Joanna Grabowiecka

Reżyserka (Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza w Warszawie). Absolwentka: Arts du spectacle na Université Paris VIII (2005), teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim (2005). Ukończyła roczne studium projektowania scenografii i dekoracji teatralnej pod kier. Daniela Louradour (l’A.D.A.C., Paryż, 2002/2003).
Autorka spektakli: Wystarczy zasnąć, aby się przebudzić, Migotliwa przestrzeń, Most nad doliną, Ene due rike fake, Gry ekstremalne, Akacje i cynamon. Montaże, Baal oraz reżyserka wielu czytań performatywnych. W 2004 r. odbyła staże w paryskim Théâtre de la Ville oraz w Comédie Française. Otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia naukowe za rok 2008/2009.

 

 

Reżyser spektaklu: Kalkstein / Czarne Słońce

Iwan Wyrypajew

Dramaturg, reżyser, aktor, dyrektor artystyczny Teatru Praktika w Moskwie. Ur. 1974 absolwent Wyższej Szkoły Teatralnej w Irkucku (wydział aktorski) i Wyższej Szkoły Teatralnej im. Szczukina w Moskwie (wydział reżyserii). Był aktorem w teatrach w Magadanie i na Kamczatce. Stworzył własne Studio Przestrzeń gry w Irkucku. W 2005 roku stworzył w Moskwie agencję projektów artystycznych Dvizhenie Kislorod. W latach 2012-2015 dyrektor artystyczny moskiewskiego Teatru Praktika. Autor scenariuszy i reżyser filmów: Euforia, Tlen, Odczuwać, Taniec Delhi, Zbawienie. Reżyser spektakli, m.in.: Lipiec w Teatrze na Woli w Warszawie, Taniec Delhi w T. Narodowym w Warszawie, Iluzje (Teatr Stary w Krakowie).

Autor sztuk, znanych szeroko również w Polsce m.in.: kultowej sztuki Tlen (2002), która doczekała się 5 realizacji w Polsce, Dzień Walentego (2001), Księga Rodzaju nr 2 (2004), Lipiec (2006), Taniec Delhi (2009), Iluzje (2011), UFO (2012) i Pijani (2012).

Jego sztuki grane są m.in. w Anglii, Francji, Polsce, Niemczech, Czechach czy Kanadzie.

Laureat wielu nagród w dziedzinie teatru i filmu. 

 

 

Jacek Kozłowski

Współautor kabaretu Rozmowy w tłoku.  W teatrze zadebiutował w Wałbrzychu spektaklem Wielcy Inni: Jezus, Gombrowicz, Osiecka. Wymyślona tam formuła stand-upu teatralnego opartego na fantazjach biograficznych będzie miała swoją kontynuację  na Festiwalu Boska Komedia.  Doktorant w Instytucie Kultury Polskiej UW, gdzie zajmuje się teorią serialu.

 

Iwona Jera

Urodzona w Polsce dramaturg, aktorka i reżyserka, a także autorka scenografii i kostiumów, Iwona Jera od 1984 mieszka w Niemczech. W teatrze pracuje od 1992, jej pierwszą autorską realizacją był  Ryszard III w Erlangen; tamże w 2008 wystawiła Iwonę, księżniczkę Burgunda, a rok później Dzieciobójczynię wg Heinricha Leopolda Wagnera w opracowaniu Thomasa Melle. W Wuppertalu wyreżyserowała Mięso jest moją jarzyną wg Heinza Strunka i operę barokową z tancerzami hip-hop Smok z Dönberg Johna Fredericka Lampego oraz docenione Tango Mrożka. W Norymberdze współreżyserowała spektakl lalkowy na podstawie dramatu Polowanie na łosia Michała Walczaka. W 2014 przygotowała dwa monodramy Joanny Staneckiej: My farm (premiera na United Solo Theatre  Festiwal w Nowym Jorku) oraz Cudzoziemkę wg Marii Kuncewiczowej (premiera w Instytucie Polskim w Düsseldorfie). Reżyseruje również w Luksemburgu. Od lat w Kolonii śpiewa z własną grupą muzyczną. Mieszka w Berlinie. W Polsce zrealizowała W stanie wyjątkowym Falka Richtera w krakowskim Teatrze Nowym (2009), wyprodukowany przez Stary Teatr Kraków – Berlin XPRS (2011) oraz My w finale 2014  (2012) Marca Beckera w Bagateli.

Krzysztof Warlikowski

Dyplom reżyserski zdobył na Wydziale Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie w 1993 roku. Pierwsze realizacje w teatrach polskich i zagranicznych to: Hamlet zrealizowany w Tel Awiwie (1997) i Warszawie (1999), Poskromienie złośnicy w Warszawie (1998), Burza w Stuttgarcie (2000) i Warszawie (2003). Swoją uwagę skupia także na dramacie antycznym m.in.: Elektra Sofoklesa (1997), Bachantki Eurypidesa (2001) i współczesnym m.in.: Zachodnie Wybrzeże Bernarda-Marie Koltèsa (1998), Oczyszczeni Sarah Kane (2001), Krum Hanocha Levina (2005), Anioły w Ameryce Tony'ego Kushnera (2007). W 2006 roku odbyła się premiera Madame de Sade Yukio Mishimy w Tonnel Groep w Amsterdamie. W 1999 roku rozpoczyna kilkuletnią współpracę z Teatrem Rozmaitości (dziś TR) w Warszawie, gdzie zrealizował siedem spektakli (Hamlet, Oczyszczeni, Bachantki, Burza, Dybuk. Między dwoma światami, Krum, Anioły w Ameryce). W tym czasie artysta reżyserował też w teatrach za granicą w Zagrzebiu, Bonn, Nicei, Amsterdamie, Hanowerze i Paryżu. W 2000 roku zadebiutował jako reżyser operowy, przygotowując w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie prapremierę opery Roxanny Panufnik The Music Programm. W tym samym roku wyreżyserował Don Carlosa Giuseppe Verdiego, a w kolejnych latach m.in. Ignoranta i szaleńca Pawła Mykietyna (2001), Ubu Rexa Krzysztofa Pendereckiego (2003) i Wozzecka Albana Berga (2006). Na zaproszenie Gerarda Mortiera debiutuje w Operze Paryskiej Ifigenią w Taurydzie Glucka (2006). Kolejne realizacje to Sprawa Makropulos Janáčka (2007) w Operze Paryskiej, Eugeniusz Oniegin (2007) w Bayerische Staatsoper w Monachium, Parsifal (2008) i Król Roger (2009) w Operze Paryskiej, Medea i Makbet(2008) w  Théâtre Royal de la Monnaie w Brukseli, The Rake’s Progress (2010) w Staatsoper Unter den Linden w Berlinie, Król Roger (2011) i Poppea e Nerone (2012) na podstawie Koronacji Poppei Claudia Monteverdiego w Teatro Real w Madrycie, Lulu (2012) Albana Berga w Theatre Royal de la Monnaie w Brukseli (2012), Kobieta bez cienia Richarda Straussa (2013) w Bayerische Staatsoper w Monachium, Alceste Christopha Willibalda Glucka (2014) w Teatro Real w Madrycie. Od początku 2008 roku kieruje założonym wraz z grupą stałych współpracowników Nowym Teatrem w Warszawie. W maju 2009 roku wyreżyserował pierwszą premierę Nowego Teatru (A)pollonię na podstawie tekstów m.in. Ajschylosa, Johna Maxwella Coetzee’ego, Eurypidesa, Hanny Krall, Jonathana Littella. Kolejne spektakle zrealizowane w Nowym Teatrze to Tramwaj wg Tramwaju zwanego pożądaniem Tenneesse Williamsa jako koprodukcja Nowego Teatru i paryskiego Théâtre de l'Odéon z Isabelle Huppert i Andrzejem Chyra w rolach głównych, Koniec (2010), Opowieści afrykańskie według Szekspira (2011), Kabaret warszawski (2013) oraz Francuzi (2015), premiera na festiwalu Ruhrtriennale w Niemczech. W 2015 roku został mianowany członkiem Akademie der Künste, berlińskiej organizacji wspierającej rozwój sztuk pięknych, prestiżowego grona artystów o szczególnych zasługach w dziedzinie sztuki współczesnej.

Grzegorz Jarzyna

Grzegorz Jarzyna jest jednym z najbardziej znanych polskich twórców teatralnych. Jego pojawienie się zrewolucjonizowało polski teatr. Absolwent wydziału filozofii UJ i reżyserii krakowskiej PWST. Od 1998 roku Dyrektor Artystyczny TR Warszawa (dawniej Teatr Rozmaitości), jednej z najbardziej innowacyjnych scen w Polsce.

Jarzyna ma na swoim koncie reżyserię tekstów klasycznych, które poddawał śmiałej reinterpretacji (Bzik tropikalny wg Witkacego, Magnetyzm serca na podstawie Ślubów panieńskich Aleksandra Fredry), adaptacji wielkich powieści europejskich (Doktor Faustus Tomasza Manna, Książę Myszkin wg Idioty Fiodora Dostojewskiego), głośnych tekstów współczesnych (Niezidentyfikowane szczątki ludzkie Brada Frasera, 4.48 Psychosis Sary Kane), a także oper (Gracz Prokofiewa w Opera de Lyon, Dziecko i czary Maurice’a Ravela oraz Karzeł Alexandra Zemlinsky’ego w Bawarskiej Operze Narodowej). Pasjonuje go łączenie gatunków, czego wyrazem są spektakle: 2007: Macbeth według Shakespeare’a, niemal filmowa inscenizacja rozgrywająca się na czterech planach, oraz Giovanni na podstawie Don Giovanniego Wolfganga A. Mozarta i Don Juana Moliera, przedstawienie będące połączeniem teatru dramatycznego i opery.

Międzynarodową reputację Jarzyny ustaliły zaproszenia jego spektakli na liczne festiwale i występy gościnne w Europie i na świecie, m.in. w Avignionie, Edynburgu, Moskwie, St. Petersburgu, Jerozolimie, Berlinie, Monachium, Wiedniu, Sztokholmie, Londynie, Dublinie, Toronto, Los Angeles, Wellington i Hongkongu. W czerwcu 2008 jego Macbeth prezentowany był w Nowym Jorku, gdzie pod Brooklyn Bridge dla tej inscenizacji powstała specjalna scena. Jarzyna otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in. nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi dla Polski na świecie (2002) oraz Złoty Order z okazji 300-lecia St. Petersburga (2004). W 2007 roku za Medeę zrealizowaną w wiedeńskim Burgtheater (2006) otrzymał jedną z najbardziej prestiżowych nagród teatralnych obszaru niemieckojęzycznego – Nestroy-Preis. Jest dwukrotnym laureatem nagrody im. Konrada Swinarskiego dla najlepszego reżysera (1999 i 2009). Jego ostatnie spektakle to T.E.O.R.E.M.A.T. na podstawie twórczości Piera Paolo Pasoliniego, Między nami dobrze jest Doroty Masłowskiej, którego premiera odbyła się w Schaubühne am Lehniner Platz w Berlinie, Nosferatu inspirowane powieścią Brama Stokera Dracula, Druga kobieta na podstawie scenariusza filmu J. Cassavetesa Opening night oraz Męczennicy na podstawie dramatu Mariusa von Mayenburga. W 2014 roku miała miejsce światowa premiera filmu Między nami dobrze jest wyreżyserowanego przez Grzegorza Jarzynę, na podstawie dramatu Doroty Masłowskiej.

 

Paweł Miśkiewicz

Reżyser teatralny i aktor. Dyrektor artystyczny Teatru Polskiego we Wrocławiu (2000–2004), dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. G. Holoubka (2008–2012). Pomysłodawca i twórca Wrocławskiego Forum Dramaturgii Współczesnej EuroDrama (2002–2004) oraz Intermedialnego Forum Teatru baz@rt w Krakowie (2004–2005). Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Aktorskiego (1989) i Wydziału Reżyserii Dramatu (1995) Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie. Został zaangażowany do zespołu aktorskiego Starego Teatru w Krakowie, skąd odszedł w roku 2000. Jako reżyser zadebiutował Czekając na Godota Samuela Becketta w PWST w Krakowie. Kolejne jego przedstawienia to: Śniadanie u Tiffany’ego wg Trumana Capote’a, Taniec śmierci Augusta Strindberga, Hedda Gabler H. Ibsena, Ona Rafała Maciąga w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie, Sztuka Yasminy Rezy, Głód wg Knuta Hamsuna, Rajski ogródek wg T. Różewicza w PWST w Krakowie, Wiśniowy sad Antona Czechowa w Teatrze Polskim we Wrocławiu, Przypadek Klary Dei Loher, Płatonow A. Czechowa, Chleb powszedni Gesine Danckwart, Zabawy na podwórku, Niewina D. Loher, Ćwiczenia z Czechowa wg Trzech sióstr A. Czechowa, Verklärte Nacht M. Bajera, Auto da fé wg Eliasa Canettiego, Alina na zachód Dirka Dobbrowa, Sen o jesieni Jona Fossego, Przedtem/potem Rolanda Schimmelpfenniga, Peer Gynt. Szkice z dramatu Henrika Ibsena, Dobry człowiek z Seczuanu Bertolta Brechta, Alicja wg Alicji w Krainie Czarów i Alicji po drugiej stronie lustra Lewisa Carrolla, Całopalenie D. Loher, Próby wg Letników M. Gorkiego oraz Stalkera i Ofiarowania Andrieja Tarkowskiego, Lepszy świat na podstawie Arabskiej nocy i O lepszy świat R. Schimmelpfenniga, Klub Polski, Mewa A. Czechowa, Kupieckie kontrakty Elfriede Jelinek, Wnętrza Woody’ego Allena, Jak wam się podoba? Rewia egzystencjalna, Mars: Odyseja P. Miśkiewicza i Damiana Dąbka, Podróż zimowa E. Jelinek oraz Kto wyciągnie kartę wisielca, kto błazna? wg Króla Leara Williama Shakespeare’a. Inscenizował też Koncert Galowy XXXIV Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu – Zawsze może być gorzej z piosenkami Jerzego Wasowskiego. Jest ponadto laureatem Nagrody im. B. Korzeniewskiego w 1995 oraz Paszportu „Polityki” w 2001.

Mikołaj Grabowski

Aktor, reżyser, profesor zwyczajny, wykładowca na Wydziale Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Pełnił funkcje dyrektora teatru w Poznaniu (Teatr Polski), Krakowie (Teatr im. J Słowackiego), Łodzi (Teatr Nowy) i ponownie w Krakowie (Narodowy Stary Teatr). Autor licznych adaptacji dawnej polskiej literatury między innymi Pamiątek Soplicy H. Rzewuskiego, Opisu Obyczajów ks. J Kitowicza (cztery projekty), Pożegnania jesieni St. I. Witkiewicza, Pana Tadeusza A. Mickiewicza, czy Trans-AtlantykuWspomnień polskich W. Gombrowicza. Reżyser tekstów klasycznych literatury polskiej: Irydiona Z. Krasińskiego, WeselaWyzwolenia S. Wyspiańskiego, Iwony księżniczki BurgundaŚlubu W. Gombrowicza, Dam i Huzarów A. Fredry.

 

Grzegorz Wiśniewski

Etatowy reżyser Teatru Wybrzeże. Jeden z najciekawszych i najlepszych polskich reżyserów średniego pokolenia. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie (1996). Zadebiutował w 1997 roku w Krakowskim Teatrze Scena STU Babińcem Czechowa, przygotował tam jeszcze Prezydentki Schwaba (1999). Reżyserował w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego (Zdarzenia na brygu Bandury Gombrowicza, 1999; Płatonow Czechowa, 2000), w teatrach wrocławskich: Współczesnym (Rzeźnia Mrożka, 2000) i Polskim (Jan Gabriel Borkman Ibsena, 2005), w warszawskim Powszechnym (Prezydentki Schwaba, 2001; Kształt rzeczy LaBute'a, 2002; Białe małżeństwo Różewicza, 2003; Letnicy Gorkiego, 2004), w Narodowym (Królowa Margot Dumas, 2012) i Studio (Józef i Maria Turriniego, 2011), w Teatrze im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy (Plastelina Sigariewa, 2005), w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (Mewa Czechowa, 2007), w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi (Brzydal von Mayenburga, 2007 - polska prapremiera; Zagłada ludu albo moja wątroba jest bez sensu Schwaba, 2008; Przed odejściem w stan spoczynku Bernharda, 2010; Król Ryszard III Shakespeare'a, 2012), w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu (Maria Stuart Schillera, 2008; Śnieg Witkacego, 2010). Od 2001 roku jest etatowym reżyserem Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zrealizował Jana Gabriela Borkmana Ibsena (2001), Mewę Czechowa (2002), Matkę Witkacego (2003), Przed odejściem w stan spoczynku Bernharda (2004), Księżną D'amalfi Webstera (2006), Słodkiego Ptaka Młodości Williamsa (2008), Zmierzch bogów Viscontiego (2009), Personę Bergmana (2010), Płatonowa Czechowa (2013). Jest laureatem wielu prestiżowych nagród teatralnych, m.in. Nagrody im. Konrada Swinarskiego, Złotego Yoricka w konkursie na najlepszą polską inscenizację dzieł Willama Shakespeare'a za reżyserię Ryszarda III oraz Feliksa Warszawskiego za reżyserię Królowej Margot.

Iga Gańczarczyk

Dramaturżka, reżyserka i redaktorka (w Korporacji Ha!art prowadzi Linię Teatralną). Studiowała teatrologię na UJ i dramaturgię na Wydziale Reżyserii krakowskiej PWST. Jako dramaturg współpracowała m.in. z Krystianem Lupą (Factory 2, Miasto Snu), Pawłem Miśkiewiczem (Trzy siostry wg A. Czechowa), Bruno Lajarą (Doświadczenie – Nowa Huta), Agnieszką Holland i Anną Smolar (Aktorzy prowincjonalni), Maciejem Podstawnym (Krety i rajskie ptaki wg T. Różewicza). Dla dzieci wyreżyserowała Opowieści zimowe wg H. Ch. Andersena w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (spektakl otrzymał Międzynarodową Nagrodę im. Ch. H. Andersena w Odense), a z dziećmi Piccolo Coro dell’Europa w Teatrze Łaźnia Nowa (spektakl wyróżniony lipcową marką Radia Kraków, pokazywany na 6. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie) oraz Najwyraźniej nigdy nie był pan 13-letnią dziewczynką.

 

Krzysztof Garbaczewski

Polski reżyser teatralny, scenograf i autor adaptacji. Tworzy interdyscyplinarne spektakle, teatralne instalacje łączące performance, sztuki wizualne i muzykę. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Wyreżyserował spektakle: Chór sportowy Elfriede Jelinek (2008, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), Opętani wg Witolda Gombrowicza (2008, Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu), Nirwana (2009, Teatr Polski we Wrocławiu), Odyseja wg Homera (2009, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), Biesy Fiodora Dostojewskiego (2010, Teatr Polski we Wrocławiu). Jego spektakle są prezentowane na polskich i międzynarodowych festiwalach teatralnych. W 2009 otrzymał nagrodę za reżyserię spektaklu Opętani na XXXIV Opolskich Konfrontacjach Teatralnych Klasyka Polska. Spektakl otrzymał także wyróżnienie w IV Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej. W 2010 roku Odyseja została laureatem I Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-teatr, otrzymując główną nagrodę. W 2010 roku Krzysztof Garbaczewski został również laureatem konkursu Talenty Trójki w kategorii teatr. W Starym Teatrze w Krakowie Garbaczewski pokazał Poczet królów polskich. Kolejną realizacją było Kamienne niebo zamiast gwiazd Marcina Cecko z muzyką Julii Marcell, Kronos i Hamlet.

Marcin Liber

Aktor, reżyser, założyciel Teatru Usta Usta z Poznania. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Już na studiach został członkiem poznańskiego Teatru Biuro Podróży, w którym pozostał nieprzerwanie od roku 1988 do 1999. Jednocześnie współpracował jako aktor, scenarzysta i reżyser z innymi poznańskimi scenami – Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Porywacze Ciał i Polskim Teatrem Tańca. Od 1996 roku, tworzy spektakle autorskie, takie jak Autofobia w 1996 roku i  Jedynak w roku 1998. Zmiana kierunku działania dojrzewa w nim od kilku lat, a wyreżyserowanie sztuki Śmierć Człowieka – Wiewiórki, powstałej na podstawie tekstu Małgorzaty Sikorskiej – Miszczuk, rozpoczyna okres długotrwałej współpracy reżysera i dramatopisarki. W Teatrze Współczesnym w Szczecinie wspólnie wystawiają spektakl ID, a w 2011 roku wraz z Magdą Fertacz i Sywią Chutnik III Furie w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Wśród najgłośniejszych i najszerzej dyskutowanych spektakli Libera są: Utwór o matce i ojczyźnie (Teatr Współczesny w Szczecinie, 2010), Aleksandra. Rzecz o Piłsudskim (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2011), Trash Story (Teatr Lubuski w Zielonej Górze im. L. Kruczkowskiego, 2012), Dyskretny urok burżuazji (Teatr Nowy w Poznaniu, 2012), Być jak Steve Jobs (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2013). W roku 2012 Liber został uhonorowany Laurem Konrada, w sezonie bieżącym – nagrodą za reżyserię spektaklu Na Boga! prezentowanym na XIII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona".

Reżyser spektaklu: AMOK. Pani Koma zbliża się!

Maciej Wojtyszko

Reżyser teatralny i filmowy, pisarz, autor dramatów. W 1973 roku ukończył Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Pedagog, profesor i dziekan Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt realizacji, począwszy od inscenizacji sztuk Bernharda, Mrożka i Gombrowicza, poprzez przedstawienia dla dzieci, a skończywszy na serialach telewizyjnych. Wielokrotnie sięgał także po teksty Bułhakowa, zrealizował Morfinę, a także – w Teatrze TV – Ostatnie dni, Moliera czyli zmowę świętoszków, Powieść teatralną i Mistrza i Małgorzatę. Jest również autorem kilkunastu sztuk teatralnych. Do jego najbardziej znanych dramatów należą: Chryje z Polską, Żelazna konstrukcja, Kraina Kłamczuchów oraz Bułhakow. Część z nich zebrał i wydał w tomie Grzechy starości. Napisał także szereg książek dla dzieci i młodzieży. Jest reżyserem filmów, m. in.: Synteza, Ognisty anioł i Ogród Luizy (wielokrotnie nagradzany, m.in.: na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni). Ma na swoim koncie szereg nagród, które otrzymał w konkursach literackich, teatralnych i filmowych, w tym m.in.: nagrodę ZASP-u im. L. Schillera, nagrodę IBBY – Książka roku 2004, kilkakrotnie na Festiwalu Polskiego Radia i Teatru Telewizji Dwa Teatry. W Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie wyreżyserował pięć swoich dramatów: Krainę kłamczuchów, Bułhakowa (nagroda za reżyserię na II Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy), Całe życie głupi, O rozkoszy i Narodziny Fryderyka Demuth. Ostatnio przygotował spektakle: Marienbad... Sz. Alejchema oraz Dowód na istnienie drugiego własnego autorstwa.

Michał Borczuch

Ukończył Wydział Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Wydział Reżyserii w krakowskiej PWST. Stypendysta programu The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Na studiach reżyserskich asystował w Narodowym Starym Teatrze Kazimierzowi Kutzowi przy realizacji Pieszo Sławomira Mrożka (2003) i Pawłowi Miśkiewiczowi przy Niewinie Dei Loher (2004), w tym spektaklu również występował. Jego pierwszym przedstawieniem były KOMPOnenty Małgorzaty Owsiany przygotowane w 2004 roku podczas Intermedialnego Forum Teatru baz@rt. Spektakl, do którego razem z Anną Marią Karczmarską przygotował także dekoracje, został włączony do repertuaru Starego Teatru. Jego kolejne przedstawienie, Wielki człowiek do małych interesów Aleksandra Fredry (2005), powstało także w Narodowym Starym Teatrze (tam również był reżyserem i scenografem). Dwa lata później zadebiutował w Warszawie spektaklem Leonce i Lena Georga Büchnera w Teatrze Dramatycznym. W tym samym roku w Narodowym Starym Teatrze Borczuch wystawił Lulu Franka Wedekinda, historię małoletniej prostytutki. Po raz pierwszy w Polsce pokazano nieocenzurowaną wersję dramatu. W 2009 w TR Warszawa Borczuch przygotował swoją wersję Portretu Doriana Graya wg powieści Oscara Wilde'a. W tym samym roku w krakowskim Narodowym Starym Teatrze reżyserował Wertera na podstawie powieści Goethego. Borczuch, uznawany za jednego z najzdolniejszych reżyserów młodego pokolenia, współpracuje również z wrocławskim Teatrem Polskim, w którym zrealizował inspirowany myślą Freuda spektakl Hans, Dora i Wilk. Rok 2012 to także debiut Michała Borczucha na deskach teatru Schauspielhaus w Duesseldorfie, gdzie powstał spektakl inspirowany głośną książką Swietłany Aleksijewicz Wojna nie ma w sobie nic z kobiety. W 2012 nominowany do Paszportów „Polityki”. W tym samym roku, jako jeden z siedmiu wyselekcjonowanych twórców z całego świata, Borczuch zaprezentował w Wenecji fragmenty swojego spektaklu Apokalipsa, nad którym przez rok pracował pod czujnym okiem swojego mentora Patrice'a Chéreau. Literacką podstawę spektaklu stanowią dwie ostatnie książki jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci dwudziestowiecznego dziennikarstwa politycznego Oriany Fallaci (Wywiad z samą sobą oraz Apokalipsa) oraz niedokończony projekt literacki i filmowy, tzw. Trylogia śmierci, reżysera, dramatopisarza i poety Piera Paola Pasoliniego. Premiera Apokalipsy odbyła się we wrześniu 2014 w Nowym Teatrze w Warszawie.

Maciej Podstawny

Absolwent PWST w Krakowie i filozofii UJ. Wyreżyserował dyplomy aktorskie – Letnisko. Improwizacje wg Czechowa (Łódź) oraz, wraz z Pawłem Miśkiewiczem, Próby (Kraków). W Teatrze Dramatycznym w Warszawie wystawił Don Kiszota Pakuły oraz Krety i rajskie ptaki wg Różewicza. Realizował Gwałtu... wg Fredry w Teatrze Bogusławskiego w Kaliszu oraz autorskie Ocalenie w Teatrze Polskim w Poznaniu. W 2013 za Przełamując Fale wg von Triera otrzymał nagrodę główną 4. Konfrontacji Młodych m-teatr, a za zabrzański spektakl Synek – śląską Złotą Maskę. W sezonie 2013/14 w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu wystawił Dekalog: Opowieści plemienne, próbę rozliczenia 25 lat polskiej transformacji, a w Nowym w Zabrzu Jasiu albo polish joke Davida Ivesa (nagroda Festiwalu Rzeczywistość Przedstawiona). W Kaliszu: Fantazego Juliusza Słowackiego, o polskich aspiracjach i ograniczeniach, w ramach projektu Klasyka Żywa, a w koprodukcji Wrocławskiego Teatru Współczesnego i Teatru im. Solskiego w Tarnowie Kajzara. Odyseję 1982 wg tekstów Helmuta Kajzara. Pedagog krakowskiej PWST na Wydziale Reżyserii Dramatu. Współpracownik Teatru Narodowego w Warszawie – w performatywnym cyklu Wielcy niepoważni.

Magda Szpecht

Studentka  reżyserii PWST w Krakowie. Ukończyła Dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Wrocławskim. Publikowała m.in. w „Lampie" i „Newsweeku". Autorka instalacji i projektów performatywnych, m.in  Nowewyzwolenie.doc, C'est la vie (Teatr Polski Wrocław), Ja nie jestem normalnym mieszkańcem tego miasta (PWST Kraków, konferencja "Odpowiedź Swinarskiemu"), Z ogniem w głowie podczas Dni Dramaturgii 2014 w TD w Wałbrzychu oraz dolphin_who_loved_me (Sopot Non Fiction 2014), który zdobył główną nagrodę Jury podczas  100°Berlin Festival oraz był prezentowany m.in w Marsylii, Hannoverze, Maltafestival i showcase Polska New Theatre w Bydgoszczy. Rezydentka festiwalu NEDRAma 2015 w Sofii z projektem "Museum of Catastrophes". Obecnie przygotowuje Możliwość wyspy w TR Warszawa oraz Śmierć i dziewczynę w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu (luty 2016).

Reżyser spektaklu: Delfin, który mnie kochał

Anna Karasińska

Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi oraz filozofię na Uniwersytecie Łódzkim. Absolwentka reżyserii na PWSFTVIT. Jej szkolne filmy krótkometrażowe, a także fabuły i filmy dokumentalne były pokazywane na kilkudziesięciu festiwalach na całym świecie, zdobyły także kilka międzynarodowych nagród. W ramach Terenu TR w sezonie 2014/15 zrealizowała w TR Warszawa autorski spektakl Ewelina płacze, który od jesieni 2015 wchodzi do repertuaru teatru.

Reżyser spektaklu: Ewelina płacze

Julia Mark

Reżyserka teatralna. Studiowała Wiedzę o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej. Ukończyła również Wydział Reżyserii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Debiutowała Miłością Fedry Sarah Kane w warszawskim Teatrze Polonia. Od tego czasu wystawia spektakle zarówno w teatrze lalkowym, gdzie realizuje klasykę literatury dla dzieci i dorosłych (między innymi Alicja w Krainie Czarów Lewisa Carolla w Teatrze Banialuka w Bielsku Białej, Piotruś Pan Jamesa M. Barrie’go w Opolskim Teatrze Lalki i Aktora im. Aleksandra Smolki), jak i dramatycznym (Mój niepokój ma przy sobie broń Mateusza Pakuły w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Zastrzel mnie i weź ze sobą Marii Spiss w Teatrze Nowym w Krakowie). Jej ostatnią produkcją jest Karskiego historia nieprawdziwa Szymona Bogacza, której premiera odbyła się na deskach Teatru im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze. Julia Mark wygrała konkurs na reżyserię organizowany przez Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu (2009), a także otrzymała Dziką Różę Dziennikarzy za Mój niepokój ma przy sobie broń oraz nominację do Srebrnej Maski za dramat Trzech mężczyzn w różnym wieku Szymona Bogacza (Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku, 2012).

Reżyser spektaklu: Karskiego historia nieprawdziwa

Anna Smolar

Polsko-francuska reżyserka teatralna, tłumaczka. Absolwentka literaturoznawstwa na Uniwersytecie Paris Sorbonne. W 2001 roku założyła w Paryżu zespół La compagnie Gochka, z którym realizowała spektakle: Gorzkie łzy Petry Von Kant Rainera Wernera Fassbindera, Wyspa niewolników Pierre’a Marivaux i Sextuor Banquet Armanda Llamas. Od 2005 roku reżyseruje w Polsce, m. in: Zamianę Paula Claudela w Teatrze Śląskim, Maestro Jarosława Abramowa-Newerlego w Laboratorium Dramatu w Warszawie, Jedną ręką Joëla Pommerata w Teatrze Studio, Panią z Birmy w Teatrze Polonia, Obcego Alberta Camus w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Wariatkę z Chaillot w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku. W Opolu w Teatrze im. Kochanowskiego wystawiła Aktorów prowincjonalnych i Bullerbyn. W Nowym Teatrze w Warszawie wyreżyserowała spektakle Enter i Pinokio. Autorka tłumaczenia na język francuski książki Grażyny Jagielskiej Miłość z kamienia.

Reżyser spektaklu: Aktorzy żydowscy

Remigiusz Brzyk

Reżyser teatralny, absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu (1995) i Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie (1998). Wielokrotnie nagradzany za reżyserię spektakli: Czarownice z Salem, na podstawie sztuki Arthura Millera (Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi), Kadisz Grigorija Gorina (Teatr Nowy w Łodzi), Historia o Miłosiernej, czyli testament psa Ariano Suassuny (Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi), Brygada szlifierza Karhana Vaska Kani (Teatr Nowy w Łodzi).

Reżyser spektaklu: Niech żyje wojna!!!

Michał Buszewicz

Dramatopisarz, dramaturg, absolwent specjalizacji dramatologicznej Wiedzy o Teatrze UJ i specjalizacji dramaturgicznej na Wydziale Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Autor tekstów: Zbrodnia realizowanego w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, Proces Berentyzacji, Bohaterki, Misja (Wojny od których uciekłem), Piotrusia Pana na motywach powieści Jamesa Barrie’go oraz Ciąg. Współrealizował program Instytutu Teatralnego Lato w teatrze w podkrakowskich Piekarach. Współpracował jako dramaturg z Eweliną Marciniak, z którą zrealizował Nowe Wyzwolenie S.I. Witkiewicza w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, Kobietę z przeszłości Rolanda Schimmelpfenniga w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. J. Słowackiego w Koszalinie, Amatorki wg Elfriede Jelinek w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku i Skąpca na motywach komedii Moliera w Teatrze Polskim w Bydgoszczy oraz z Anną Augustynowicz przy realizacji Edwarda II wg Christophera Marlowe’a w Starym Teatrze w Krakowie. W tym samym teatrze wyreżyserował spektakl Kwestia techniki według własnego scenariusza. Jest także reżyserem filmu krótkometrażowego na podstawie fragmentu powieści Jamesa Joyce’a, Finneganów Tren.

Reżyser spektaklu: Kwestia techniki

Małgorzata Warsicka

Obecnie kończy wydział Reżyserii Dramatu w PWST w Krakowie. Absolwentka Architektury i Urbanistyki na Politechnice Krakowskiej. Jej debiut reżyserski, spektakl Jakobi i Leidental H. Levina, który zrealizowała w Teatrze im. L. Solskiego w Tarnowie, został nagrodzony na Festiwalu Debiutantów „Pierwszy Kontakt” w Toruniu w 2015r i "Forum Młodej Reżyserii" w Krakowie w roku 2014. Współpracowała także z Teatrem S. Jaracza w Olsztynie, Teatrem Studio w Łodzi, Akademią Muzyczną im. F. Nowowiejskiego  w Bydgoszczy oraz Akademią Muzyczną im. I. J. Paderewskiego  w Poznaniu. Była asystentką Mariusza Trelińskiego w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie.

Reżyser spektaklu: Król

Jerzy Zoń

Współzałożyciel i dyrektor Teatru KTO (od 1978 roku). Założyciel i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Ulicznych w Krakowie. Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze w latach 1988-1993. Reżyser i realizator wielkich widowisk plenerowych oraz międzynarodowych projektów teatralnych. Uhonorowany m. in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W ciągu 38-letniej pracy w Teatrze KTO wyreżyserował kilkadziesiąt spektakli scenicznych (m. in. Paradis, Lustro, Gmach, Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać, Chór Sierot) i ulicznych (m. in. Parada ponurych, Apokryf, Wieża Babel, Zapach Czasu, Quixotage, Ślepcy), które były prezentowane podczas ponad 250 wyjazdów zagranicznych, na 5 kontynentach, w ponad 40 krajach, dla około 2 mln widzów. Do jego najważniejszych, a zarazem największych w Polsce inscenizacji plenerowych należą: Hello Mr Jo dla francuskiego teatru Jo Bithume (około 150.000 widzów), Vivat Academia (około 8.000 widzów), Cantata (milenijne widowisko sylwestrowe transmitowane przez BBC do ponad 120 państw). Najciekawsze projekty międzynarodowe zrealizowane przez Jerzego Zonia w ostatnich latach: koprodukcja z Operą Norweską (spektakl Operacja Opera); udział w programie Polska Prezydencja 2011 (prezentacje spektaklu Ślepcy w Kijowie, Mińsku i Berlinie); udział w prestiżowej prezentacji osiągnięć polskiego teatru podczas Fringe Festival 2012 w Edynburgu (nominacja do nagrody Total Theatre Award). Jerzy Zoń wypracował charakterystyczny, pozawerbalny język teatralny, będący rozpoznawalnym znakiem Teatru KTO i źródłem jego międzynarodowych sukcesów.

Reżyser spektaklu: Peregrinus

Ewelina Marciniak

Reżyserka teatralna, na stałe zatrudniona w zespole Teatru Wybrzeże. Ukończyła europeistykę i dramatologię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz reżyserię dramatu na PWST w Krakowie. Jedna z najważniejszych reżyserek młodego pokolenia (ur. w 1984 r.). Jej teatralny język jest wyrazisty i konsekwentny, a spektakle często cechuje wrażliwość na tematy społeczne (niezależnie czy reinterpretuje Skąpca Moliera czy realizuje uwspółcześnione przedstawienie dla dzieci jak Piotruś Pan). Od kilku lat jej nazwisko wymieniane jest wśród najważniejszych we współczesnym polskim teatrze i mimo młodego wieku, Marciniak ma już koncie kilka ważnych w środowisku nagród. Debiutowała w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej i tam też zrealizowała swoje pierwsze głośne przedstawienie Zbrodnia wg kryminału Gombrowicza (spektakl pokazano na najważniejszych festiwalach w Polsce, otrzymał także nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej i 11. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy). Z kolei Medea otrzymała Grand Prix na Ogólnopolskim Przeglądzie Monodramu Współczesnego. Marciniak jest także laureatką konkursu „Talent Trójki”,  dziennikarze Polskiego Radia docenili ją za wyrazistą wizję teatru połączoną z dużą wrażliwością społeczną i artystyczną. Jest reżyserką m.in. głośnych Amatorek (obsypanego nagrodami spektaklu na podstawie prozy noblistki E. Jelinek i jednego z największych wydarzeń teatralnych w 2012 r.), prapremierowego Ciągu M. Buszewicza w Teatrze Wybrzeże czy sztuki Portret damy w Gdańsku oraz Śmierci i dziewczyny dla Teatru Polskiego we Wrocławiu. Morfina wg prozy Sz. Twardocha w adaptacji J. Murawskiego, zrealizowana w Teatrze Śląskim w Katowicach, została doceniona na konkursach i festiwalach w Polsce (m.in. trzy Złote Maski, w tym jedna za reżyserię, nagrody aktorskie i wyróżnienia za muzykę). Reżyserka pracuje najczęściej w artystycznych kolektywach, współpracując m.in. ze scenografką K. Borkowską, muzykami z zespołu „Chłopcy kontra Basia” czy choreografką D. Knapik.
 

Krystian Lupa

Studiował fizykę, malarstwo i grafikę, reżyserię filmową i teatralną. Debiutował w 1976 roku realizacją Rzeźni Stanisława Mrożka w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. W Teatrze im. Norwida w Jeleniej Górze skupił wokół siebie młodych aktorów. Tam, zafascynowany Witkacym i psychoanalizą Junga, badał możliwości teatru jako narzędzia poznania. Powstały wtedy inscenizacje oparte na dramatach Witkacego  Nadobnisie i koczkodany, Pragmatyści, Maciej Korbowa i Bellatrix. W drugiej połowie lat 80. przeniósł się na stałe do Krakowa. Na Scenę Kameralną Starego Teatru adaptował wielkie dzieła literatury niemieckiej i rosyjskiej, Rilkego, Musila, Dostojewskiego. Kreacje aktorskie w jego spektaklach, jak choćby w Braciach Karamazow czy Kalkwerku, charakteryzują się wyjątkowym stopniem skupienia i emocjonalnej precyzji. W latach 1995–98 powstaje adaptacja Lunatyków Brocha. Teatr Krystiana Lupy prowokuje żywiołowe reakcje publiczności zarówno w kraju, jak i za granicą. Kolejny temat, który coraz bardziej angażuje Lupę, to mistyfikacje i zakłamania, nieobce zwłaszcza jednostkom twórczym – inspiracją staje się demaskatorskie pistarstwo Thomasa Bernharda. Lupa inscenizuje jego powieści i dramaty w Krakowie, Wrocławiu (Immanuel Kant w Teatrze Polskim) i w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Eksplorując problemy i mity związane z duchowym rozwojem człowieka coraz częściej sięga po literaturę rosyjską (Czechow, Gorki) oraz dramat współczesny (Dea Loher, Werner Schwab). W ostatnich realizacjach (Factory 2 w Starym Teatrze w Krakowie i Persona. Marilyn w Teatrze Dramatycznym) skupia się na poszukiwaniach odpowiedzi na pytanie o tożsamość artysty. W Teatrze Dramatycznym powstały: PowrótOdysa (1999), 
Auslöschung/Wymazywanie (2001), Niedokończony utwór na aktora/Sztuka hiszpańska (2004), Na szczytach panuje cisza (2006), Persona. Marilyn (2009). W Teatrze Polskim we Wrocławiu przygotował Poczekalnię 0, a we współpracy z TR Warszawa Miasto snu.

 

Wiktor Rubin

Absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST; studiował również filozofię. Debiutował w 2006  polską prapremierą Mojo Mickybo O. McCafferty'ego przygotowaną w Teatrze Krypta w Szczecinie. W Teatrze Polskim w Bydgoszczy zrealizował Tramwaj zwany pożądaniem T. Williamsa (2006) oraz Przebudzenie wiosny F. Wedekinda (2007), Drugie zabicie psa w/g M. Hłasko(2007); w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku Lillę Wenedę J. Słowackiego (2007) oraz Orgię P. Pasoliniego (2010), która została nominowana do Sztormów Roku, a w 2011 reżyser otrzymał Nagrodę Prezydenta miasta Gdańsk. W Teatrze Polskim we Wrocławiu wyreżyserował Terrodrom Breslau wg powieści T. Staffela (2006), Cząstki elementarne wg powieści M. Houellebecqa (2008), Lalkę na motywach powieści B. Prusa, wyróżnioną na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska" 2009. W krakowskiej Łaźni Nowej przygotował Emigrantów S. Mrożka (2010). W ostatnim czasie wystawiał dramaty Jolanty Janiczak: w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu James Bonda: świnie nie widzą gwiazd J. (2010), a w Kieleckim Teatrze im. Żeromskiego Joannę Szaloną: Królową (2011), Ofelię (2011) w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, Tak powiedział Michael J. w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Karzeł, down i inne żywioły w Teatrze Nowym w Łodzi oraz najnowszą realizację Carycę Katarzynę w kieleckim Teatrze im. Żeromskiego. Jego spektakle były wielokrotnie pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, m.in. na Boskiej Komedii w Krakowie, Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, Interpretacjach w Katowicach, Prapremierach w Bydgoszczy, Festiwalu Klasyka Polska w Opolu, czy Szczecińskim Kontrapunkcie.

Monika Strzępka

Reżyserka teatralna, autorka głośnych przedstawień, które stanowią ważny głos w dyskusji o najważniejszych polskich problemach narodowych i społecznych. Wspólnie z dramaturgiem Pawłem Demirskim tworzą najpopularniejszą parę w polskim teatrze. Zadebiutowała w 2004 roku w Teatrze Polskim w Bydgoszczy sztuką Z twarzą przy ścianie młodej dramatopisarki Anny Bednarskiej. Kolejne realizacje powstały w Gdańsku, Jeleniej Górze i na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie. Pierwszymi przedstawieniami przygotowanymi w duecie z Demirskim były Dziady. Ekshumacja w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2007), odważna próba rozliczenia z naszymi narodowymi grzechami, oraz spektakl o znaczącym tytule Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł, czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte w wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym (2007). Styl teatralny Moniki Strzępki można określić jako polityczną burleskę, w której narodowe mity, kompleksy i słabości ukazane zostają w groteskowy, podszyty gorzką ironią sposób. Rozgrywane w konwencji zaangażowanego społecznie pamfletu z elementami farsy przedstawienia, takie jak m.in. Śmierć podatnika, Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty, Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów – prezentowały w krzywym zwierciadle konsumpcyjne, neoliberalne społeczeństwo. Z kolei takie spektakle jak Sztuka dla dziecka, Niech żyje wojna! czy Bitwa warszawska 1920 – brały na cel zakłamaną i zmitologizowana polską pamięć historyczną. W bulwersującym spektaklu Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej reżyserka dokonała brutalnej konfrontacji ikon polskiej kultury z postulatami nowych twórców. Natomiast w Tęczowej Trybunie 2012 podjęła temat mniejszości homoseksualnej – nawiązując do inicjatywy powstania gejowskiego sektora dla kibiców podczas mistrzostw Euro 2012. Na reżyserskim koncie Strzępki znalazły się także m.in. Courtney Love (o realiach polskiego show biznesu), Firma (o współczesnych układach biznesowych), Bierzcie i jedzcie (o obsesji zdrowego żywienia) oraz pierwszy w polskim teatrze współczesny serial polityczny Klątwa. Odcinki z czasów beznadziei (Teatr Łaźnia Nowa). W grudniu 2014 odbyła się świetnie przyjęta przez krytyków premiera Nie-boskiej komedii. Wszystko powiem Bogu!. Monika Strzępka jest laureatką Paszportu „Polityki” 2010 (wraz z Pawłem Demirskim), a jej spektakle wyróżnione zostały licznymi nagrodami na teatralnych festiwalach.