Wybuchają petardy, od krzyku drżą szyby w mieszkaniu fabrykanta-wyzyskiwacza, donośne echo kroków miesza się z melodią wzywającej do buntu pieśni – to tkocze idą po swoje. Dlaczego „tkocze” a nie „tkacze”? W katowickim spektaklu tkacze mówią po śląsku, a fabrykanci po polsku. Reżyserka i dramaturg Grzegorz Niziołek chcieli w ten sposób nawiązać do literackiego oryginału, który ukazał się w 1982 roku w dialekcie śląskim. Dramat niemieckiego noblisty Gerharta Hauptmanna opowiada historię powstania tkaczy śląskich z rejonu Gór Sowich, które wydarzyło się w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku. Twórcy przenieśli tę opowieść do czasów współczesnych, żeby pokazać wyzysk i niesprawiedliwość, ale także bunt i solidarność, które przekraczają konwencję historycznej kroniki. Tkocze zaskakują swoją aktualnością – w granym przez Mateusza Znanieckiego fabrykancie Dreissigerze trudno nie zobaczyć Jeffa Bezosa albo Elona Muska. Poruszają też bijąca ze sceny energią, co jest zasługą przede wszystkim zespołu Teatru Śląskiego. Dużą rolę w wytwarzaniu dynamiki akcji odkrywa scenografia Justyny Łagowskiej, która stworzyła kilka przestrzeni gry – między innymi hiperrealistyczne wnętrze robotniczego mieszkania, które publiczność ma prawie na wyciągnięcie ręki. 

Goszczące na Boskiej Komedii spektakle Kleczewskiej budzą niesłabnące zainteresowanie publiczności i uznanie jury. W 2018 roku jej spektakl Pod presją – wyprodukowany zresztą przez Teatr Śląski – otrzymał Grand Prix festiwalu, a poruszające Ocalone były jednym z najczęściej dyskutowanych wydarzeń ubiegłorocznego festiwalu. Tkocze są kolejną po krakowskich Dziadach i Weselu z krakowskiego Teatru Słowackiego adaptacją klasyki, poprzez którą uznana reżyserka w momentami brutalny sposób mówi o sprawach i konfliktach współczesności.

---

W spektaklu pojawiają się sceny przemocy, nagość oraz głośne efekty pirotechniczne. Przy produkcji przedstawienia nie ucierpiało żadne zwierzę.

---

Fot. Przemysław Jendroska