Marcin Liber

Marcin Liber (1970) - aktor, reżyser, założyciel Teatru Usta Usta z Poznania. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Już na studiach został  członkiem poznańskiego Teatru Biuro Podróży, w którym pozostał nieprzerwanie od roku 1988 do 1999. Jednocześnie współpracował jako aktor, scenarzysta  i reżyser z innymi poznańskimi scenami – Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Porywacze Ciał i Polskim Teatrem Tańca. W roku 1999, wspólnie z Wojciechem Wińskim, zakłada w Poznaniu Teatr Usta Usta/2xU – teatr alternatywny, poruszający w swoich spektaklach tematy trudne, często drażniące, ale również wymagające od widza zaangażowania, reakcji na to, co dzieje się na scenie. Od 1996 roku, tworzy spektakle autorskie, takie jak Autofobia w 1996 roku i  Jedynak w roku 1998. Zmiana kierunku działania dojrzewa  w nim od kilku lat, a wyreżyserowanie sztuki Śmierć Człowieka – Wiewiórki, powstałej na podstawie tekstu Małgorzaty Sikorskiej – Miszczuk, rozpoczyna okres długotrwałej współpracy reżysera i dramatopisarki. W Teatrze Współczesnym w Szczecinie wspólnie wystawiają spektakl ID,a w 2011 roku wraz z Magdą Fertacz i Sywią Chutnik III Furie w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Wśród najgłośniejszych i najszerzej dyskutowanych spektakli Libera są Utwór o matce i ojczyźnie (Teatr Współczesny w Szczecinie, 2010), Aleksandra. Rzecz o Piłsudskim (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2011), Trash Story (Teatr Lubuski w Zielonej Górze im. L. Kruczkowskiego, 2012), Dyskretny urok burżuazji (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012), Być jak Steve Jobs (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2013). W roku 2012 Liber został uhonorowany Laurem Konrada, w sezonie bieżącym – nagrodą za reżyserię spektaklu „Na Boga!” prezentowanym na XIII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona".

Reżyser spektaklu: SCENY DANTEJSKIE #9

Agata Duda-Gracz

reżyserka i scenografka wyróżniająca się własnym, wyrazistym językiem teatralnym. Absolwentka Historii sztuki na UJ i Wydziału Reżyserii PWST w Krakowie. Będąc jeszcze na studiach wyreżyserowała takie spektakle jak Kreatura wg J. Murrela czy Kain G. Byrona Do wszystkich swoich spektakli sama przygotowuje scenografię. Wyreżyserowała m.in.: Grzeszne dzieciństwo wg M. Twaina, Nierządy i Wybranych wg J. Geneta, Prze(d)stawienie T. Dorsta i U. Ehler, a ostatnio Balkon J. Geneta i Romea i Julię wg W. Szekspira. Jest autorką scenografii do takich spektakli jak m.in.: Naprawiacz świata T. Bernharda (reż. L. Piskorz), Jesienin wg S. Jesienina (reż. J. Grałek, B. Wójcik), Loteria na mężów, czyli narzeczony nr 69 K. Szymanowskiego (reż. J. Opalski), Życie w teatrze D. Mameta (reż. M. Kuźmiński). Jednym z głównych motywów, jakie podejmuje w swoim teatrze jest konfrontacja mitu z rzeczywistością oraz badanie relacji pomiędzy sacrum a profanum. Galgenberg wg M. de Ghelderode jest kolejnym spektaklem zrealizowanym przez Agatę Dudę-Gracz w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, wcześniej wyreżyserowała: Abelarda i Heloizę R. Vaillanda i Kaligulę A. Camusa. Biorąc na warsztat sztuki Michela de Ghelderode, Agata Duda-Gracz dokonała autorskiej adaptacji jego utworów. Najciekawsze wątki wybrane m.in. z Wędrówki Mistrza Kościeja i Kobiet u Grobu połączyły się w spójną całość, której tematem jest grzeszna natura człowieka i wszechobecny lęk przed śmiercią.

Jan Klata

Jan Klata (1973)- Studiował reżyserię dramatu najpierw w Warszawie, a potem w PWST w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego, Jerzego Jarockiego oraz Krystiana Lupy. Po studiach pracował m.in. jako copywriter, dziennikarz muzyczny oraz reżyser telewizyjnego talk-show. Pierwszą realizacją Klaty na zawodowej scenie był Rewizor Mikołaja Gogola przygotowany w Teatrze Dramatycznym im. Szaniawskiego w Wałbrzychu (2003). Miesiąc później w Teatrze Polskim we Wrocławiu wystawił własną sztukę Uśmiech grejpruta. W 2004 w Stoczni Gdańskiej odbyła się głośna premiera spektaklu H. wg Hamleta Williama Shakespeare’a, zrealizowana przez Teatr Wybrzeże. Od tej pory reżyser stale współpracuje z najciekawszymi scenami teatralnymi w Polsce – m.in. TR Warszawa, Starym Teatrem w Krakowie, Teatrem Polskim we Wrocławiu czy Teatrem Polskim w Bydgoszczy. W 2006 roku reżyser otrzymał Paszport Polityki w kategorii teatr – nagroda przyznana została za nowatorskie i odważne odczytywanie klasyki oraz za pasję i upór w badaniu narodowych mitów i diagnozowaniu polskiej rzeczywistości. Za świetnie przyjęty spektakl Sprawa Dantona (Teatr Polski we Wrocławiu 2008) Klata otrzymał nagrodę im. Konrada Swinarskiego, Laur Konrada na katowickim festiwalu Interpretacje oraz nagrodę za reżyserię na festiwalu Boska Komedia 2008. Na zamówienie Festiwalu Dialog Czterech Kultur w 2009 roku reżyser zrealizował współczesną wersję Ziemi obiecanej według Władysława Reymonta. Od stycznia 2013 roku Klata pełni funkcję Dyrektora Starego Teatru w Krakowie, gdzie wyreżyserował do tej pory: Trzy stygmaty Palmera Eldritcha (2006) Philipa K. Dicka, Oresteję Ajschylosa (2007), Trylogię Heneryka Sienkiewicza (2009), Wesele hrabiego Orgaza Romana Jaworskiego (2010), Tajnego agenta Josepha Conrada oraz Do Damaszku Augusta Strindberga (2013).

Reżyser spektaklu: Do Damaszku, SCENY DANTEJSKIE #10

Maja Kleczewska

Maja Kleczewska – absolwentka Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Reżyserowała w teatrach – im. Słowackiego w Krakowie (Noże w kurach Davida Harrowera), Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze (Elektrę Hugo von Hofmannstahla, Czajkę Antoniego Czechowa), Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (Lot nad kukułczym gniazdem Keseya, Czyż nie dobija się koni? Horace’a McCoya); im. J. Kochanowskiego w Opolu (Makbeta Williama Shakespear’a; Opowieści Lasku Wiedeńskiego Ödöna von Horvátha, Zmierzch bogów Nicola Badalucco, Enrico Medioliego, Luchino Viscontiego, Braci i sióstr Antoniego Czechowa i Fiodora Dostojewskiego); Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (Woyzecka George’a Büchnera); Starym Teatrze w Krakowie (Sen nocy letniej Williama Shakespeare'a; Zbombardowanych Sarah Kane); Teatrze Narodowym (Fedrę oraz Marata/Sade Petera Weissa, Orysteję Ajschylosa); Teatrze Polskim w Bydgoszczy Płatonowa wg Antoniego Czechowa, Babel Elfriede Jelinek i Burzę Williama Shakespeare’a). Reżyserowała również w Operze Narodowej (Sudden Rain Aleksandra Nowaka, Between Agaty Zubel). Laureatka nagród m.in. za Lot nad kukułczym gniazdem (statuetka Wojciecha oraz nagroda zespołowa dla realizatorów spektaklu na XLIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych; nagroda publiczności za reżyserię na VII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje‘2005 w Katowicach,) i Woyzecka (Laur Konrada oraz nagroda dziennikarzy za reżyserię na VIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje’2006 w Katowicach), a także Paszportu Polityki (2007). W czerwcu 2013 roku otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie Teatr za miniony sezon.

Reżyser spektaklu: Podróż zimowa, SCENY DANTEJSKIE #4

Ewelina Marciniak

reżyser, studentka reżyserii krakowskiej PWST, europeistyki na UJ, absolwentka dramatologii UJ. Reżyserowała w Starym Teatrze w Krakowie Wynajem na podstawie tekstu Nisa-Momme Stockmana oraz Zmartwychwstanie świata, spektakl Proces berentyzacji w ramach Dni Dramaturgii w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, zaś w TR Warszawa czytanie tekstu Zarys historii miłosnej oraz Mocarza Stanisława Brzozowskiego w Instytucie Teatralnym. Swój pierwszy spektakl – Nowe Wyzwolenie zrealizowała na zaproszenie aktorów Centrum Sztuki Kontrast i Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. Tutaj również w marcu 2012 roku oddała premierę Zbrodni Michała Buszewicza, spektaklu inspirowanego kryminałem Witolda Gombrowicza Zbrodnia z premedytacją. Była asystentką: Anny Augustynowicz, Pawła Miśkiewicza i Bogdana Hussakowskiego. Wyreżyserowany przez nią monodram Medea otrzymał Grand Prix na Ogólnopolskim Przeglądzie Monodramu Współczesnego. Zdobyła nagrodę za Zbrodnię na 18. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Prowadzi aktywną działalność w zakresie edukacji artystycznej. Od trzech lat prowadzi zajęcia teatralne dla uboższych dzieci z okolic Krakowa ( Rząska, Zabierzów, Piekary). W 2012 roku wyreżyserowała Amatorki Elfride Jelinek w adaptacji Michała Buszewicza w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, spektakl ten otrzymał Grand Prix festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie. W czerwcu 2013 roku w Teatrze Polskim w Bydgoszczy odbyły się pokazy przedpremierowe Skąpca Moliera, przepisanego przez Michała Buszewicza (premiera listopad 2013). Zbrodnia została pokazana w ramach koreańskiego festiwalu sztuk teatralnych Seoul Performing Arts Festival 2013.

Reżyser spektaklu: Amatorki, SCENY DANTEJSKIE #7

Kornél Mundruczó

Reżyser filmowy, scenarzysta i aktor. Kornél Mundruczó urodził się w 1975 roku na Węgrzech. Studiował w Węgierskim Instytucie Filmowym, a obecnie jest znanym europejskim reżyserem filmowym, którego dzieła prezentowane są na najbardziej prestiżowych festiwalach na całym świecie. Po nakręceniu filmu krótkometrażowego (AFTA, 2001) reżyserował cztery filmy pełnometrażowe (Kilka pogodnych dni, 2002, Joanna, 2005, Delta, 2008, Projekt Frankeinstein, 2010). Otrzymał wiele nagród na różnego rodzaju festiwalach filmowych. Jego ostatni film, Projekt Frankenstein, po raz pierwszy pokazano na Oficjalnej Selekcji Cannes 2010. Od 2003 roku współpracował również z Krétakör Theatre, teatrem Thalia Theater w Hamburgu oraz Schauspiel w Hanowerze. Obecnie w teatrach wystawiane są cztery jego dzieła: Lód Sorokina w Narodowym Teatrze Węgierskim, Projekt Frankenstein, międzynarodowa koprodukcja Ciężko być bogiem na tournee na festiwalach teatralnych na całym świecie oraz jego ostatnia praca teatralna, Eszter Solymosi z Tiszaeszlar w Schauspiel Hannover.

Reżyser spektaklu: Nietoperz, SCENY DANTEJSKIE #3

Paweł Passini

Paweł Passini (1977) - reżyser teatralny. Absolwent Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. Wcześniej studiował na Uniwersytecie Warszawskim filozofię i kulturoznawstwo. Jako spektakl dyplomowy zrealizował Dybuka Szymona An-skiego w poznańskim Teatrze Nowym. Związany z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzinice i Ośrodkiem Badania Twórczości Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Pracował m.in. w Izraelu, Finlandii, Belgii, Niemczech i Rumunii, w swej karierze ma także epizody aktorskie. Wyreżyserował m.in. Zbrodnię z premedytacją Witold Gombrowicza w Teatrze Miejskim w Gdyni, Klątwę Stanisława Wyspiańskiego i Ifigenię w Aulidzie Eurypidesa w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu, Kordiana Juliusza Słowackiego w Teatrze Polskim w Warszawie i Amszela Kafkę (współautorstwo z Tomaszem Gwincińskim) w Teatrze Polskim we Wrocławiu. 1 sierpnia 2008 roku w Muzeum Powstania Warszawskiego przygotował Hamleta 44 wg Szekspira.  W 2007 roku na scenie krakowskiej Łaźni Nowej wyreżyserował Odpoczywanie - pierwszy spektakl pokazywany na żywo w Internecie. Teatr internetowy to kolejny projekt reżysera, który założył wspólnie ze Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea (www.nettheatre.pl). W Stowarzyszeniu Chorea powstał w 2007 roku także kolejny spektakl Passiniego – Szczeźli! wg tekstów Tadeusza Kantora. Reżyserował również na nowo otwartej lubelskiej Scenie Prapremier InVitro przygotował jedną z części tryptyku Nic co ludzkie (2008). Passini jest Stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, laureatem Złotej Maski za najlepszy spektakl sezonu 2005/06 za Ifigenię w Aulidzie oraz Nagrody Głównej XXIX Opolskiego Festiwalu Konfrontacje Klasyki za reżyserię Klątwy

Wiktor Rubin

Wiktor Rubin absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST; studiował również filozofię. Debiutował w 2006  polską prapremierą Mojo Mickybo O. McCafferty'ego przygotowaną w Teatrze Krypta w Szczecinie. Za ten spektakl otrzymał Grand Prix festiwalu Kontrapunkt 2006, Grand Prix Festiwalu Prapremier Bydgoszcz 2006 oraz wyróżnienie na festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych 2007. W Teatrze Polskim w Bydgoszczy zrealizował Tramwaj zwany pożądaniem T. Williamsa (2006) oraz Przebudzenie wiosny F. Wedekinda (2007), Drugie zabicie psa w/g M. Hłasko(2007); w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku Lillę Wenedę J. Słowackiego (2007) oraz Orgię P. Pasoliniego (2010), która została nominowana do Sztormów Roku, a w 2011 reżyser otrzymał Nagrodę Prezydenta miasta Gdańsk. W Teatrze Polskim we Wrocławiu wyreżyserował Terrodrom Breslau wg powieści T. Staffela (2006), Cząstki elementarne wg powieści M. Houellebecqa (2008), Lalkę na motywach powieści B. Prusa, wyróżnioną na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska" 2009. W krakowskiej Łaźni Nowej przygotował Emigrantów S. Mrożka (2010). W ostatnim czasie wystawiał dramaty Jolanty Janiczak: w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu James Bonda: świnie nie widzą gwiazd J. (2010), a w Kieleckim Teatrze im. Żeromskiego Joannę Szaloną: Królową (2011), Ofelię (2011) w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, Tak powiedział Michael J. w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Karzeł, down i inne żywioły w Teatrze Nowym w Łodzi oraz najnowszą realizację Carycę Katarzynę w kieleckim Teatrze im. Żeromskiego. Jego spektakle były wielokrotnie pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, m.in. na Boskiej Komedii w Krakowie, Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, Interpretacjach w Katowicach, Prapremierach w Bydgoszczy, Festiwalu Klasyka Polska w Opolu, czy Szczecińskim Kontrapunkcie.

Reżyser spektaklu: Caryca Katarzyna, SCENY DANTEJSKIE #6

Krystian Lupa

Studiował fizykę, malarstwo i grafikę, reżyserię filmową i teatralną. Debiutował w 1976 roku realizacją Rzeźni Stanisława Mrożka w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W Teatrze im. Norwida w Jeleniej Górze skupił wokół siebie młodych aktorów. Tam, zafascynowany Witkacym i psychoanalizą Junga, badał możliwości teatru jako narzędzia poznania. Powstały wtedy inscenizacje oparte na dramatach Witkacego  Nadobnisie i koczkodany, Pragmatyści, Maciej Korbowa i Bellatrix. W drugiej połowie lat 80. przeniósł się na stałe do Krakowa. Na Scenę Kameralną Starego Teatru adaptował wielkie dzieła literatury niemieckiej i rosyjskiej, Rilkego, Musila, Dostojewskiego. Kreacje aktorskie w jego spektaklach, jak choćby w Braciach Karamazowczy Kalkwerku, charakteryzują się wyjątkowym stopniem skupienia i emocjonalnej precyzji. W latach 1995–98 powstaje adaptacja Lunatyków Brocha. Teatr Krystiana Lupy prowokuje żywiołowe reakcje publiczności zarówno w kraju, jak i za granicą. Kolejny temat, który coraz bardziej angażuje Lupę, to mistyfikacje i zakłamania nieobce zwłaszcza jednostkom twórczym – inspiracją staje się demaskatorska proza Thomasa Bernharda. Lupa inscenizuje jego powieści i dramaty w Krakowie, Wrocławiu (Immanuel Kant w Teatrze Polskim) i w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Eksplorując problemy i mity związane z duchowym rozwojem człowieka coraz częściej sięga po literaturę rosyjską (Czechow, Gorki) oraz dramat współczesny (Dea Loher, Werner Schwab). W ostatnich realizacjach (Factory 2 w Starym Teatrze w Krakowie i Persona. Marilyn w Teatrze Dramatycznym) skupia się na poszukiwaniach odpowiedzi na pytanie o tożsamość artysty. W Teatrze Dramatycznym powstały: Powrót Odysa (1999), Auslöschung/Wymazywanie (2001),Niedokończony utwór na aktora/Sztuka hiszpańska (2004), Na szczytach panuje cisza (2006), Persona. Marilyn (2009). W Teatrze Polskim we Wrocławiu przygotował Poczekalnię 0, a we współpracy z TR Warszawa Miasto snu.

Reżyser spektaklu: Pływalnia

Radek Rychcik

Radek Rychcik (1981) studiował na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Należy do młodego pokolenia artystów kształtujących współczesny teatralny język w Polsce. Rozpoczął swoją karierę jako asystent uznanego reżysera, Krystiana Lupy, przy jego spektaklu Factory 2, a następnie później wystawił kilka przedstawień w polskich teatrach. Szczególną uwagę przyciągnęła produkcja Samotności pół bawełnianych na podstawie sztuki Bernarda-Marie Koltésa, pokazywana na wielu festiwalach na całym świecie (m.in. w teatrze REDCAT w Los Angeles a także na On the Boards w Seattle, Under the Radar w Nowym Jorku, Festiwalu PuSH w Vancouver, festiwalu Santiago a Mil w Chile czy PAMS w Seulu). Za spektakl Łysek z pokładu Idy (2010) został uhonorowany najbardziej prestiżową w Polsce nagrodą za reżyserię – Laurem Konrada. Natomiast za inscenizację Hamleta (2011), otrzymał Grand Prix czternastego Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku. 

Reżyser spektaklu: Diabeł, SCENY DANTEJSKIE #8

Aleksandra Popławska

reżyserka spektaklu "Koło Kwintowe"

Aktorka i reżyserka. Przedstawienia w jej reżyserii zdobyły wiele ważnych i prestiżowych nagród min. Feliks Warszawski w kategorii Najlepsza Reżyseria sezonu 2010 (Kompleks Portnoya – Teatr Konsekwentny), Nagroda główna Festiwalu Sztuk współczesnych R@port 2011 (Generał – T. IMKA) czy wyróżnienie za reżyserię na 18 Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (Generał – T. IMKA). Przedstawienia były wyróżnione w każdej niemal dziedzinie, za scenografię, muzykę, oraz role aktorskie: Marek Kalita jako Generał (min. Nagroda Zelwerowicza) , Anna Smołowik (Feliks Warszawski za Debiut). Jako aktorka Aleksandra Popławska pracowała z Grzegorzem Jarzyną, Agnieszką Glińską czy Pawłem Miśkiewiczem. Jest zdobywczynią wielu nagród, min. za rolę Małej Metalowej Dziewczynki w przedstawieniu Miedzy nami dobrze jest Doroty Masłowskiej w reż. Grzegorza Jarzyny (T. Rozmaitości) czy za interpretację roli Beli Berlo w przedstawieniu Sprzedawcy Gumek H. Lewina w reż. Artura Tyszkiewicza (T. IMKA). Zagrała również w wielu interesujących produkcjach filmowych tworząc ciekawe role, do ostatnich należą: drugoplanowa rola kobieca we francuskim filmie L’ infinitre w reż. Giacomo Batiato, główna rola w polsko-izraelskim filmie pt. Australia reż. Ami Drozd. Obecnie pracuje z Andrzejem Wajdą nad filmem pt. I była Miłość w Getcie M. Edelmana oraz bierze udział w nowej produkcji serialu HBO pt. Wataha.

Reżyser spektaklu: Koło Kwintowe, Dogville

Dariusz Starczewski

Dariusz Starczewski (1965) studiował prawo na Uniwesytecie Jagiellońskim. Prawo porzucił, gdy zorientował się, że najbardziej pasjonowały go mowy końcowe znane z amerykańskich filmów. Od tej pory podąża drogą „artystyczną”, choć nie lubi słowa artysta. Zaczynał jako współtwórca Grupy Rafała Kmity (1993), następnie ukończył krakowską PWST (1998). Jest aktorem Teatru Bagatela w Krakowie, ale współpracuje (lub współpracował) z prawie wszystkimi teatrami tego miasta. Jako reżyser debiutował w 2004 Szklaną menażerią T. Williamsa w Teatrze Bagatela. Zrealizował m.in. Tramwaj zwany pożądaniem (Teatr Bagatela), Kto otworzy drzwi? (spektakl dyplomowy PWSFTviT), Rosyjską ruletkę (Teatr im. Żeromskiego, Kielce), Sen nocy letniej (Międzynarodowy Festiwal Reżyserii Teatralnej Versionale w Dreźnie), „genomgnom” (Eurodramafest 2011), d o w n_u s (premiera w Teatrze STU). Jest doktorantem na Wydziale Reżyserii AT w Warszawie. Współzałożył platformę artystyczną sztuka na wynos, pod której banderą działa, otwarta w 2013 roku, Scena Pokój – najprawdopodobniej najmniejszy teatr, nie tylko w Polsce.

Reżyser spektaklu: Postrzał

Monika Strzępka

Reżyserka, studiowała na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. Zadebiutowała w 2004 Polaroidami Marka Ravenhilla na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie. Kolejne przedstawienie to Z twarzą przy ścianie Anny Bednarskiej (Teatrze Polskim w Bydgoszczy). Rok później pracowała w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zrealizowała Szeks show presents Yorick, czyli wyznania błazna, według scenariusza Andrzeja Żuławskiego. Kolejne realizacje reżyserki to powrót do dramaturgii współczesnej opisującej kalekie, wyjałowione międzyludzkie relacje i zdegradowany świat. W 2005 był Honor Samuraja Adama Rappa (Teatr w Jeleniej Górze), w 2006 Prezydentki Wernera Schwaba (Scena Polska w Czeskim Cieszynie). Kolejne przedstawienia Monika Strzępka przygotowywała wspólnie z Pawłem Demirskim. W tandemie z dramaturgiem powstały najpierw Dziady. Ekshumacja (Teatr Polski we Wrocławiu, 2007), następnie  spektakle: Był sobie Polak, Polak, Polak i Diabeł … (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2007),  Śmierć Podatnika (Teatr Polski we Wrocławiu, 2007), Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2008), Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów (Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu, 2008) oraz Sztuka dla dzieci (Teatr im. Norwida w Jeleniej Górze, 2009), Niech żyje wojna (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2009), Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2010), Tęczowa Trybuna 2012 (Teatr Polski we Wrocławiu, 2011), Położnice szpitala św. Zofii (Teatr Rozrywki w Chorzowie, 2011), W imię Jakuba S. (Teatr Dramatyczny w Warszawie/Łaźnia Nowa w Krakowie, 2011), O dobru (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2012), Firma (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012) oraz Courtney Love (Teatr Polski we Wrocławiu, 2012). Strzępka jest laureatką wielu nagród, m.in. Paszportu Polityki w dziedzinie Teatr, a jej spektakle dwukrotnie zwyciężyły na festiwalu Boska Komedia (w 2010 roku najlepszym spektaklem festiwalu został wybrany Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej, a rok później – Tęczowa Trybuna 2012). 

Paweł Szarek

reżyser, scenarzysta i kompozytor. Oprócz spektakli teatralnych realizuje widowiska muzyczne i teledyski. Jest też organizatorem zdarzeń kulturalnych i producentem muzycznym. Pracował z teatrami Groteska, Ludowym i Nowym w Krakowie, im. L. Solskiego w Tarnowie oraz wieloma innymi. Założyciel, wieloletni kierownik artystyczny i producent koncertów powstałej w 2005 roku w Krakowie formacji rockowej Śmiałek (ŚM); twórca projektu muzycznego Melancolia: projekt Miciński, który reaktywuje teksty młodopolskiego poety Tadeusza Micińskiego. Prawdziwy pasjonat i znawca kabaretu weimarskiego, dadaizmu, międzywojnia i muzyki industrialnej.

Reżyser spektaklu: Macabra Dolorosa

Wojciech Kościelniak

Reżyser, pedagog, aktor. Absolwent PWST im. L. Solskiego w Krakowie, Wydziały Zamiejscowe we Wrocławiu. Od IV roku studiów występował na scenach teatralnych (Teatr im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze, Teatr Polski we Wrocławiu). Od 1995 r. zajmuje się reżyserią muzycznych spektakli teatralnych, koncertów piosenki aktorskiej oraz widowisk telewizyjnych. W latach 2002-2006 dyrektor Teatru Muzycznego CAPITOL. W roku 2006 dyrektor artystyczny 27. Przeglądu Piosenki Aktorskiej. Współpracował z Teatrem Muzycznym w Gdyni, gdzie wyreżyserował spektakle, które zyskały miano wydarzeń kulturalnych w skali kraju - musical Hair oraz trans-operę Sen Nocy Letniej. Od tamtej pory identyfikuje się z niezależną inicjatywą twórczą PUB 700. Dla twórców, których ścieżki spotkały się Gdyni, PUB 700 oznacza nowe myślenie o teatrze muzycznym, poszukiwanie „trzeciej drogi”, próbę wypełnienia luki pomiędzy klasyczną operą czy operetką a typowym broadwayowskim musicalem. Razem z artystami, którzy wraz z nim przenieśli się z Gdyni do Wrocławia zrealizował widowisko Kombinat na podstawie utworów Republiki (Gala 23. Przeglądu Piosenki Aktorskiej, 2002), Operę za trzy grosze Brechta/Weilla (premiera 2002, nagroda dla najlepszego spektaklu na 2. Festiwalu Teatrów Muzycznych Gdynia 2009), show muzyczny Gorączka na podstawie przebojów Elvisa Presleya (na zlecenie TVP z okazji jubileuszu 40-lecia wrocławskiego ośrodka Telewizji Polskiej), Mandarynki i pomarańcze - poezję Juliana Tuwima z muzyką Leszka Możdżera (Gala 24.Przeglądu Piosenki Aktorskiej, 2003) - dzięki transmisjom telewizyjnym znane nie tylko publiczności wrocławskiej, West Side Story Bernsteina (premiera 25. PPA, 2004) oraz Galerię – piosenki Jacka Kaczmarskiego (wydarzenie 25. PPA) i Scat, czyli od pucybuta do milionera z muzyką Leszka Możdżera (prapremiera 2005) - pierwszy na świcie musical bez słów. Wyreżyserował m. in. musical o św. Franciszku - Francesco - w Teatrze Muzycznym w Gdyni (2007) oraz adaptacje literatury światowej i polskiej m.in.: Ferdydurke w Teatrze im. Bogusławskiego w Kaliszu (2008), Ziemię obiecaną w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (2011), Operetkę w Teatrze Dramatycznym Warszawie (2012), Lalkę (2010), Frankensteina (2011) oraz Chłopów (2013) w Teatrze Muzycznym w Gdyni.

Bartosz Szydłowski

Urodzony w 1968 roku we Wrocławiu, ukończył filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz Wydział Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. W 1996 roku założył Stowarzyszenie Teatralne "Łaźnia": niezależną scenę teatralną, która od początku swojego istnienia prowadziła także interdyscyplinarną działalność kulturalną, przygotowywała projekty społeczno-edukacyjne i silnie angażowała się w życie lokalnej społeczności. Wystawiał dramaturgię współczesną: Pana Pawła Tankreda Dorsta (1999), Zabawę Sławomira Mrożka (2000); jako pierwszy w Polsce zrealizował na scenie dramat Sarah Kane - Miłość Fedry (2001) oraz Tatuaż (2002) Dei Loher. Przygotował także spektakle na podstawie dramatów współczesnego polskiego dramatopisarza Pawła Jurka – Wściekliznę Show, albo Fajnych Ludzi (2003) oraz Pokolenie porno (2003). W roku 2005 przeniósł swoją działalność do Nowej Huty - tworząc jedną z najdynamiczniejszych instytucji w Polsce. Zrealizowane tam spektakle to Edyp - tragedia sentymentalna z Nową Hutą w tle (2006) oraz Krwawe wesele, czyli muzyczna opowieść o cygańskim sercu, oparte na motywach dramatu Garcii Lorki (2007). W Łaźni wyreżyserował również Moralność Pani Dulskiej, czyli w poszukiwaniu zagubionego kramu (2009), a ramach obchodów 80-tych urodzin Sławomira Mrożka przygotował spektakl Fakir (2010), na podstawie opowiadania pisarza, który w trakcie pracy z aktorami-amatorami, mieszkańcami nowohuckich dzielnic, przerodził się w osobne przedsięwzięcie Fakir, czyli optymizm (2011). W 2011 roku Szydłowski przygotował największą jak do tej pory produkcję Łaźni Nowej – Wejście smoka. Trailer, w którym poza znakomitymi aktorami udział wzięli mistrzowie sztuk walki. Z kolei spektakl Antyzwiastowanie (2012) to  wyreżyserowana przez niego w Łaźni Nowej koprodukcja z wrocławskim Teatrem Lalek. Szydłowski został nagrodzony Srebrnym Medalem Ministra Kultury „Gloria Artis” oraz laureatem Złotego Lauru za mistrzostwo w sztuce i reżyserii. 

Reżyser spektaklu: Klub Miłośników Filmu MISJA

Krzysztof Warlikowski

Krzysztof Warlikowski (1962) studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim historię, filozofię i filologię romańską. W 1984 roku podjął studia historyczno teatralne w paryskiej Ecole Pratique des Hautes Etudes na Sorbonie. Po powrocie do Polski uczestniczył w zajęciach w teatrze przy Instytucie Francuskim . W 1989 roku został przyjęty na Wydział Reżyserii Dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Jednym z nauczycieli Krzysztofa Warlikowskiego był Krystian Lupa, który wywarł ogromny wpływ na młodego reżysera. Na studiach asystował przy spektaklach takich wybitnych twórców jak Jean-Pierre Garnier, Krystian Lupa i Peter Brook. W 1993 roku Krzysztof Warlikowski został zaproszony do Budapesztu na warsztaty dla młodych reżyserów Unii Teatrów Europy. Jego dyplom reżyserski Markiza O. wg. Heinricha von Kleista był wystawiany w 1993 roku na Scenie Kameralnej Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Po ukończeniu studiów Krzysztof Warlikowski reżyserował w różnych teatrach w Polsce i za granicą. Jego spektakle można było oglądać m.in.: w Krakowie, Poznaniu, Toruniu, Radomiu, Warszawie, Hamburgu, Tel Awiwie, Mediolanie, Stuttgarcie. Stałą współpracę podjął w 1999 roku z Teatrem Rozmaitości (dziś TR) w Warszawie, gdzie zrealizował siedem spektakli, które odnosiły sukcesy w Polsce i za granicą. Były zapraszane na międzynarodowe festiwale, m.in. na Festiwal Teatralny w Awinionie. W tym czasie artysta reżyserował też w teatrach za granicą w Zagrzebiu, Bonn, Nicei, Amsterdamie, Hanowerze i Paryżu.W 2000 roku Krzysztof Warlikowski wystawił swoją pierwszą operę w Teatrze Wielkim w Warszawie. Od tamtej pory reżyseruje opery na największych scenach Europy. Próbował też sił jako aktor. W 2011 roku do kin wszedł film Łukasza Barczyka Italiani, w którym zagrał główną rolę. W 2008 roku objął stanowisko dyrektora artystycznego Nowego Teatru w Warszawie.W marcu 2013 roku został mianowany Komandorem francuskiego Orderu Sztuki i Literatury przez Ambasadora Francji w Polsce, Pierre'a Buhlera.

MIchał Zadara

Michał Zadara (1976), znany z innowacyjnego  podejścia do polskiej klasyki, chwalony za konstruowanie skomplikowanych systemów inscenizacyjnych oraz za autorskie spektakle dotyczące konkretnego miejsca (n.p. Hotel Savoy w Łodzi, Muzeum Powstania Warszawskiego, Belweder w Warszawie). Studiował Teatr i Politykę w Swarthmore College, oceanografię w Woods Hole, reżyserię w Krakowie. Był asystentem lub współpracownikiem: Małgorzaty Szczęśniak, Krzysztofa Warlikowskiego, Kazimierza Kutza, Jana Peszka, Armina Petrasa, Roberta Wilsona. Stworzył ponad 30 inscenizacji dramatycznych, operowych oraz multimedialnych m.in w teatrach: Wybrzeże w Gdańsku, Starym w Krakowie, Współczesnym we Wrocławiu, Narodowym w Warszawie, Współczesnym w Szczecinie, Maxim Gorki w Berlinie, HaBima w Tel Awiwie, Schauspielhaus w Wiedniu; Capitol we Wrocławiu, Collective: Unconscious w Nowym Jorku, Polskim w Bydgoszczy, Operze Wrocławskiej, Operze Narodowej, Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Laureat Paszportu Polityki w 2007 r. za "za imponującą aktywność twórczą i za przedstawienia przywracające wiarę w to, że teatr jest przestrzenią artystycznej wolności”. Autor filmów niezależnych i instalacji wideo. W 2012 roku na zamówienie Muzeum Powstania Warszawskiego wykonał mozaikę z 31,000 kamieni upamiętniającą cywilne ofiary Powstania Warszawskiego. Autor felietonów politycznych na www.krytykapolityczna.pl, współ-inicjator ruchu Obywatele Kultury, gitarzysta zespołu All Stars Dansing Band.  październiku 2013 wystawił w Wiedniu nową sztukę Biljany Srbljanovicpt: PRINCIP.