filmowej w Łodzi.

***

Fot. Archiwum Szkoły Filmowej w Łodzi

Karol Klugowski

W 2010 roku ukończył Ogólnokształcącą Szkołę Muzyczną II stopnia im. K. Szymanowskiego w Toruniu w klasie wiolonczeli. Występował z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną. Studiował wiolonczelę, a następnie kompozycję (dyplom w roku 2016) na Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu. Równocześnie studiował filozofię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 2010–2017 jego kompozycje były wielokrotnie wykonywane na ogólnopolskich oraz międzyuczelnianych koncertach kompozytorskich. Obecnie student IV roku reżyserii teatralnej na Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie. Pracuje nad pracą doktorską z filozofii pt. „Kreowanie wizji świata jako wyzwanie dla filozofii z kręgu realizmu spekulatywnego i nie-filozofii”, poświęconą wypracowywanej przez niego interpretacji głównych założeń tzw. realizmu spekulatywnego w świetle osiągnięć konstruktywizmu. W roku 2019 został laureatem konkursu Młodzi w Starym, zorganizowanego przez Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie, czego rezultatem była premiera jego spektaklu „Aktualny Stan Świata”. Obecnie pracuje nad muzyką i scenariuszem do pełnometrażowego spektaklu w jego reżyserii pt. „Tonąca dziewczyna” (tytuł roboczy) na Scenie Kameralnej Narodowego Starego Teatru.

Reżyser spektaklu: Aktualny stan świata

Agata Koszulińska

Studentka reżyserii na Akademii Teatralnej w Warszawie. Absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim i kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim, stypendystka na Uniwersytecie Cardenal Herrera w Walencji. W ramach projektu  zrealizowanego dzięki Platform European Theater Academy współtworzyła spektakl „Poor/Rich Europe” pokazywany w Mozarteum w Salzburgu i Thalia Theater w Hamburgu. Podczas rezydencji artystycznej w Rucka Artistic Residency (Łotwa) w tandemie reżyserskim z Pamelą Leończyk zrealizowała performance „Rite of purification”.
Spektakl „Opportunity” w Teatrze Nowym Proxima w Krakowie jest jej debiutem teatralnym, który powstał w ramach programu Laboratorium Nowego Teatru.

Reżyser spektaklu: Opportunity

Radosław B. Maciąg

Student Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Wyreżyserował spektakle AST:„Końcówka” (zakwalifikowany do 5. edycji festiwalu Forum Młodej Reżyserii, 2015), „Najżałośniejsza Tragedia Tytusa Andronikusa” (prezentowany w ramach SzekspirOff na festiwalu w Gdańsku, 2017), monodram „On” (nagroda ZAiKS-u, pokazywany w Teatrze Studio, w ramach Konfrontacji Teatralnych w Lublinie oraz na Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje, 2018). Zrealizował także spektakl-instalację „Rok 1984/2081” na podstawie G. Orwella (Teatr Osterwy w Lublinie, 2018), czytania performatywne „Wiernej Watahy” P. Wolaka i K. Dworak (Teatr Miejski w Gdyni, 2018) i „Błagające” B. Fourniera (Festiwal Literacki Sopot, 2018) oraz pokaz „My first dolIy” w ramach rezydencji artystycznej festiwalu Sopot Non Fiction (koprodukcja Teatr Wybrzeże w Gdańsku i TR Warszawa, 2018). Ponadto wyreżyserował spektakle „Łaknąć” (Teatr Studio w Warszawie, 2018), „Niech żyje Polska / sztuka prawicowa” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2019) oraz spektakl dokumentalny „Gloria Victis” (Centrum Aktywności Lokalnej w Pionkach, 2019). Asystent Iwony Kempy („Rytuał”), Remigiusza Brzyka („Kariera Artura Ui”, oba w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie) i Jana Peszka („Szkice z Szekspira”, AST w Krakowie). Jako reżyser uczestniczył w rezydencji artystycznej „Nowe Epifanie” (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2019), a jako performer w międzynarodowym projekcie teatralnym „Der Auftrag” (Bildungsstätte Bredbeck, 2019).
Współtwórca amatorskiej grupy teatralnej przy ZSB w Radomiu. Założyciel koła teatralnego dla młodzieży w MOK w Pionkach oraz nieformalnej grupy artystycznej „Post Artem”, propagującej rozwój sztuki niezależnej oraz zespołu aktorskiego pod tą samą nazwą.

***

Fot. Tomasz Schaefer

Mira Mańka

Studentka III roku Wydziału Reżyserii Dramatu na Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, absolwentka Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie, studentka podyplomowych Studiów nad Kulturową Tożsamością Płci Gender Studies Uniwersytetu Warszawskiego oraz Performatyki Przedstawień Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W sezonie 2018/2019 została laureatką konkursu dla debiutujących reżyserów i reżyserek „Młodzi w Starym” w Narodowym Starym Teatrze, w wyniku którego zrealizowała spektakl „Czartoryska. Artefakty”. Reżyserka koncertów, słuchowisk, animatorka grup dziecięcych. Współpracowała przy tworzeniu dramaturgii do spektakli w reżyserii Piotra Ratajczaka („Ostatni dzwonek. Utopia” [AST Kraków, 2019]) i Julii Mark („Ich czworo. Reality Show” [Teatr Miejski w Gliwicach, 2017]). Asystentka Wiktora Rubina („Vernon Subutex” [Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie, 2018], gala „Europejski Poeta Wolności” [Teatr Szekspirowski w Gdańsku, 2018]).

Reżyser spektaklu: Czartoryska. Artefakty

Renata Piotrowska-Auffret

Choreografka i performerka, w swoich pracach wykorzystuje narzędzia tańca eksperymentalnego, sztuk performatywnych, dramaturgii i teatru. Zestawia choreografię z myśleniem konceptualnym. Interesują ją historyczne i współczesne reprezentacje i polityki ciał oraz relacje między tekstem a ruchem. Była priorytetową artystką Aerowaves (2017), kilkukrotną stypendystką Instytutu Adama Mickiewicza i Art Stations Foundation, stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2013) oraz programu „Młoda Polska” (2010). Ma na swoim koncie spektakle: „Teraz” (2007), „Tańcząc z wrogiem” (2007), serię UNKNOWN (2008–2010), „break SZTUKA WOJNY” (2010), „UNKNOWNS.SEANS” (2011), film taneczny „Inside” (2011), „The Forest”_work in progress (2013), „Śmierć. Ćwiczenia i wariacje” (2014), „Wspólne” (2016), „Wycieka ze mnie samo złoto” (2017). W latach 2008, 2010, 2017 jej spektakle były wytypowane do prestiżowego przeglądu Polska Platforma Tańca. Absolwentka Akademii Teatralnej i programu ex.e.r.ce „Research and Choreography” w CCN Montpellier we Francji. Członkini kolektywu warszawskich choreografów Centrum w Ruchu.

Reżyser spektaklu: Równina wątłych mięśni

Jakub Porcari

Reżyser i scenarzysta. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Studiował również w Mediolanie na wydziale Literatury i Filozofii i w aktorskiej Międzynarodowej Szkole Teatru (Scuola Internazionale di Teatro). Ukończył Europejski Kurs Reżyserii Operowej w ramach projektu Unii Europejskiej, brał udział w Laboratorium reżyserskim Krystiana Lupy w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Debiutował w 2008 roku „Śmiesznym staruszkiem” Tadeusza Różewicza w Teatrze Ludowym w Krakowie. W roku następnym w Teatrze Dramatycznym w Warszawie wystawił „Exhibition (według powieści Crash)” Jamesa Ballarda. Od tego czasu pracował m.in. w Teatrze Nowym w Krakowie („Koniec półświni”), Teatrze Polonia w Warszawie („Jekyll/Hyde, czyli partytura dla jednego człowieka zmierzająca ku dobru”) czy Teatrze Nowym w Łodzi („Krople wody na rozpalone kamienie”).Od 2014 roku pełni funkcję Dyrektora Artystycznego Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, gdzie wystawił „Reprodukcję” (2014) oraz „Z ziemi włoskiej do Polski” (2016) na podstawie dramatów Marcina Cecko.

Reżyser spektaklu: Materiały do Medei

Jakub Skrzywanek

Reżyser, autor, twórca instalacji performatywnych. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie oraz Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. W ramach stypendium studiował także na Uniwersytecie Karola w Pradze. W 2016 roku zadebiutował spektaklem „Cynkowi chłopcy” w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, z którym pojawił się na najważniejszych polskich festiwalach teatralnych (m.in. na Festiwalu Boska Komedia). Otrzymał za ten spektakl I nagrodę na festiwalu „m-Teatr” w Koszalinie oraz Grand Prix za najlepszy debiut na festiwalu „Pierwszy Kontakt” w Toruniu. Współpracował z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, Teatrem im. J. Kochanowskiego w Opolu, Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie czy Teatrem 21, dla którego wraz z Justyną Sobczyk w ramach koprodukcji z Teatrem Powszechnym w Warszawie wyreżyserował „Superspektakl”. Jego najgłośniejsze spektakle to „Kordian” (Teatr Polski w Poznaniu) oraz „Mein Kampf” (Teatr Powszechny w Warszawie), gdzie po raz pierwszy na scenie teatralnej podjęto bezpośrednią polemikę z książką Adolfa Hitlera. W 2019 roku w miesięczniku „Dialog” ukazał się jego debiutancki dramat „Pogrom alfonsów, Warszawa 1905”, który został zakwalifikowany do półfinału Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Skrzywanek był stypendystą programu Laboratorium Nowego Teatru (Teatr Nowy Proxima w Krakowie), w ramach którego przygotował spektakl „To my jesteśmy przyszłością!”. Był asystentem m.in. Olivera Frljića i Pawła Miśkiewicza. Przygotowywał liczne performansy i czytania prezentowane m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Malta w Poznaniu czy Festiwalu Genius Loci w Krakowie.

***

Fot. Magda Hueckel

Reżyser spektaklu: To my jesteśmy przyszłością!

Radek Stępień

Absolwent Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie (2019); stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2018), studiował na Międzywydziałowych Interdyscyplinarnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 2011–2013 związany z Instytutem im. J. Grotowskiego, a w latach 2013–2018 z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice. Współpracował m.in. z Krystianem Lupą przy spektaklach „Spi->ra->la” i „Proces” wg Franza Kafki.
Zadebiutował „Panną Julią” Augusta Strindberga, zrealizowaną w Teatrze Ludowym w Krakowie, za którą otrzymał m.in. nagrodę ZAIKS-u na Forum Młodej Reżyserii (2018). Jest też laureatem nagrody Off na 22. Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku za przedstawienie „Hamlet” według Szekspira i tekstów własnych oraz Nagrody im. Leona Schillera (2019).
W Teatrze Wybrzeże w Gdańsku wyreżyserował „Śmierć komiwojażera” Arthura Millera, w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi „Kto zabił Kaspara Hausera” wg dramatu napisanego wspólnie z Konradem Hetelem, a w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie „Słowacki umiera”. Od 2019 roku jest pedagogiem na Wydziale Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Razem z Konradem Hetelem i Natanem Berkowiczem tworzy kolektyw KORAN.

Reżyser spektaklu: Słowacki umiera

Monika Strzępka

Reżyserka teatralna, autorka głośnych przedstawień, które stanowią ważny głos w dyskusji o najistotniejszych polskich problemach narodowych i społecznych. Wspólnie z dramaturgiem Pawłem Demirskim tworzą najpopularniejszą parę w polskim teatrze. Zadebiutowała w 2004 roku w Teatrze Polskim w Bydgoszczy sztuką „Z twarzą przy ścianie” młodej dramatopisarki Anny Bednarskiej. Kolejne realizacje powstały w Gdańsku, Jeleniej Górze i na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie. Pierwszymi przedstawieniami  przygotowanymi w duecie z Demirskim były „Dziady. Ekshumacja” w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2007), odważna próba rozliczenia z polskimi grzechami narodowymi, oraz spektakl o znaczącym tytule „Był sobie POLAK POLAK POLAK i diabeł czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte” w wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym (2007). Styl teatralny Moniki Strzępki można określić jako polityczną burleskę, w której narodowe mity, kompleksy i słabości ukazane zostają w groteskowy, podszyty gorzką ironią sposób. Rozgrywane w konwencji zaangażowanego społecznie pamfletu z elementami farsy przedstawienia, takie jak m.in. „Śmierć podatnika” (2007), „Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty” (2008) czy „Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów” (2008), prezentowały w krzywym zwierciadle konsumpcyjne, neoliberalne społeczeństwo. Z kolei takie spektakle, jak „Sztuka dla dziecka” (2009), „Niech żyje wojna!!!” (2009), „Bitwa warszawska 1920” (2013) czy „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!” (2014), brały na cel zakłamaną i zmitologizowana polską pamięć historyczną. W bulwersującym spektaklu „Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej” (2010) reżyserka dokonała brutalnej konfrontacji ikon polskiej kultury z postulatami nowych twórców. Natomiast w „Tęczowej Trybunie 2012” (2011) podjęła temat mniejszości homoseksualnej, nawiązując do  inicjatywy powstania gejowskiego sektora dla kibiców podczas mistrzostw Euro 2012. Na reżyserskim koncie Strzępki znalazła się także m.in. „Courtney Love” (o realiach polskiego show biznesu; 2012), „Firma” (o współczesnych układach biznesowych; 2012), „Bierzcie i jedzcie” (o obsesji zdrowego żywienia; 2013), „W imię Jakuba S.” (2011) oraz pierwszy w polskim teatrze współczesny serial polityczny „Klątwa. Odcinki z czasów beznadziei”. Monika Strzępka jest laureatką Paszportu „Polityki” 2010 (wraz z Pawłem Demirskim), a jej spektakle wyróżnione zostały licznymi nagrodami na teatralnych festiwalach, w tym dwukrotnie Grand Prix na festiwalu Boska Komedia.

Reżyser spektaklu: Święta Joanna

Małgorzata Bogajewska

Reżyserka, pedagożka Łódzkiej Szkoły Filmowej, dyrektorka Teatru Ludowego w krakowskiej Nowej Hucie. Zrealizowała ponad 40 spektakli, między innymi: „Osaczonych” Władimira Zujewa, „Jajo węża” Ingmara Bergmana, „Ich czworo” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi, „Daily soup” Amanity Muskarii w Teatrze Narodowym, „Dotyk” Marka Modzelewskiego w Teatrze Powszechnym w Warszawie, „Tato” Artura Pałygi w krakowskim Teatrze Bagatela, „Trzy siostry” Antona Czechowa w Teatrze Dramatycznym w Warszawie czy „Rewizor. Będzie wojna” Artura Pałygi i „Gdy przyjdzie sen” duetu PiK (Paweł Wolak i Katarzyna Dworak) w Teatrze Ludowym. Laureatka wielu nagród reżyserskich, nagrodzona m.in. trzykrotnie podczas Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej i trzykrotnie (w tym w 2019 r. nagrodą główną za reżyserię spektaklu „Gdy przyjdzie sen”) na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona” w Zabrzu, a także w ramach Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”.

***

Fot. Klaudyna Schubert

Reżyser spektaklu: Anioły w Ameryce

Dominika Knapik

Choreografka, tancerka i aktorka. Absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Stypendystka prestiżowego programu DanceWeb Europe, Art Stations Foundation w 2007 roku, ArtsLink w 2009 (Dance New Amsterdam, NY), Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2011 roku oraz rezydencji artystycznych (m.in. Tanzhaus Düsseldorf). W 2008 roku założyła wraz z Wojtkiem Klimczykiem kolektyw artystyczny Harakiri Farmers, w ramach którego zrealizowała kilkanaście interdyscyplinarnych projektów. W 2012 roku zorganizowała i kuratorowała festiwal „Nowy taniec w starym Krakowie” oraz współpracowała jako kurator tańca dla Krakowskich Reminiscencji Teatralnych.
Współpracuje z teatrami dramatycznymi w Polsce i za granicą, tworząc choreografie do spektakli dramatycznych. Realizuje zarówno własne projekty taneczne (m.in. „Testament Optymisty”, Teatr Łaźnia Nowa) i filmy („There”), jak również spektakle dramatyczne („BANG BANG”, Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi) oraz spektakle teatralno-taneczne: „Popołudnie Fauna” w Teatrze Rozrywki w Chorzowie (2017) oraz „Obóz Katarakta” w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (2017). Styl Dominiki Knapik charakteryzuje się poczuciem humoru oraz swobodnym korzystaniem z różnych dziedzin sztuki. Jego materią są codzienne gesty poddane silnej formalizacji.
W 2015 roku nominowana do Paszportu „Polityki” w kategorii „Teatr”. W 2017 roku laureatka „Złotej Maski” za choreografię do spektaklu „Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci”.

***

Fot. Wolfgang Macher

Reżyser spektaklu: Baba-dziwo

Krystian Lupa

Studiował fizykę, malarstwo i grafikę, reżyserię filmową i teatralną. Debiutował w 1976 roku realizacją „Rzeźni” Stanisława Mrożka w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. W Teatrze im. Norwida w Jeleniej Górze skupił wokół siebie młodych aktorów. Tam, zafascynowany Witkacym i psychoanalizą Junga, badał możliwości teatru jako narzędzia poznania. Powstały wtedy inscenizacje oparte na dramatach Witkacego: „Nadobnisie i koczkodany, czyli Zielona pigułka” (1978), „Pragmatyści” (1981), „Maciej Korbowa i Bellatrix” (1986). W drugiej połowie lat 80. przeniósł się na stałe do Krakowa. Na Scenie Kameralnej Narodowego Starego Teatru adaptował wielkie dzieła literatury niemieckiej i rosyjskiej, Rilkego, Musila, Dostojewskiego. Kreacje aktorskie w jego spektaklach, jak choćby w „Braciach Karamazow” (1990) czy „Kalkwerku” (1992), charakteryzują się wyjątkowym stopniem skupienia i emocjonalnej precyzji. W latach 1995–1998 powstaje adaptacja „Lunatyków” Hermanna Brocha. Teatr Krystiana Lupy prowokuje żywiołowe reakcje publiczności zarówno w kraju, jak i za granicą. Kolejny temat, który coraz bardziej angażuje Lupę, to mistyfikacje i zakłamania, nieobce zwłaszcza jednostkom twórczym – inspiracją staje się demaskatorskie pisarstwo Thomasa Bernharda. Lupa inscenizuje jego powieści i dramaty w Krakowie, Wrocławiu („Immanuel Kant” w Teatrze Polskim) i w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Eksplorując problemy i mity związane z duchowym rozwojem człowieka, coraz częściej sięga po literaturę rosyjską (Czechow, Gorki) oraz dramat współczesny (Dea Loher, Werner Schwab). W późniejszych realizacjach („Factory 2” w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie, „Persona. Tryptyk/Marilyn” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, „Wycinka Holzfällen” w Teatrze Polskim we Wrocławiu) skupia się na poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o tożsamość artysty.

***

Fot. Magda Hueckel

Reżyser spektaklu: Capri – wyspa uciekinierów

Anna Nowicka

Tancerka, choreografka, pedagożka, instruktorka tańca współczesnego oraz jogi. Absolwentka szkoły tańca SEAD w Salzburgu i Ernst-Busch/HZT w Berlinie, magister psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jej poszukiwania skupiają się na relacji między śniącym a tańczącym ciałem oraz na zagadnieniach choreografii wyobrażonego. Uczestniczyła w wielu polskich i zagranicznych warsztatach tańca. Od 2008 roku jest zaangażowana w organizację spotkań improwizacyjnych, a od 2010 roku związała się z poznańską kuźnią talentów Stary Browar w Poznaniu (Art Stations Foundation), gdzie powstały jej pierwsze samodzielne choreografie. Współtworzy taneczne projekty i spektakle w wielu europejskich krajach, w tym  m.in. w Słowenii, Austrii, Chorwacji, Grecji, Niemczech, Polsce i na Węgrzech. Jest laureatką wielu nagród i stypendiów, m.in. spektakl „fire is raging in your hair” wygrał festiwal 100 GRAD w HAU w Berlinie (2012), a solo „the truth is just a plain picture. said bob.” (Solo Projekt 2010) znalazło się w programie Polskiej Platformy Tańca 2012.

***

Fot. Marta Ankiersztejn-Węgier

Reżyser spektaklu: This is the real thing

Paweł Sakowicz

Choreograf i tancerz, absolwent politologii na Uniwersytecie Warszawskim oraz choreografii i performansu w London Contemporary Dance School. Pracuje z choreografami i artystami wizualnymi, tworzy choreografie do spektakli teatralnych. Autor prac: „Bernhard”, „TOTAL”, „Jumpcore” i „Thriller” (ostatni wspólnie z Anną Smolar). Otrzymał wyróżnienie w XXII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2015/2016) oraz nominację do Paszportów „Polityki” w kategorii „Teatr” (2016). Stypendysta danceWEB (2017) oraz innych programów związanych z choreografią. Swoje spektakle pokazywał m.in. podczas dwóch edycji Polskiej Platformy Tańca, w NYU Skirball czy CAC New Orleans. W 2019 roku w warszawskim Nowym Teatrze zrealizował grupowy spektakl taneczny „Masakra”.

***

Fot. Dawid Grzelak

Reżyser spektaklu: Masakra

Cezary Tomaszewski

Choreograf, reżyser i performer. Studiował wiedzę o teatrze na warszawskiej Akademii Teatralnej i choreografię w Brucknerkonservatorium Linz w Austrii. Ukończył też szkołę muzyczną II stopnia i przez 15 lat kształcił się wokalnie w chórze Teatru Wielkiego w Warszawie. Twórca m.in. autorskiej wersji operetki Franza Lehára „Wesoła Wdówka” (najlepszy młody reżyser i najlepsza offowa produkcja roku 2009 w Wiedniu) oraz głośnych spektakli muzycznych Capelli Cracoviensis: inscenizacji madrygałów Monteverdiego „m.m.m. bar.okowa uczta”, pieśni Mendelssohna „Naturzyści”, „Karaoke sakralne. Mozart Requiem”, Niemieckiego Requiem Brahmsa „Piosenki miłości i śmierci”, oper „Orfeusz i Eurydyka” Glucka, „Amadigi di Gaula” Haendla i „Halki” Moniuszki. W teatrze dramatycznym zrealizował m.in. „Wesele na podstawie Wesela” (Teatr im. J. Kochanowskiego w Opolu), „Żołnierz królowej Madagaskaru” (Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu), „Kto nas odwiedzi” (OCH-Teatr w Warszawie), „Jan Peszek. Podwójne solo” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie), „Gdyby Pina nie paliła to by żyła” (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu) i „Cezary idzie na wojnę” (Komuna/Warszawa). Jego projekty autorskie pokazywane były w teatrach w Austrii i Szwajcarii.

***

Fot. Pola Błasik

Michiel Vandevelde

Choreograf, kurator, pisarz i redaktor. Studiował tanieci i choreografię na P.A.R.T.S. (Performing Arts Research and Training Studios) w Brukseli. Jako kurator pracował dla Extra City Kunsthal, Het Bos, Bâtard Festival, Precarious Pavilions. Jest redaktorem w „Disagree. magazine” i autorem artykułów dla „Etcetera”, „De Witte Raaf”, „Rekto:Verso”, „H-ART” czy „Mister Motley”. W latach 2017–2021 przebywa na rezydencji w Kaaitheater w Brukseli. W swoich pracach bada elementy wpływające na współczesną przestrzeń publiczną. Odkrywa społeczne, ekonomiczne i kulturowe alternatywy dla jej dominującej logiki i sposobów organizacji. Występuje zarówno w przestrzeniach publicznych, jak i współpracuje z instytucjami artystycznymi.

Reżyser spektaklu: Andrade

Gintaras Varnas

Litewski reżyser teatralny i operowy. Przygodę ze sceną rozpoczął w 1980 roku jako pracownik techniczny i asystent reżysera w Litewskim Rosyjskim Teatrze Dramatycznym w Wilnie. Po czterech latach został reżyserem w amatorskim studiu teatralnym, a w 1987 asystentem reżysera w Państwowym Teatrze Dramatycznym w Kownie. W następnym roku założył awangardowy Teatr Šėpos. Równocześnie studiował na Wydziale Reżyserii Teatralnej Litewskiej Akademii Muzyki i Teatru. W latach 1998–2004 współpracował z Państwowym Teatrem Młodzieżowym, Wileńskim Teatrem Małym, Litewskim Narodowym Teatrem Dramatycznym, Państwowym Teatrem Dramatycznym w Kownie, Litewskim Teatrem Opery i Baletu oraz Łotewską Operą Narodową. W 2008 roku założył w Wilnie prężnie funkcjonujący do dziś Teatr Utopia. Wciąż współpracuje z wieloma teatrami i operami na Litwie i Łotwie, a także na Słowacji i w Polsce, gdzie wystawił swój spektakl podczas Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT w Toruniu (1998). W 2005 roku otrzymał Litewską Narodową Nagrodę Kultury i Sztuki.

Reżyser spektaklu: Życie jest snem

Iza Szostak

Iza Szostak jest choreografką, tancerką i performerką. Absolwentka Szkoły Baletowej w Warszawie oraz Codarts/Rotterdam Dance Academy w Holandii. Odbyła staż w Belgii w zespole Jana Fabre/Troubleyn. Autorka spektakli m.in. „RE//MIX–Merce Cunningham”, “Ciało. Dziecko. Obiekt.”, „Europa. Śledztwo”, „Balet koparyczny”, „National Affairs”. „PRIV”, „le journal secret”. Od wielu lat blisko współpracuje z artystą audio-wizualnym Kubą Słomkowskim. Współtworzy warszawski kolektyw Centrum w Ruchu.
Iza Szostak w swojej praktyce artystycznej wykorzystuje perspektywę nowego materializmu, który jest narzędziem do postrzegania materii jako aktywnej i sprawczej, a jej prace choreograficzne często oparte są na wykreowanym systemie komunikacji pomiędzy ciałem a obiektem. Jako budulca do twórczości używa przetworzonych obrazów z obszaru sztuk wizualnych i filmu, badań antropologicznych, prywatnego archiwum wideo i osobistej biografii. W tworzonych spektaklach eksploruje formy hybrydowe: ciało jawi się w nich jako kostium oraz medium – nośnik stanów i emocji. Choreografię traktuje jako instrument do tworzenia nowego porządku.

***

Fot. Katarzyna Szugajew

Reżyser spektaklu: le journal secret