Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach

Jest jedną z najstarszych scen teatralnych w Polsce, istnieje od 1879 r. Od 1945 roku, kiedy nastąpiła uroczysta inauguracja Teatru Województwa Kieleckiego, utworzony został stały zespół aktorski. Ostatnie 23 lata Teatrem kierował Piotr Szczerski, reżyser rodem z Krakowa. Dzięki jego polityce prowadzenia teatru – zróżnicowaniu repertuaru, otwarciu na awangardę i twórców kilku pokoleń – kielecka scena dramatyczna stała się miejscem, gdzie dokonują się ważne zjawiska dla polskiego teatru, co więcej, zauważane i doceniane na świecie. W Teatrze praktykuje się pisanie tekstów na zamówienie i dla konkretnych aktorów. Znakomity, zgrany zespół pełen młodych, zdolnych i nieco starszych, doświadczonych aktorów doceniają nie tylko jury festiwali, na które Teatr jeździ niemal nieprzerwanie od sześciu lat, ale wszyscy, którzy z nim współpracują.

Twórcy spektaklu: 1946

Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy

Polski teatr w Legnicy istnieje od 1977 roku, a od 1999 nosi imię wielkiej polskiej aktorki Heleny Modrzejewskiej. Od 1994 r. kieruje nim Jacek Głomb. Konsekwentnie  realizuje się tu koncepcję wiązania działalności artystycznej z przestrzenią miasta, realizując spektakle nie tylko na scenie w zabytkowym budynku z 1842 roku, ale również w zrujnowanych wnętrzach dawnych hal fabrycznych, restauracji czy sklepów. Owocem tej pracy są głośne, nagradzane spektakle. Do najsłynniejszych należą legnickie inscenizacje dramatów Szekspira, m.in. Koriolan (1998), Hamlet, Książę Danii (2001), Otello (2006), a także prapremiery dramatów współczesnych, często pisanych specjalnie dla Teatru Modrzejewskiej, np. Ballada o Zakaczawiu (2000), Made In Poland (2004), III Furie (2011), których inspiracją bywają często autentyczne lokalne historie i postacie. Siedem spektakli z Legnicy przeniesiono także do telewizji (najnowszy z nich to Orkiestra, 2013). Teatr prezentował swe przedstawienia publiczności w Polsce i za granicą, nie tylko w Europie (m.in. na Fringe Festival w Edynburgu), ale także w Rosji (wraz z Syberią), USA, Argentynie, Turcji.  Dodatkowo w legnickim teatrze realizuje się unikalny w skali kraju program edukacji teatralnej i rozmaite inicjatywy ogólnokulturalne. W 2012 roku w Legnicy rozpoczęto projekt pod nazwą „Teatr Opowieści” jako alternatywę wobec modnego, jednorodnego teatru współczesnego. Manifest ogłaszający tę inicjatywę wywołał w polskim świecie kulturalnym ożywioną dyskusję. Zaproszenie do współtworzenia projektu przyjęli wybitni twórcy polskiego teatru, m.in. Piotr Cieplak, Piotr Tomaszuk, Ondrej Spišák, Lech Raczak.

Twórcy spektaklu: Biesy

Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

Otoczony legendą, działający nieprzerwanie od 1893 r. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie mieści się w gmachu zaliczanym do najcenniejszych zabytków architektury teatralnej w Europie - na frontonie widnieje napis: „Kraków narodowej sztuce”, a jego najsłynniejszymi ozdobami są kurtyna Henryka Siemiradzkiego oraz garderoba wielkiego aktora Ludwika Solskiego. Od swych początków Teatr pełnił funkcję sceny narodowej i był miejscem narodzin współczesnej polskiej reżyserii, scenografii i aktorstwa. Obecny repertuar potwierdza znakomitą tradycję i wyjątkową rolę Teatru. Prezentowane są tu dzieła rodzime i światowe, klasyczne i współczesne. Od 2012 roku w strukturach Teatru funkcjonuje Małopolski Ogród Sztuki - multimedialny ośrodek kultury. Teatr im. Juliusza Słowackiego - jest miejscem prestiżowych wydarzeń kulturalnych, międzynarodowych spotkań i konferencji - zajmuje ważne miejsce w kulturze miasta i kraju.

Twórcy spektaklu: Czarne papugi , Dom dźwięku

Teatr Ludowy

Teatr Ludowy w Krakowie został założony w 1955 roku jako jeden z najbardziej awangardowych i nowoczesnych teatrów w Polsce. Dzięki kierującym nim wybitnym artystom szybko stał się jedną z najciekawszych scen w kraju, teatrem o wysokich ambicjach intelektualnych i artystycznych. Dużą rolę w kształtowaniu się artystycznego oblicza Teatru Ludowego odegrało również nowatorstwo formalne prezentowanych spektakli, odrzucenie tradycyjnej estetyki, operowanie umownością, skrótem plastycznym.
Od września 2017 roku dyrekcję Teatru objęła Małgorzata Bogajewska, młoda polska reżyserka, której szczególnie zależy na powrocie do najlepszych tradycji Teatru. W podejmowanych przez nią założeniach dominuje poszukiwanie nowego teatralnego języka i nowej estetyki, projekty z pogranicza sztuk, reinterpretacja najsłynniejszych tekstów klasyki europejskiej, projekty kulturotwórcze i partycypacyjne, w które wpisana jest żywa reakcja i dotkliwy komentarz rzeczywistości politycznej i społecznej.

Twórcy spektaklu: Hańba, Mistrz i Małgorzata

Teatr Łaźnia Nowa

Teatr Łaźnia Nowa, to prężnie działający krakowski teatr, mieszczący się w wyremontowanej, postindustrialnej przestrzeni dawnych hal warsztatów szkolnych Zespołu Szkół Mechanicznych w Nowej Hucie. Podczas dziesięciu lat istnienia, Łaźnia Nowa wypracowała solidną markę na polskim rynku teatralnym. Wykreowała między innymi: Festiwal Teatralny Genius Loci, Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, i Festiwal Mrożkowski. Teatr nie posiada stałego zespołu, do współpracy zaprasza chętnych aktorów i reżyserów. Dogodne warunki pracy znajdują w nim twórcy uznani, a także ci, którzy jeszcze poszukują własnego języka teatralnego. Spektakle zrealizowali tu m.in.: Michał Borczuch, Łukasz Czuj, Iga Gańczarczyk, Paweł Kamza, Marcin Liber, Paweł Passini, Wiktor Rubin, Monika Strzępka, Marcin Wierzchowski, Paweł Świątek, Weronika Szczawińska, Michał Zadara.

W latach 2005-2015 Łaźnia Nowa wyprodukowała ponad czterdzieści spektakli, sama bądź w koprodukcji z partnerami z całej Polski – Teatrem im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie, Teatrem Dramatycznym w Warszawie Teatrem Montownia i Teatrem Imka. Jej przedstawienia są pokazywane i nagradzane na licznych polskich przeglądach oraz festiwalach teatralnych (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach, Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port w Gdyni, Festiwal Prapremier w Bydgoszczy, Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Gliwickie Spotkania Teatralne). Łaźniowe spektakle można zobaczyć również za granicą, były już m.in. w Berlinie Madrycie, Meksyku, Singapurze. Z uwagi na wyjątkową przestrzeń, poddającą się rozmaitym modyfikacjom, (dwie sceny, mogące pomieścić kilkuset widzów, obszerne foyer), w Łaźni Nowej chętnie goszczą najciekawsze spektakle europejskie. Odbywają się w niej również koncerty czołowych wokalistów i zespołów rockowych z kraju i zagranicy. Różnorodna działalność Łaźni Nowej przeczy stereotypom o gorszym charakterze nowohuckiej dzielnicy, w której nie można niczego dokonać. Determinacja, wiara w siłę kreatywną człowieka i bezpośredniość pomogły teatrowi zakorzenić się w nowohuckim pejzażu i pozyskać wiernych widzów, pozwalają też odważnie patrzeć w przyszłość.

Teatr Nowy Proxima w Krakowie

Teatr Nowy w Krakowie założony został w 2006 roku przez grupę młodych artystów i absolwentów krakowskich uczelni: Piotr Sieklucki, Tomasz Kireńczuk, Łukasz Błażejewski, Dana Bień. Swoją siedzibę przy ul. Gazowej 21 uzyskał dzięki mecenasowi sztuki Januszowi Marchwińskiemu, a jego działalność od początku wspierana jest przez Gminę Miejską Kraków, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Działalność Teatru Nowego, jako organizacji pozarządowej opiera się na popularyzacji najnowszej dramaturgii, scenicznych aktorskich i reżyserskich debiutach, produkcji spektakli teatralnych i koncertów, działalności społecznej (60+ Nowy Wiek Kultury), edukacyjnej, wydawniczej i wystawienniczej.

Teatr Nowy współpracował dotychczas z uznanymi twórcami (m.in Edward Linde-Lubaszenko, Bogdan Hussakowski, Paweł Sanakiewicz, Sonia Bohosiewicz, Daniel Olbrychski, Piotr Cyrwus, Krystyna Czubówna, Anna Polony, Tadeusz Kwinta, Stanisław Szelc, Urszula Dudziak, Andrzej Grabowski), jak i artystami młodego pokolenia (m.in Radosław Rychcik, Szymon Kaczmarek, Julia Mark, Tomasz Schuhardt, Tomasz Nosiński, Maria Spiss, Łukasz Błażejewski, Piotr Sieklucki, Paweł Szarek).

Twórcy spektaklu: Murzyni we Florencji

Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego

Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach jest największą i najważniejszą sceną teatralną na Górnym Śląsku. Prezentuje dorobek polskiej i światowej literatury, zarówno klasycznej, jak i współczesnej. W sezonie na publiczność w każdym miesiącu czeka ponad 30 różnych propozycji: spektakli, koncertów, debat, wystaw, pokazów, warsztatów czy spotkań. W Katowicach odbywa się cykl Europa w Śląskim, podczas którego swoje spektakle pokazują najlepsi twórcy z europejskich scen. Katowicki teatr jest także współorganizatorem m.in. Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje”, Festiwalu Nowej Scenografii czy Śląskiego Laboratorium Pedagogiki Teatru.

Twórcy spektaklu: Pod presją

Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie

W 1909 roku ARNOLD SZYFMAN miał 27 lat, dyplom doktora filozofii, pustą kieszeń i „niedorzeczny” pomysł założenia wielkiego prywatnego teatru dramatycznego. Atmosfera Warszawy nie sprzyjała temu przedsięwzięciu - nikt nie wierzył, że ambitny teatr prywatny jest w stanie utrzymać się własnymi siłami. Powątpiewano też w zdolności organizacyjne młokosa "Schiffmanka". A jednak gmach postawiono i wyposażono w niecały rok, przy jednocześnie prowadzonych próbach do inauguracyjnej premiery.
Teatr Polski otwarto 29 stycznia 1913 roku "Irydionem" Zygmunta Krasińskiego. Arnold Szyfman nie składał wówczas programowych deklaracji. Podkreślał jednak, że będzie przeciwstawiał się polityce teatrów rządowych, zmusi je do rywalizacji artystycznej, obudzi ambicje i potrzebę rzetelnej zespołowej pracy, ożywi repertuar i odnowi zainteresowanie wielkim dramatem klasycznym. Teatr Polski zyskał wkrótce rangę pierwszej sceny w kraju.
Od stycznia 2011 roku dyrektorem Naczelnym Teatru Polskiego jest ANDRZEJ SEWERYN, dyrektorem ds. administracyjno-ekonomicznych jest MAREK SZYJKO, a od 2017 roku dyrektorem artystycznym Teatru jest JANUSZ MAJCHEREK. Tworząc linię repertuarową Teatru dyrekcja stawia na ambitną klasykę w opracowaniu najlepszych światowej sławy reżyserów, m.in.: Jacquesa Lassalle’a („Szkoła żon”, „Król Lear”), Ivana Alexandre’a („Cyd”), Dana Jemmetta („Wieczór Trzech Króli”, „Burza”, „Szkoda, że jest nierządnicą”). Równie ważne są wystawienia polskiego dramatu: „Irydion” Krasińskiego w reż. Andrzeja Seweryna, „Wesele” i „Zemsta” w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego, „Dożywocie” w reż. Filipa Bajona, „Quo vadis sowami Sienkiewicza, Eliota, Audena i innych” w reż. Janusza Wiśniewskiego, czy „Polacy” na podstawie tekstów Wyszyńskiego i Gombrowicza w reż. Gabriela Gietzky’ego. Szczególną cechą planów artystycznych Teatru są kontakty i współpraca z artystami zza wschodniej granicy: Lembitem Petersonem („Zwiastowanie”), Nikołajem Chalezinem i Natalią Kaladą („Czas kobiet”), Vladem Troickim („Ukraiński dekameron”) oraz tematyka społeczna Wschodu podjęta choćby w spektaklu „Niepokorni.ru” w reż. Michała Sieczkowskiego. Ostatnio do Teatru Polskiego nową publiczność przyciągnęły m.in. „Wujaszek Wania” Antona Czechowa w reżyserii Iwana Wyrypajewa i „Król” Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego według bestsellerowej powieści Szczepana Twardocha.
W Teatrze odbywają się ponadto stałe cykle: Salony poezji, Listy w Polskim, Teatr Polski Dzieciom, Goście Teatru Polskiego oraz przeglądy i festiwale teatralne. Premierom towarzyszą Fora dyskusyjne i spotkania z zaproszonymi gośćmi. Budynek Dużej Sceny wraz z garderobami i zapleczem przechodzi etapami gruntowne remonty, pozwalające na zachowanie pięknego, stuletniego wnętrza teatru.
29 stycznia 2013 roku, podczas jubileuszu 100-lecia, Teatr Polski w Warszawie przyjął oficjalnie imię swego założyciela Arnolda Szyfmana. W czasie stuletniej działalności Teatr Polski wystawił na swoich scenach 975 premier, z czego 606 na scenie przy ulicy Karasia.
29 stycznia 2017 roku Scenie Kameralnej Teatru Polskiego nadano imię Sławomira Mrożka.

 

Twórcy spektaklu: Wujaszek Wania

Nowy Teatr

Nowy Teatr tworzy Krzysztof Warlikowski i grupa jego stałych współpracowników. Głównym celem, do którego za każdym razem zmierza reżyser, jest komunikacja oraz nawiązanie głębokiego dialogu z widownią. Dialog może opierać się na porozumieniu, ale może także zaczynać się od prowokacji zmieniającej rutynowy tryb myślenia. Nowy Teatr chce rozbudować przestrzenie dialogu z publicznością, nie ograniczając się jedynie do działań ściśle teatralnych. Ma być miejscem nowej sytuacji artystycznej. Wolnym polem działania dla zaproszonych artystów i kuratorów, przestrzenią tworzoną przez ludzi z pomysłami.

Twórcy spektaklu: Wyjeżdżamy

STUDIO teatrgaleria

STUDIO teatr­ga­le­ria to pra­cow­nia arty­styczna, miej­sce twór­czych poszu­ki­wań pro­wa­dzo­nych przez arty­stów róż­nych dzie­dzin sztuki. W nawią­za­niu do swo­jej awan­gar­do­wej tra­dy­cji, z Wit­ka­cym jako patro­nem, STUDIO jest prze­strzenią wol­nej wypo­wie­dzi, w któ­rej prze­ni­kają się różne dys­cy­pliny: teatr, sztuki wizu­alne, muzyka, film. Zgod­nie z myślą autora teo­rii Czy­stej Formy zapra­szani do współ­pracy twórcy będą mieli tu moż­li­wość pro­wa­dze­nia eks­pe­ry­men­tów este­tycz­nych. STUDIO nie two­rzy pro­gramu, ale MIEJSCE, w któ­rym można myśleć ina­czej niż w zapro­gra­mo­wa­nej przez poli­ty­ków rze­czy­wi­sto­ści. STUDIO chce tę rze­czy­wi­stość zmie­niać. Punk­tem wyj­ścia jest dla nas pyta­nie o przy­szłość teatru arty­stycz­nego w Pol­sce i w Euro­pie, a kon­kret­nie o to, w jaki spo­sób może on bro­nić swo­jej pozy­cji w obec­nej sytu­acji spo­łecz­nej, eko­no­micz­nej i poli­tycz­nej. STUDIO to miej­sce otwarte i demo­kra­tyczne. Nie ma tu uprzy­wi­le­jo­wa­nych, wszyst­kich obo­wią­zują te same zasady pracy, a także wol­ność w dobo­rze tema­tów i środ­ków wyrazu. Liczy się kon­cep­cja, a nie kon­wen­cja, part­ner­stwo, a nie gwiaz­dor­stwo. Aktor STUDIO jest świa­do­mym arty­stą, któ­rego rola w spek­ta­klu nie ogra­ni­cza się do bycia ele­mentem insce­ni­za­cji. Prak­tyczną reali­za­cją idei teatru­ga­le­rii jest pro­jekt sta­łej sce­no­gra­fii na jed­nej ze scen. Sce­no­gra­fia staje się w ten spo­sób auto­no­micz­nym dzie­łem sztuki wysta­wio­nym w prze­strzeni Teatru. W sezo­nie 2016/2017 pro­jekt „Izo­latka”, na sce­nie Mode­la­tor­nia, zre­ali­zo­wali Nico­las Gro­spierre i Olga Mokrzycka-Gro­spierre. W 2018 STUDIO zaprosiło do współpracy Daniela Burena, jednego z najwybitniejszych artystów i teoretyków sztuki współczesnej. 9 września, na deskach Dużej Sceny STUDIO odbył się wernisaż Pracy In situ artysty.

Opolski Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki

Opolski Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki to jeden z najstarszych polskich teatrów lalek założony w 1937 roku przez Alojzego Smolkę, od początku był miejscem spotkań dla wielu wybitnych artystów. Od 1990 roku dyrektorem sceny jest Krystian Kobyłka, który kontynuuje dobre tradycje teatru sprzed lat, ale jednocześnie otwiera tę scenę na szeroką współpracę międzynarodową oraz wprowadza projekty artystyczne, społeczne i edukacyjne. Liczne premiery i prapremiery zwróciły na teatr uwagę ogólnopolskiej krytyki, jak również przyciągnęły do niego widzów z całego kraju. Znakiem rozpoznawczym sceny stała się otwartość pracujących w nim twórców, ich świadomość języka współczesnej sztuki oraz chęć podjęcia dialogu na poważne tematy, zarówno z widzem dziecięcym, jak i dorosłym. Spektakle tworzone na opolskiej scenie lalkowej otrzymują nagrody na festiwalach i prezentowane są podczas najważniejszych krajowych imprez teatralnych. OTLiA pokazywał swoje przedstawienia także w wieku miejscach na świecie, m.in.: w Niemczech, Finlandii, byłej Jugosławii, na Ukrainie, Słowacji, w Szwecji, Izraelu, Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych i Egipcie, Danii, Czechach, na Tajwanie, we Włoszech. Od 1962 roku OTLiA jest organizatorem Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Lalek – wyjątkowego przeglądu i konfrontacji najciekawszych zjawisk we współczesnym teatrze formy.
Wydarzenie to przyciąga do miasta interesujących artystów, pozwala przyjrzeć się poziomowi rodzimego lalkarstwa, ale jednocześnie jest barwnym, teatralnym świętem wszystkich opolan. Obok ambicji artystycznych bardzo ważna jest rozwijana w teatrze koncepcja działań edukacyjnych, pomyślana jako kreatywne spotkania twórców z widownią w każdym wieku. W 2014 roku budynek teatru zyskał nową bryłę – intrygująca architektonicznie, nowoczesna przestrzeń przystosowana została do wyzwań artystycznych i potrzeb kolejnych pokoleń widzów.

Twórcy spektaklu: Zagubiony chłopiec

Teatr Polonia

Teatr Polonia (obok Och-Teatru) to jeden z dwóch teatrów prowadzonych przez Fundację Krystyny Jandy Na Rzecz Kultury. Założycielami i fundatorami Fundacji są Krystyna Janda – aktorka, Edward Kłosiński – operator filmowy i Maria Seweryn – aktorka. Głównym celem statutowym Fundacji jest wspieranie i upowszechnianie kultury, w szczególności poprzez prowadzenie teatrów. Kolejne to pomoc ludziom w dostępie do kultury i teatru, opieka nad osobami „wykluczonymi”, współpraca z domami dziecka, warszawskimi szpitalami, domami opieki, domami wychowawczymi, Uniwersytetami Trzeciego Wieku, domami spokojnej starości itp., a także działalność charytatywna oraz promocja młodych artystów.
Teatr Polonia został stworzony w dawnym Kinie Polonia. Było to pierwsze kino otwarte w powojennej Warszawie. Działalność Małej Sceny Teatru Polonia, zwanej „Fioletowe Pończochy” została zainaugurowana w październiku 2005 r. premierą „Stefci Ćwiek w szponach życia” Dubrawki Ugrešić. A 3 grudnia 2006 r. premiera „Trzech sióstr” Antoniego Czechowa otworzyła działalność Dużej Sceny Teatru Polonia. W 2007 r. powstała idea grania latem, w miesiące wakacyjne, dla ludzi, na ulicy, za darmo i od tego czasu co roku teatr zaprasza również na darmowe spektakle plenerowe na Placu Konstytucji.

Twórcy spektaklu: Zapiski z wygnania

Komuna Warszawa

Komuna Warszawa to jeden z ważniejszych niezależnych teatrów awangardowych w Polsce, eksperymentujący na styku sztuk performatywnych, wideoinstalacji i muzyki. Bazując na autorskich tekstach, Komuna Warszawa sięga po tematy polityczne i społeczne, nieustannie poszukując nowych form i środków wyrazu. Spektakle Komuny były prezentowane w wielu znaczących ośrodkach kultury i na festiwalach, m.in. w HAU W Berlinie, w La Mama w Nowym Jorku, 104Centquatre Paryżu, na SPIELART w Monachium, euro-scene w Lipsku, Fringe w Edynburgu, Złotej Masce w Moskwie, a także w Tbilisi, Kijowie czy Teheranie oraz w wielu miastach w kraju. Komuna Warszawa prowadzi także dom produkcyjny, tworzony we współpracy z kuratorami. To miejsce spotkania różnych światów, gdzie produkuje się zarówno przedstawienia artystów z mainstreamu (Grzegorz Jarzyna, Monika Strzępka i Paweł Demirski, Michał Borczuch, Markus Öhrn), jak i wschodzących gwiazd polskiej sceny tanecznej i performatywnej (Marta Ziółek, Paweł Sakowicz, Iza Szostak, Ania Nowak, Cezary Tomaszewski). Komuna Warszawa współpracuje z kuratorami performatywnymi i muzycznymi, tworząc z nimi długofalowe projekty poświęcone wybranemu zagadnieniu, takie jak My, mieszczanie, Przyszłość czy obecnie realizowany Przed wojną. Wojna. Po wojnie i planowany Musicale. Musicale. Jednym z bardziej znaczących i bardzo dobrze przyjętych przez publiczność i krytyków projektów tego typu był cykl RE// MIX (2013–2016). Przez cztery lata kilkudziesięciu zaproszonych artystów poświęcało się archeologii sztuk performatywnych, tworząc spektakle odnoszące się do dzieł swoich mistrzów z przeszłości. Doskonale przyjętym cyklem z lat 2016–2017 był Mikro Teatr. Zadaniem postawionym przed 18 artystami było stworzenie pełnowartościowego spektaklu mimo wielu ograniczeń: czas trwania nie więcej niż 16 minut, zaangażowanie nie więcej niż 4 osób na scenie, użycie jednego mikrofonu, czterech reflektorów, walizki rekwizytów. Mierząc się z ograniczeniami formalnymi, mierzyli się z pytaniem o istotę teatru. Komuna Warszawa to także miejsce prezentacji gościnnych spektakli teatralnych, sztuk wizualnych, miejsce koncertów, spotkań i wykładów.

Twórcy spektaklu: Spektakl dla turystów

MLADINSKO THEATRE

Założony w 1955 roku jako pierwszy profesjonalny teatr dla dzieci i młodzieży w Słowenii. W latach osiemdziesiątych przeszedł restrukturyzację i przekształcił się w interdyscyplinarny teatr i ośrodek teatralnych poszukiwań, zwłaszcza jeśli idzie o politycznie subwersywne tematy. Obecnie słynie z innowacyjnej poetyki pokazywanych tu projektów rozmaitych młodych reżyserów i niespotykanej energii jego zespołu artystycznego, opartego o metody i podejście Petera Brooka do aktorstwa, która nie ma nic wspólnego z hierarchicznym gwiazdorskim systemem, ale bazuje na rodzaju aktorskiego laboratorium, gdzie łączy się indywidualne zdolności z działaniami i talentami całego zespołu.

Spektakle Mladinsko Theatre adresują uniwersalne paradoksy współczesnej cywilizacji, a jego program problematyzuje nowe czasy i przestrzenie. Mladinsko kontynuuje prace nad nowymi teatralnymi praktykami, nowymi wizualnymi paradygmatami i perspektywami spojrzenia na klasykę, jak również modernizm i postmodernizm. W Mladinsko Theatre aktorzy, reżyserzy, choreografowie, scenografowie i muzycy pracują wspólnie oraz razem rozwijają projekty, podejmując ryzyko ustanowienia nowego rodzaju widza, poprzez ich działania i artystyczne gesty. 

Twórcy spektaklu: Spektakl dla turystów

AST Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego

Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie została założona w 1946 roku przez Juliusza Osterwę. Obecnie AST kształci studentów w ramach jednolitych stacjonarnych studiów magisterskich, które na kierunku aktorstwo trwają 9.semestrów, a na kierunku reżyseria 10 semestrów. Posiada 5 wydziałów: Wydział Aktorski i Wydział Reżyserii Dramatu w Krakowie, Wydział Aktorski i Wydział Lalkarski w Filii we Wrocławiu oraz Wydział Teatru Tańca w Bytomiu. Filia AST we Wrocławiu prowadzi również kształcenie w ramach Podyplomowego Studium Reżyserii Teatru Dzieci i Młodzieży. AST od początku swego istnienia zapewnia ciągłość polskiej sztuki aktorskiej. O specyfice krakowskiej Uczelni decyduje również jej bliski związek z teatrami krakowskimi.

Paweł Sakowicz

Paweł Sakowicz – choreograf i tancerz, absolwent politologii na Uniwersytecie Warszawskim oraz choreografii i performansu w London Contemporary Dance School. Pracuje z choreografami i artystami wizualnymi, tworzy choreografie do spektakli teatralnych. Autor prac: Bernhard, TOTAL, Jumpcore i Thriller (ostatni wspólnie z Anną Smolar). Otrzymał wyróżnienie w 22. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2015/2016) oraz nominację do Paszportów Polityki 2016 w kategorii „Teatr”. Swoje spektakle pokazywał m. in. podczas dwóch edycji Polskiej Platformy Tańca, w NYU Skirball czy CAC New Orleans. Obecnie w warszawskim Nowym Teatrze pracuje nad grupowym spektaklem tanecznym pt. Masakra.

Twórcy spektaklu: Jumpcore

TR Warszawa

TR Warszawa to od ponad dziesięciu lat jeden z najpopularniejszych teatrów w Polsce. Uważany za nowoczesny teatr otwarty na nowe idee, równocześnie kultywujący najlepsze teatralne tradycje. TR Warszawa jako pierwszy w Polsce stworzył w teatrze przestrzeń dla otwartych prób czytanych nowej dramaturgii, koncertów, odczytów, wystaw, debat, przeglądów filmowych, akcji artystycznych i edukacji muzycznej, stając się wzorem teatru otwartego. Wysoką pozycję teatru wśród młodych teatrów europejskich potwierdzają nagrody przyznane na festiwalach krajowych i międzynarodowych.

Twórcy spektaklu: Strach

Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie

Siedziba Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie znajduje się w jednym z najstarszych budynków teatralnych w Polsce - przy ul. Narutowicza 17 w Lublinie. Gmach teatru wybudowany został w 1886 roku - od tamtej pory prowadzone w nim były różnego rodzaju działania teatralne. Teatr w 1949 roku został upaństwowiony, zaś jego oficjalnym patronem został Juliusz Osterwa - polski aktor i reżyser teatralny. Obecnie dyrektorem teatru jest Dorota Ignatjew.
Na scenie Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie występowało wielu wybitnych aktorów m. in. Jan Kreczmar, Maria Wiercińska, Jan Maciejowski, Helmut Kajzar, Jerzy Goliński, Adam Hanuszkiewicz, Kazimierz Braun, Ignacy Gogolewski i wielu innych. Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie jest typowym teatrem repertuarowym. Spektakle grane przez Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie powstają na podstawie ważnych dzieł polskich i zagranicznych. W repertuarze do tej pory zobaczyć można było wiele znakomitych spektakli m. in. „Diabeł i tabliczka czekolady” Pawła Reszki, w reż. K. Kowalskiego, „Klątwy” Stanisława Wyspiańskiego, w reż. Marcina Libery, „Świętoszek” Moliera w reż. Remigiusza Brzyka, „Hindełe, siostra sztukmistrza” Patrycji Dołowy, w reżyserii Pawła Passiniego i wiele innych. Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie brał również udział w licznych festiwalach i konkursach, na których jego spektakle niejednokrotnie były doceniane i nagradzane. Teatr im. Juliusza Osterwy prowadzi również działania edukacyjne - są to różnego rodzaju warsztaty prowadzone przed spektaklami, lekcje teatralne, warsztaty krytyki teatralnej, zwiedzanie teatru i wiele innych działań.

Twórcy spektaklu: Trzy siostry

Teatr BARAKAH

Teatr BARAKAH został założony w 2004 roku przez absolwentkę krakowskiej PWST, reżysera i aktorkę Anę Nowicką oraz absolwentkę wrocławskiej PWST aktorkę, scenografa i kostiumografa Monikę Kufel. Od tego roku nieprzerwanie działa pod ich dyrekcją, a od roku 2013 siedziba BARAKAH znajduje się przy ulicy Paulińskiej 28 w przestrzeni będącej przed II wojną światową Nową Mykwą żydowską, zwaną także „Łaźnią Ludową Rytualną”. Pod koniec lat 90. miało tu siedzibę Stowarzyszenie Teatralne „Łaźnia” Bartosza i Małgorzaty Szydłowskich. Przez kilkanaście lat działalności w Teatrze BARAKAH zostało wyprodukowanych kilkadziesiąt spektakli z udziałem aktorów na codzień występujących na scenach największych teatrów w Krakowie i Polsce. Większość z nich to spektakle prapremierowe. W teatrze odbywa się rocznie ponad 250 wydarzeń kulturalnych, m.in. koncerty, imprezy muzyczne, wystawy, pokazy filmowe oraz spotkania literackie. Od roku 2015 BARAKAH realizuje projekt cyklicznych spektakli z elementami kabaretu i musicalu — „Noce Waniliowych Myszy”.

 

Twórcy spektaklu: Dzieci z dworca Zoo

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie to jedna z najstarszych (1781) publicznych scen w Polsce. Jego artystyczną renomę współtworzyli Tadeusz Kantor, Jerzy Grotowski, Zygmunt Hübner, Konrad Swinarski, Jerzy Jarocki, Jerzy Grzegorzewski, Krystian Lupa czy Andrzej Wajda.
Repertuar Starego wyznaczają inscenizacje tekstów współczesnych i reinterpretacje klasyki dokonywane pod szyldem festiwalu re_wizje. Obszar eksperymentów artystycznych wyznaczają warsztaty, pokazy wideo, słuchowiska, spotkania z twórcami oraz koncerty, wystawy i instalacje. Od 2009 roku Stary Teatr współtworzy prestiżową międzynarodową sieć Mitos21:European Theatre Network.

Fundacja Burdąg i Centrum w Ruchu

Fundacja Burdąg to centrum badawcze dla twórców i pole do eksploracji dla odbiorców nowych nurtów w sztukach performatywnych. Działamy w dwóch przestrzeniach: Studio Burdąg — to miejsce dedykowane warsztatom ruchowym i rozwojowym, różnego rodzaju szkoleniom oraz rezydencjom artystycznym. Kompleks położony jest pośród mazurskich lasów.

Centrum w Ruchu — jest zrzeszeniem choreografów. To propozycja zbudowania nowych możliwości dla pracy twórczej. Centrum w Ruchu ma stymulować rozwój środowiska tańca i sztuk performatywnych oraz zwiększać obecność tych dziedzin w życiu kulturalnym stolicy.

Twórcy spektaklu: Wycieka ze mnie samo złoto

CalArts Center for New Performance

Weda Produkcje

WEDA to dom artystyczny założony przez Iwana Wyrypajewa i Karolinę Gruszkę, łączący ludzi z różnych dziedzin: produkcji teatralnej, zarządzania,
marketingu, designu oraz komunikacji we wspólnym celu realizowania projektów artystycznych o bezkompromisowej jakości, na najwyższym poziomie. Projekty realizowane przez WEDA współtworzą: Fundacja Weda, Fundacja Sztuki Kreatywna Przestrzeń oraz Modern Investment Agency Group.

Twórcy spektaklu: Wujaszek Wania