Yana Ross

Yana Ross urodziła się na Łotwie natomiast dzieciństwo spędziła podróżując między Europą, Rosją i Stanami Zjednoczonymi. Po obronieniu dyplomu na prestiżowym wydziale dramatu Yale w 2006 roku, pracowała m.in. z austriacką noblistką, Elfriede Jelinek, reżyserując jej sztuki takie jak Śpiąca Królewna czy BambilandWspółpracuje z największymi scenami europejskimi i światowymi, od berlińskiego Volksbühne po festiwal w Korei Południowej. Yana Ross była także laureatką prestiżowego stypendium Fullbrighta. Współpracowała z wydawanym na Yale magazynem Theater, gdzie redagowała tom dotyczący rosyjskiego teatru XXI wieku, za który została uhonorowana nagrodą imienia Johna Gassnera. Od 2006 jest jednym z reżyserów rezydentów w National Theater  (Teatr Narodowy) na Litwie. (Received Best Director of the Year award in 2013). 

Reżyser spektaklu: Koncert Życzeń

Grzegorz Jarzyna

Reżyser teatralny, dramatopisarz, librecista, autor muzyki do własnych przedstawień. Od 1998 dyrektor artystyczny TR Warszawa (dawnego Teatru Rozmaitości), od 2006 także dyrektor naczelny. Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim i reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Spektakle Jarzyny są zapraszane na liczne festiwale i występy gościnne w Europie i na świecie, m.in. w Avignionie, Edynburgu, Moskwie, Berlinie, Wiedniu, Sztokholmie, Londynie, Jerozolimie, Toronto, Wellingthon, Los Angeles i Nowym Jorku. Jego ostatnie spektakle to: T.E.O.R.E.M.A.T. na podstawie twórczości Piera Paolo Pasoliniego (2009), Między nami dobrze jest Doroty Masłowskiej, którego premiera odbyła się w Schaubühne am Lehniner Platz w Berlinie (2009) oraz Areteia, spektakl zrealizowany w ramach projektu „Odyseja Europa”, a przygotowany jako część programu „Europejska Stolica Kultury RUHR.2010”. W 2010 roku zrealizował również w amsterdamskim teatrze Toneelgroep Fedrę Jean Racine’a, a w 2011 roku w TR Warszawa spektakl Nosferatu.

Reżyser spektaklu: Druga Kobieta, Sceny Dantejskie #15

Michał Kotański

Reżyser teatralny. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Studiował również filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Był asystentem Jerzego Jarockiego, Andrzeja Wajdy, Jerzego Golińskiego, Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Andrzeja Seweryna, Rudolfa Zioły, Achima Freyera. W 2003 zadebiutował Polaroidami M. Ravenhilla w Starym Teatrze. Jego najważniejsze realizacje to: Językami mówić będą w Narodowym Starym Teatrze (2006), Loretta w Teatrze Wybrzeże, Przed odejściem w stan spoczynku Bernharda w Teatrze Studio oraz Don Juan w Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze.

Reżyser spektaklu: Mefisto

Iga Gańczarczyk

Dramaturżka, reżyserka, wykładowczyni w PWST w Krakowie, redaktorka serii Linia Teatralna w Korporacji Ha!Art. Jako dramaturżka współpracowała m.in. z K. Lupą (Factory 2, Miasto Snu), P. Miśkiewiczem (Trzy siostry), B. Lajarą (Doświadczenie – Nowa Huta), A. Holland (Aktorzy prowincjonalni), M. Podstawnym (Krety i rajskie ptaki). Wyreżyserowała m. in. Całopalenie w Teatrze Nowym w Krakowie, W małym dworku w Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu, Opowieści zimowe według H. Ch. Andersena w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (spektakl otrzymał Międzynarodową Nagrodę im. Ch. H. Andersena w Odense). Z D. Knapik, A. Gryką i M. Pajek przygotowała spektakl Nie ja według S. Becketta, który zdobył główną nagrodę w konkursie OFF podczas 32. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Z B. Frąckowiakiem i A. Zaradny zrealizowała projekt Katastronauci, który jest koprodukcją HOBO Art Foundation i Nowego Teatru w Warszawie. W Teatrze Łaźnia Nowa stworzyła scenariusze teatralne własnych przedstawień: Piccolo Coro dellEuropa, Najwyraźniej nigdy nie był pan 13-letnią dziewczynką.

Piotr Szczerski

Reżyser teatralny, od 1992 roku szef kieleckiego Teatru im. Stefana Żeromskiego. Jest absolwentem polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W swoich realizacjach sięga zarówno po klasykę jak i po dramat najnowszy. Za młodu Szczerski związany był z ruchem teatrów studenckich. W połowie lat siedemdziesiątych zakładał grupy Judasz i Fantastron. W 1979 roku doprowadził do reaktywacji zasłużonego dla Krakowa eksperymentalnego Teatru 38. Kierował nim przez kolejnych trzynaście lat. Szczerski grał, reżyserował i pisał scenariusze. Jego najbardziej znane realizacje w Teatrze 38 to Beckett według tekstów irlandzkiego noblisty (1979) i Proces na podstawie prozy Franza Kafki (1981). Równocześnie pracował w teatrach repertuarowych. Ma w dorobku reżyserię przeszło pięćdziesięciu przedstawień, począwszy od Starego Teatru w Krakowie, poprzez Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Współczesny w Szczecinie, a skończywszy na Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach.

 

Reżyser spektaklu: Jakiś i Pupcze, Sceny Dantejskie #3

Andrzej Dziuk

Reżyser teatralny, scenograf. Studiował polonistykę i reżyserię dramatu na krakowskiej PWST. Po studiach związał się ze Starym Teatrem w Krakowie. Debiutował tam w 1983 roku przedstawieniem Rdza wg Andrzeja Bursy. W 1985 roku Dziuk i grupa absolwentów krakowskiej szkoły teatralnej - Julia Wernio, Dorota Ficoń, Karina Krzywicka, Marta Szmigielska, Piotr Dąbrowski, Andrzej Jesionka, Krzysztof Łakomik, Krzysztof Najbor i Piotr Sambor założyli własny teatr w Zakopanem, któremu patronował Stanisław Ignacy Witkiewicz. Wkrótce Teatr im. Witkiewicza stał się sławny w całej Polsce, dostrzegła go krytyka i przede wszystkim publiczność, która szybko zadomowiła się na nowej scenie.W swoich pracach Dziuk zazwyczaj uruchamia widowiskową teatralność. Niemal do każdego przedstawienia przebudowuje przestrzeń, zmienia miejsca przeznaczone dla publiczności. Jednocześnie jego reżyserskie wizje to teatr bezpośredniego doznania oparty na ruchowo zakomponowanym, bardzo ekspresyjnym i emocjonalnym aktorstwie wykorzystującym zarówno szept, jak i krzyk 

Reżyser spektaklu: Człapówki-Zakopane

Jacek Poniedziałek

Aktor, reżyser, tłumacz, autor adaptacji teatralnych. Urodził się w 1965 roku w Krakowie. W 1990 roku ukończył Wydział Aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie i zadebiutował na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego. Przez kilka lat był zatrudniony w krakowskim Narodowym Starym Teatrze, gdzie grał m.in. u Tadeusza Bradeckiego i Jerzego Jarockiego.
W 1992 roku rozpoczął współpracę z Krzysztofem Warlikowskim. Pierwsze przedstawienia zrealizowali w krakowskiej PWST. Były to: Białe noce i Łysa śpiewaczka. Od tamtej pory Jacek Poniedziałek grał niemal we wszystkich spektaklach tego reżysera. Od 1997 roku pracuje w teatrach warszawskich: m.in. Narodowym, Studio i TR Warszawa. Współpracował m.in. z: Krystianem Lupą, Grzegorzem Jarzyną, Krzysztofem Garbaczewskim. Od 2008 roku jest członkiem zespołu Nowego Teatru w Warszawie. Wielokrotnie pracował jako asystent reżysera, ale realizował też własne spektakle. Ważną dziedziną zainteresowań aktora są przekłady i adaptacje. Z języka angielskiego tłumaczył teksty reżyserowane przez Krzysztofa Warlikowskiego: Oczyszczeni, Krum, Anioły w Ameryce, Tramwaj zwany pożądaniem, Nickel Stuff. Jest autorem przekładu tekstów krytycznych i licznych dramatów granych w wielu teatrach i drukowanych w miesięczniku "Dialog". W 2012 roku w jego tłumaczeniu został wydany zbiór Tramwaj zwany pożądaniem i inne dramaty Tennessee Williamsa.
Aktor znany jest także ze swoich licznych ról filmowych i teatru telewizji. Zadebiutował w 1999 roku rolą w filmie Moja Angelika. Niezapomniane kreacje stworzył w filmach Przemiany, Trzeci czy Boisko bezdomnych.
W 2010 roku ukazała się książka Wyjście z cienia będąca zapisem rozmów Renaty Kim z Jackiem Poniedziałkiem.

Reżyser spektaklu: Szklana Menażeria

Eva Rysova

Reżyser teatralny, tworzy zarówno w Czechach jak i w Polsce. Absolwentka wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej w Brnie, w ramach stażu zagranicznego spędziła rok akademicki (2007/08) na wydziale Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. Laureatka Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych w Casablance (FITUC 2008, Maroko) za spektakl Noc morderców, który prezentowano także na Studenckim Festiwalu Teatralnym w Hannoverze. Współzałożycielka czeskiej grupy teatralnej D’EPOG uhonorowanej nagrodą „Nadzieja roku 2011” na Festiwalu Teatrów Niezależnych Next Wave w Pradze. Jej ostatni spektakl z tym zespołem Šest miliard Sluncí prezentowano także na Festiwalu Teatralnym w Edynburgu (2014). Rysová jest założycielką i dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu BLACK HOLES w Pradze, który łączy artystów zajmujących się chorobą Alzheimera. Reżyser była asystentką m.in. Petra Zelenki, J.A.Pitínskiego i Krzysztofa Globisza. Zadebiutowała w 2010 roku w Starym Teatrze w Krakowie spektaklem Dwanaście stacji wg poematu Tomasza Różyckiego. Przedstawienie Twardy gnat, martwy świat (prapremiera w  marcu 2014 r. w kieleckim Teatrze im. Żeromskiego) jest jej szóstą pracą reżyserską w Polsce, gdzie tworzy w tandemie z dramatopisarzem i dramaturgiem Mateuszem Pakułą. Przetłumaczyła na czeski jego sztuki Biały Dmuchawiec i Miki mister DJ.

Reżyser spektaklu: Twardy gnat, martwy świat

Krzysztof Garbaczewski

Polski reżyser teatralny, scenograf i autor adaptacji. Tworzy interdyscyplinarne spektakle, teatralne instalacje łączące performance, sztuki wizualne i muzykę. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Wyreżyserował spektakle: Chór sportowy Elfriede Jelinek (2008, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), Opętani wg Witolda Gombrowicza (2008, Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu), Nirwana (2009, Teatr Polski we Wrocławiu), Odyseja wg Homera (2009, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), Biesy Fiodora Dostojewskiego (2010, Teatr Polski we Wrocławiu). Jego spektakle są prezentowane na polskich i międzynarodowych festiwalach teatralnych. W 2009 otrzymał nagrodę za reżyserię spektaklu Opętani na XXXIV Opolskich Konfrontacjach Teatralnych Klasyka Polska. Spektakl otrzymał także wyróżnienie w IV Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej. W 2010 roku Odyseja została laureatem I Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-teatr, otrzymując główną nagrodę. W 2010 roku Krzysztof Garbaczewski został również laureatem konkursu Talenty Trójki w kategorii teatr. W Starym Teatrze w Krakowie Garbaczewski pokazał Poczet królów polskich. Kolejną realizacją było Kamienne niebo zamiast gwiazd Marcina Cecko z muzyką Julii Marcell.

Reżyser spektaklu: Kronos, Sceny Dantejskie #5

Agnieszka Glińska

Ukończyła Wydział Aktorski i Reżyserii Dramatu warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Jej dwa pierwsze samodzielne przedstawienia to Arlekinada na scenie Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu oraz Niebo-Piekło Prospera Merimée w Starym Teatrze w Krakowie. Jeśli spojrzeć na dobór repertuaru dokonywany przez Glińską, łatwo zauważyć, że upodobała sobie ona szczególnie teksty z szeroko pojętej współczesnej dramaturgii psychologicznej. Jako reżyser Glińska nie ulega teatralnym modom, pracę z aktorem przedkłada nad wyszukane pomysły inscenizacyjne. Jej przedstawienia fascynują, gdyż udaje jej się doczytać tekst do końca i wytrącić aktorów ze schematu, rutyny. 1 września 2012 roku  Glińska objęła kierownictwo artystyczne warszawskiego Teatru Studio.  Swoją dyrekcję rozpoczęła od zbudowania różnorodnego zespołu, zapraszając do współpracy artystów z innych warszawskich scen.  Jej wybór potwierdziły już pierwsze premiery nowego sezonu ( Sąd ostateczny), a za "obiecujące nowe spektakle i komplety na widowni" Glińska została wyróżniona nagrodą "Co Jest Grane" Wdecha 2012 w kategorii Człowiek Roku.

Jerzy Zoń

Współzałożyciel i dyrektor Teatru KTO (od 1978 roku). Założyciel i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Ulicznych w Krakowie. Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze w latach 1988-1993. Reżyser i realizator wielkich widowisk plenerowych oraz międzynarodowych projektów teatralnych. Uhonorowany m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W ciągu 38-letniej pracy w Teatrze KTO wyreżyserował kilkadziesiąt spektakli scenicznych (m.in. Paradis, Lustro, Gmach, Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać, Chór Sierot) i ulicznych (m.in. Parada ponurych, Apokryf, Wieża Babel, Zapach Czasu, Quixotage, Ślepcy), które były prezentowane podczas ponad 250 wyjazdów zagranicznych, na 5 kontynentach, w ponad 40 krajach, dla około 2 mln widzów. Do jego najważniejszych, a zarazem największych w Polsce inscenizacji plenerowych należą: Hello Mr Jo dla francuskiego teatru Jo Bithume (około 150.000 widzów), Vivat Academia (około 8.000 widzów), Cantata (milenijne widowisko sylwestrowe transmitowane przez BBC do ponad 120 państw). Najciekawsze projekty międzynarodowe zrealizowane przez Jerzego Zonia w ostatnich latach: koprodukcja z Operą Norweską (spektakl Operacja Opera); udział w programie Polska Prezydencja 2011 (prezentacje spektaklu Ślepcy w Kijowie, Mińsku i Berlinie); udział w prestiżowej prezentacji osiągnięć polskiego teatru podczas Fringe Festival 2012 w Edynburgu (nominacja do nagrody Total Theatre Award). Jerzy Zoń wypracował charakterystyczny, pozawerbalny język teatralny, będący rozpoznawalnym znakiem Teatru KTO i źródłem jego międzynarodowych sukcesów.

Reżyser spektaklu: Chór sierot, Sceny Dantejskie #1

Małgorzata Bogajewska

Studiowała prawo na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, aktorstwo w poznańskiej Akademii Sztuk Wizualnych oraz scenopisarstwo na Camerimage Film School w Toruniu. Jest absolwentką Wydziału Reżyserii Dramatu w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (2002). W latach 2004-2006 pełniła funkcję dyrektora artystycznego Sceny Dramatycznej Teatru im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze. Asystentowała Lupie, Cieplakowi, Cywińskiej. Debiutowala Powrotem Lukosza. Najważniejsze realizacje to Dotyk Modzelewskiego i Tlen Wyrypajewa w Teatrze Powszechnym w Warszawie, Osaczeni Żujewa, Kotka na goracym blaszanym dachu Williamsa w Teatrze Jaracza w Łodzi czy Daily soup Amanity Muskari w Teatrze Narodowym w Warszawie. Ostatnie realizacje to Trzy siostry Czechowa w Teatrze Dramatycznym w Warszawie i Ich czworo Zapolskiej w Teatrze Jaracza w Łodzi.

Reżyser spektaklu: Tato, Sceny Dantejskie #8

Michał Borczuch

Absolwent Wydziału Reżyserii krakowskiej PWST i Wydziału Grafiki ASP w Krakowie. Zeszłoroczny stypendysta prestiżowego programu „The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative” dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Borczuch większość spektakli wyreżyserował w Starym Teatrze w Krakowie: Wielkiego człowieka do małych interesów Aleksandra Fredry, Ciemno wszędzie Pawła Sali, Lulu Franka Wedekinda, Wertera J.W. Goethego oraz Brand. Miasto. Wybrani według Ibsena. W swoim dorobku ma także m.in.:  Leonce’a i Lenę Georga Büchnera w warszawskim Teatrze Dramatycznym; Portret Doriana Graya Oscara Wilde’a i Metafizykę dwugłowego cielęcia Witkacego w TR Warszawa, we wrocławskim Polskim – inspirowany tekstami Freuda spektakl Hans, Dora i Wilk oraz  Wojna nie ma w sobie nic z kobiety Swietłany Aleksijewicz w Schauspielhaus w Duessledorfie. Reżyser ucieka od dużych narracji i tak zwanych ważnych problemów. Trzyma się obszarów codzienności, prywatności, tam odsłania doświadczenia śmierci, słabości, samozniszczenia; pilnuje ironicznej perspektywy, dowierza raczej brzydocie niż pięknu, ale wystrzega się wszelkiego dogmatyzmu także w tej kwestii.

Reżyser spektaklu: Paradiso, Sceny Dantejskie #11

Adolf Weltschek

Aktor, reżyser, scenarzysta. Od 1998 roku jest dyrektorem Teatru Groteska. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu – PWST Kraków. Zrealizował 60 spektakli teatralnych m.in.  Teatrze STU, Teatrze Starym, Teatrze Miejskim Preszow (Słowacja), Jo Bithume (Francja), KTO, Teatrze Groteska.  Spektakle w jego reżyserii prezentowane były na wielu festiwalach międzynarodowych. Pomysłodawca i twórca  XIV edycji Wielkiej Parady Smoków. Parada prezentowana była  w Irlandii, Norwegii, Czechach, Chinach. Pomysłodawca i Dyrektor Artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Materia Prima. Forma. Odznaczony przez Ministra Bogdana Zdrojewskiego srebrnym medalem Gloria Artis.

 

 

Reżyser spektaklu: Przemiany, Sceny Dantejskie #6

Cezary Tomaszewski

Reżyser, choreograf i performer. Twórca m.in: wyróżnionej przez prestiżowe magazyny „Theater heute” i „Falter” autorskiej wersji operetki Franza LeharaWesoła Wdówka, obsadzonej przez cztery polskie sprzątaczki (najlepszy młody reżyser i najlepsza off-owa produkcja roku 2009 w Austrii), oraz głośnych spektakli muzycznych Capelli Cracoviensis: inscenizacji madrygałów Monteverdiego Bar.okowa uczta w barze mlecznym w Krakowie, pieśni Mendelssohna wyreżyserowanych w Lasku Wolskim, The Nature Lovers/Naturzyści, Requiem Mozarta Karaoke Sakralne, oper - Orfeo ed Euridice Glucka i Amadigi di Gaula Haendla, przedstawienia muzycznego Nobody has ever liked it na podstawie Pierrot Lunaire Schönberga i Il Combattimento di Tancredi e Clorinda Monteverdiego i jubileuszowego solo Jana Peszka: Dośpiewanie. Autobiografia, drugiej części Podwójnego Solo. Hamlet w jego reżyserii, zrealizowany ze studentami Wydziału Teatru Tańca krakowskiej PWST pod opieką artystyczną Jana Peszka zaproszony został na Międzynarodowy Festiwal Teatralny Dialog we Wrocławiu i Warszawskie Spotkania Teatralne. Inne projekty autorskie Tomaszewskiego m.in: Last Temptation of Saint Bernardette i Dance Tetralogy – pokazywane były w teatrach i na festiwalach w Austrii, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii. Jako choreograf współpracował z wieloma reżyserami teatralnymi m.in: Katarzyną Szyngierą, Moniką Strzępką, Wiktorem Rubinem, Mają Kleczewską, Evą Rysovą i Bartoszem Szydłowskim. Wykłada na Akademii Muzycznej we Wrocławiu na Wydziale Wokalnym. Jako performer, aktor i tancerz współpracował m.in z Toxic Dreams, Joachimem Robbrechtem, Andreą Bold, Willi Dornerem, Anną Tenta, cie. Sans filtre, Catherine Guerin.

 

Paweł Wolak, Katarzyna Dworak-Wolak

Małżeństwo od 1998 roku. Od początku kariery artystycznej związani z Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy (Katarzyna od 1996, Paweł od 1997). Zatrudnieni jako aktorzy. Oboje mają na swoim koncie ponad siedemdziesiąt premier teatralnych. Liczne nagrody indywidualne i zespołowe. Najgłośniejsze spektakle w których grali to: Zły- reż. Jacek Głomb, Ballada o Zakaczawiu - reż. Jacek Głomb MADE IN POLAND- reż. Przemek Wojcieszek, Osobisty Jezus- reż. Przemek Wojcieszek, III Furie- reż. Marcin Liber, Dziady- reż. Lech Raczak. W 2007 napisali wspólnie pierwszą sztukę: Sami. Komedię o małżeństwie które po życiowej tragedii przenosi się na wieś. Sami zostali wystawieni w ich reżyserii w teatrze w Legnicy w 2008 roku. Na festiwalu komedii TALIA w Tarnowie spektakl otrzymał Grand Prix a autorzy nagrody za tekst, reżyserię oraz indywidualne nagrody aktorskie. W 2010 powstał kolejny, wspólnie napisany tekst: Pracapospolita, czyli tacy sami. Wystawiony w teatrze w Legnicy w 2010 w ich reżyserii. W 2013 powstała Droga śliska od trwa. Jak to Diabeł wsią się przeszedł. Wszystkie dramaty napisali i wyreżyserowali wspólnie. Podpisują się jako PiK (Paweł i Kasia).

Paweł Świątek

Reżyser teatralny. Reżyserował na wielu scenach w Polsce m. in. w Narodowym Starym Teatrze im. H. Modrzejewskiej w Krakowie (Paw Królowej), Teatrze Polskim we Wrocławiu (Mitologie), Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu (Komedia. Szczęśliwe dni. Ostatnia taśma Krappa, Dżuma), Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (Znikające szkoły). Dla Teatru Łaźnia Nowa zrealizował spektakl Smutki tropików M. Pakuły.

Reżyser spektaklu: Murzyni

Anna Piotrowska

Tancerka, choreograf, reżyser, nauczyciel tańca współczesnego, Fundator i Prezes Zarządu Fundacji Rozwoju Tańca - eferte, założycielka "mufmi" w Warszawie (1995 r). Stworzyła ponad 70 autorskich choreografii i przedstawień. Od września 2014 kierownik zespołu i asystent kierowników artystycznych Ivgi&Greben w Bytomskim Teatrze Tańca i Ruchu ROZBARK. Pomysłodawczyni i koordynatorka wielu ogólnopolskich i międzynarodowych programów edukacyjno-kulturalnych: PolemiQi, Atak przestrzeni, Kierunek.(Europa_Warszawa).taniec, SoloDuo_Polska, laboratorium choreografii, British 4 Polish Dance i in.  Laureatka "SoloDuo Dance Festival" (Budapeszt 2005/2006), wielokrotnie juror SoloDuo. Stypendystka British Council Awards 2004 - Young Polish Arts Entrepreneur. Producent przedstawień teatru tańca. Juror Doliny Kreatywnej programu TVP2 w dziedzinach taniec i animacja kultury. Anna Piotrowska uczestniczyła jako gość w festiwalu Gramigna Festival (Palermo 2007), International Poesifestival (Sztokholm 2007), Nu Dance Fest (Bratysława 2007/2008), Fabriaktionen (Berlin 2008), Working Title Festival (Bruksela 2008), jak również wielokrotnie jako gość Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego (Bytom), Międzynarodowego Festiwalu Współczesnych Form Tańca (Kalisz - główna nagroda 2007), Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca (Lublin), wielokrotny gość festiwalu SoloDuo Dance Festival (Budapeszt 2005-2012). Reżyser ruchu w teatrach dramatycznych m.in. w Szczecinie, Zielonej Górze, Poznaniu, Krakowie, Warszawie, Białymstoku i Legnicy. Współpraca z reżyserami: Paweł Kamza, Michał Siegoczyński, Artur Tyszkiewicz. Zrealizowała dwie autorskie produkcje dla Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu pt.: "farfalla" i "6 x 9" . Realizacja ruchu w teatrze lalek K3 z Białegostoku. Gość programu advancing performing arts project (APAP) w 2008 r., w ramach tego programu powstało solowe przedstawienie "Look 4 faces" wystawiane w Bytomiu, Warszawie, Berlinie i Brukseli. Regularnie współpracowała ze Śląskim Teatrem Tańca. Pedagog w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu, gdzie wykładała: formy teatru tańca i struktury choreograficzne, improwizacje, sceny improwizowane i taniec współczesny. Zrealizowała kilka przedstawień międzynarodowych: „Walk_2_corner”, „HUG” (Węgry), „Laka la Mnija in the field of half of sth”, „Cold Fish” (Norwegia), „CoCo_Klimt” (Słowacja), „or Clitoris Landscape (close to gate No. 5)” (Włochy). W 2013 r. zrealizowała spektakl dyplomowy dla studentów Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie na Wydziale Teatru Tańca pt.: TRANSDYPTYK. W 2014 r. stworzyła przedstawienie dla Wrocławskiego Teatru Pantomimy pt.: „Historia Brzydoty”, w październiku odbyła się premiera jej najnowszego przedstawienia „I don’t wanna be a horse” w ramach międzynarodowego projektu „Recording Fields”, którego premiera odbyła się w Düsseldorfie w tanzhaus nrw. 

Reżyser spektaklu: Transdyptyk

Błażej Peszek

Syn Jana Peszka i brat Marii Peszek – już w dzieciństwie zajmował się pisaniem i reżyserowaniem sztuk, w których występowała siostra. Absolwent krakowskiej PWST, w Starym Teatrze od 1993 roku; wcześniej w Teatrze im. Słowackiego, gdzie zagrał m.in. w Opisie obyczajów II czy Obywatelu Pekosiu (świetny w roli tytułowej), i w Teatrze Nowym w Łodzi. Szeroki wachlarz aktorskich środków, umiejętność żonglowania nastrojami, sceniczna charyzma i autentyczność oraz niezwykła sprawność fizyczna (trenuje kick-boxing) sprawiają, że aktor jest chętnie obsadzany przez reżyserów różnych pokoleń. W debiutanckim Ajasie Marii Spis (2007, polska prapremiera dramatu Sofoklesa!) aktorowi przejmująco „udało się wyrazić nie tylko szaleństwo, ale także wielki ból człowieka oszukanego przez najbliższych przyjaciół” (Justyna Nowicka). Obecnie zachwyca i bawi m.in. jako Apollo w Orestei i Książę Bogusław Radziwiłł w Trylogii Klaty, uwodzi szorstkim wdziękiem w  Piekarni, Amfitrionie i Anatomii Tytusa Klemma, śmieszy do łez jako Łykaczewski w Pijakach Wysockiej. Stworzył świetne role w spektaklach Kleczewskiej, Grabowskiego, Zadary. W ostatnich sezonach z mroczną determinacją wcielił się w króla-syfilityka Jana I Olbrachta w multimedialnym Poczcie Królów Polskich Garbaczewskiego i zaskoczył widzów jako Królowa Izabela w  Edwardzie II Augustynowicz. Często gra gościnnie, m.in w Łaźni Nowej, gdzie razem z ojcem wcielili się w postaci Bruce’a i Brandona Lee (Wejście Smoka. Trailer), a pracę nad spektaklem poprzedziła podróż do Chin. Szerokiej publiczności znany z seriali tv i kina; ostatnio wziął udział w projekcie filmowym Polskie gówno (scenariusz, muzyka i co-produkcja Tymon Tymański).

Reżyser spektaklu: Meblościanka

Ewa Kaim

Aktorka teatralna i filmowa. Absolwentka Państwowej Wyżej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie (dyplom 1996 r.). Na scenie Starego Teatru zadebiutowała jeszcze jako studentka rolą Strusiopawia w Śnie nocy letniej W. Shakespeare’a w reż. Rudolfa Zioło. Od 1995 jest aktorką Starego Teatru, gościnnie występując na scenach innych teatrów krakowskich.
Wysoka, smukła, długowłosa o delikatnej acz wyrazistej twarzy i zaskakująco mocnym, dźwięcznym głosie, od początku swej kariery aktorskiej - dzięki umiejętnym i świadomym wyborom artystycznym oraz współpracy z wybitnymi reżyserami - miała możliwość zaprezentować różnorodność swych talentów oraz rozwijać i doskonalić warsztat sceniczny. Szczęśliwie obsadzana w repertuarze tragicznym i komediowym, dramatach klasycznych i współczesnych, eksperymentalnych formach teatralnych i scenicznych zapisach faktów – nie tylko wykazywała swa wszechstronność odnajdując za każdym razem nowe i właściwe środki wyrazu ale - dzięki niezwykłej intuicji scenicznej – trafiała we właściwą nutę interpretacyjną. 

Reżyser spektaklu: Dyplom z Kosmosu

Maja Kleczewska

Absolwentka Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Reżyserowała w teatrach – im. Słowackiego w Krakowie (Noże w kurach Davida Harrowera), Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze (Elektrę Hugo von Hofmannstahla, Czajkę Antoniego Czechowa), Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (Lot nad kukułczym gniazdem Keseya, Czyż nie dobija się koni? Horace’a McCoya); im. J. Kochanowskiego w Opolu (Makbeta Williama Shakespear’a; Opowieści Lasku Wiedeńskiego Ödöna von Horvátha, Zmierzch bogów Nicola Badalucco, Enrico Medioliego, Luchino Viscontiego, Braci i sióstr Antoniego Czechowa i Fiodora Dostojewskiego); Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (Woyzecka George’a Büchnera); Starym Teatrze w Krakowie (Sen nocy letniej Williama Shakespeare'a; Zbombardowanych Sarah Kane); Teatrze Narodowym (Fedrę oraz Marata/Sade Petera Weissa, Orysteję Ajschylosa); Teatrze Polskim w Bydgoszczy Płatonowa wg Antoniego Czechowa, Babel Elfriede Jelinek i Burzę Williama Shakespeare’a). Reżyserowała również w Operze Narodowej (Sudden Rain Aleksandra Nowaka, Between Agaty Zubel). Laureatka nagród m.in. za Lot nad kukułczym gniazdem (statuetka Wojciecha oraz nagroda zespołowa dla realizatorów spektaklu na XLIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych; nagroda publiczności za reżyserię na VII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje‘2005 w Katowicach,) i Woyzecka (Laur Konrada oraz nagroda dziennikarzy za reżyserię na VIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje’2006 w Katowicach), a także Paszportu Polityki (2007). W czerwcu 2013 roku otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie Teatr za miniony sezon.

Reżyser spektaklu: Szczury

Paweł Passini

Reżyser teatralny. Absolwent Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. Wcześniej studiował na Uniwersytecie Warszawskim filozofię i kulturoznawstwo. Jako spektakl dyplomowy zrealizował Dybuka Szymona An-skiego w poznańskim Teatrze Nowym. Związany z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzinice i Ośrodkiem Badania Twórczości Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Pracował m.in. w Izraelu, Finlandii, Belgii, Niemczech i Rumunii, w swej karierze ma także epizody aktorskie. Wyreżyserował m.in. Zbrodnię z premedytacją Witold Gombrowicza w Teatrze Miejskim w Gdyni, Klątwę Stanisława Wyspiańskiego i Ifigenię w Aulidzie Eurypidesa w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu, Kordiana Juliusza Słowackiego w Teatrze Polskim w Warszawie i Amszela Kafkę (współautorstwo z Tomaszem Gwincińskim) w Teatrze Polskim we Wrocławiu. 1 sierpnia 2008 roku w Muzeum Powstania Warszawskiego przygotował Hamleta 44 wg Szekspira.  W 2007 roku na scenie krakowskiej Łaźni Nowej wyreżyserował Odpoczywanie - pierwszy spektakl pokazywany na żywo w Internecie. Teatr internetowy to kolejny projekt reżysera, który założył wspólnie ze Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea (www.nettheatre.pl). W Stowarzyszeniu Chorea powstał w 2007 roku także kolejny spektakl Passiniego – Szczeźli! wg tekstów Tadeusza Kantora. Reżyserował również na nowo otwartej lubelskiej Scenie Prapremier InVitro przygotował jedną z części tryptyku Nic co ludzkie (2008). Passini jest Stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, laureatem Złotej Maski za najlepszy spektakl sezonu 2005/06 za Ifigenię w Aulidzie oraz Nagrody Głównej XXIX Opolskiego Festiwalu Konfrontacje Klasyki za reżyserię Klątwy

Wiktor Rubin

Absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST; studiował również filozofię. Debiutował w 2006  polską prapremierą Mojo Mickybo O. McCafferty'ego przygotowaną w Teatrze Krypta w Szczecinie. Za ten spektakl otrzymał Grand Prix festiwalu Kontrapunkt 2006, Grand Prix Festiwalu Prapremier Bydgoszcz 2006 oraz wyróżnienie na festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych 2007. W Teatrze Polskim w Bydgoszczy zrealizował Tramwaj zwany pożądaniem T. Williamsa (2006) oraz Przebudzenie wiosny F. Wedekinda (2007), Drugie zabicie psa w/g M. Hłasko(2007); w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku Lillę Wenedę J. Słowackiego (2007) oraz Orgię P. Pasoliniego (2010), która została nominowana do Sztormów Roku, a w 2011 reżyser otrzymał Nagrodę Prezydenta miasta Gdańsk. W Teatrze Polskim we Wrocławiu wyreżyserował Terrodrom Breslau wg powieści T. Staffela (2006), Cząstki elementarne wg powieści M. Houellebecqa (2008), Lalkę na motywach powieści B. Prusa, wyróżnioną na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska" 2009. W krakowskiej Łaźni Nowej przygotował Emigrantów S. Mrożka (2010). W ostatnim czasie wystawiał dramaty Jolanty Janiczak: w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu James Bonda: świnie nie widzą gwiazd J. (2010), a w Kieleckim Teatrze im. Żeromskiego Joannę Szaloną: Królową (2011), Ofelię (2011) w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, Tak powiedział Michael J. w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Karzeł, down i inne żywioły w Teatrze Nowym w Łodzi oraz najnowszą realizację Carycę Katarzynę w kieleckim Teatrze im. Żeromskiego. Jego spektakle były wielokrotnie pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, m.in. na Boskiej Komedii w Krakowie, Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, Interpretacjach w Katowicach, Prapremierach w Bydgoszczy, Festiwalu Klasyka Polska w Opolu, czy Szczecińskim Kontrapunkcie.

Krystian Lupa

Studiował fizykę, malarstwo i grafikę, reżyserię filmową i teatralną. Debiutował w 1976 roku realizacją Rzeźni Stanisława Mrożka w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. W Teatrze im. Norwida w Jeleniej Górze skupił wokół siebie młodych aktorów. Tam, zafascynowany Witkacym i psychoanalizą Junga, badał możliwości teatru jako narzędzia poznania. Powstały wtedy inscenizacje oparte na dramatach Witkacego  Nadobnisie i koczkodany, Pragmatyści, Maciej Korbowa i Bellatrix. W drugiej połowie lat 80. przeniósł się na stałe do Krakowa. Na Scenę Kameralną Starego Teatru adaptował wielkie dzieła literatury niemieckiej i rosyjskiej, Rilkego, Musila, Dostojewskiego. Kreacje aktorskie w jego spektaklach, jak choćby w Braciach Karamazowczy Kalkwerku, charakteryzują się wyjątkowym stopniem skupienia i emocjonalnej precyzji. W latach 1995–98 powstaje adaptacja Lunatyków Brocha. Teatr Krystiana Lupy prowokuje żywiołowe reakcje publiczności zarówno w kraju, jak i za granicą. Kolejny temat, który coraz bardziej angażuje Lupę, to mistyfikacje i zakłamania, nieobce zwłaszcza jednostkom twórczym – inspiracją staje się demaskatorskie pistarstwo Thomasa Bernharda. Lupa inscenizuje jego powieści i dramaty w Krakowie, Wrocławiu (Immanuel Kant w Teatrze Polskim) i w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Eksplorując problemy i mity związane z duchowym rozwojem człowieka coraz częściej sięga po literaturę rosyjską (Czechow, Gorki) oraz dramat współczesny (Dea Loher, Werner Schwab). W ostatnich realizacjach (Factory 2 w Starym Teatrze w Krakowie i Persona. Marilyn w Teatrze Dramatycznym) skupia się na poszukiwaniach odpowiedzi na pytanie o tożsamość artysty. W Teatrze Dramatycznym powstały: PowrótOdysa (1999), Auslöschung/Wymazywanie (2001),Niedokończony utwór na aktora/Sztuka hiszpańska (2004), Na szczytach panuje cisza (2006), Persona. Marilyn (2009). W Teatrze Polskim we Wrocławiu przygotował Poczekalnię 0, a we współpracy z TR Warszawa Miasto snu.

 

Radek Rychcik

Radek Rychcik (1981) studiował na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Należy do młodego pokolenia artystów kształtujących współczesny teatralny język w Polsce. Rozpoczął swoją karierę jako asystent uznanego reżysera, Krystiana Lupy, przy jego spektaklu Factory 2, a następnie później wystawił kilka przedstawień w polskich teatrach. Szczególną uwagę przyciągnęła produkcja Samotności pół bawełnianych na podstawie sztuki Bernarda-Marie Koltésa, pokazywana na wielu festiwalach na całym świecie (m.in. w teatrze REDCAT w Los Angeles a także na On the Boards w Seattle, Under the Radar w Nowym Jorku, Festiwalu PuSH w Vancouver, festiwalu Santiago a Mil w Chile czy PAMS w Seulu). Za spektakl Łysek z pokładu Idy (2010) został uhonorowany najbardziej prestiżową w Polsce nagrodą za reżyserię – Laurem Konrada. Natomiast za inscenizację Hamleta (2011), otrzymał Grand Prix czternastego Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku. 

Reżyser spektaklu: Balladyna, Dziady, Sceny Dantejskie #4

Monika Strzępka

Reżyserka, studiowała na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. Zadebiutowała w 2004 Polaroidami Marka Ravenhilla na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie. Kolejne przedstawienie to Z twarzą przy ścianie Anny Bednarskiej (Teatrze Polskim w Bydgoszczy). Rok później pracowała w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zrealizowała Szeks show presents Yorick, czyli wyznania błazna, według scenariusza Andrzeja Żuławskiego. Kolejne realizacje reżyserki to powrót do dramaturgii współczesnej opisującej kalekie, wyjałowione międzyludzkie relacje i zdegradowany świat. W 2005 był Honor Samuraja Adama Rappa (Teatr w Jeleniej Górze), w 2006 Prezydentki Wernera Schwaba (Scena Polska w Czeskim Cieszynie). Kolejne przedstawienia Monika Strzępka przygotowywała wspólnie z Pawłem Demirskim. W tandemie z dramaturgiem powstały najpierw Dziady. Ekshumacja (Teatr Polski we Wrocławiu, 2007), następnie  spektakle: Był sobie Polak, Polak, Polak i Diabeł … (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2007),  Śmierć Podatnika (Teatr Polski we Wrocławiu, 2007), Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2008), Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów (Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu, 2008) oraz Sztuka dla dzieci (Teatr im. Norwida w Jeleniej Górze, 2009), Niech żyje wojna (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2009), Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2010), Tęczowa Trybuna 2012 (Teatr Polski we Wrocławiu, 2011), Położnice szpitala św. Zofii (Teatr Rozrywki w Chorzowie, 2011), W imię Jakuba S. (Teatr Dramatyczny w Warszawie/Łaźnia Nowa w Krakowie, 2011), O dobru (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2012), Firma (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012) oraz Courtney Love (Teatr Polski we Wrocławiu, 2012). Strzępka jest laureatką wielu nagród, m.in. Paszportu Polityki w dziedzinie Teatr, a jej spektakle dwukrotnie zwyciężyły na festiwalu Boska Komedia (w 2010 roku najlepszym spektaklem festiwalu został wybrany Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej, a rok później – Tęczowa Trybuna 2012). Od tamtego czasu, Monika Strzępka wraz z Pawłem Demirskim zrealizowali m.in. : Położnice szpitala św. Zofii, W imię Jakuba S., O dobru, Courtney Love (spektakl wyróżniony za kreację zespołową na Boskiej Komedii w 2013 oraz za najlepszą scenografię dla Michała Korchowca), Bierzcie i jedzcie oraz Klątwa, odcinki z czasu beznadziei