Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie

Teatr im. W. Siemaszkowej jest jedynym zawodowym teatrem dramatycznym działającym od 70 lat na terenie Rzeszowa i województwa podkarpackiego. Jest instytucją artystyczną o podstawowym znaczeniu dla działalności kulturalnej w województwie. Oferuje mieszkańcom szereg propozycji repertuarowych. Spełnia ważną rolę w kształtowaniu życia kulturalnego w południowo-wschodniej Polsce: oprócz produkcji spektakli prowadzi Szajna Galerię, organizuje znaczący konkurs o zasięgu międzynarodowym – Biennale Plakatu Teatralnego, jest organizatorem dwóch ogólnopolskich przeglądów teatralnych – Rzeszowskich Spotkań Teatralnych (w roku 2012 i 2013 w formule RST VizuArt Festiwalu Scenografów i Kostiumografów) i Rzeszowskich Spotkań Karnawałowych.

Twórcy spektaklu: Balladyna

Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem

Teatr powstał w 1985 roku. Nikt wtedy nie wróżył młodemu zespołowi sukcesu. O Zakopanem utrwaliło się przekonanie, że to fatalne miejsce dla teatru, dobre jedynie do występów gościnnych w sezonie. Premiery Autoparodii, Życia snem, Dr Faustusa, a zwłaszcza Cabaretu Voltaire, okazały się wydarzeniami, których rozgłos i powodzenie przerosły oczekiwania zespołu. Teatr stał się modny. Po roku 1990 sytuacja radykalnie się zmieniła. Większość krytyków odwróciła się od niego, zniechęciły się elity, odżegnało się nowe pokolenie twórców. Pojawiły się ostre głosy krytyczne i zachęty do wyboru innej drogi. Na szczęście Andrzej Dziuk i jego zespół okazali się odporni nie tylko na tego rodzaju perswazje, ale także na różnego rodzaju mody i techniczno-inscenizacyjne nowinki. Na mapie teatralnej kraju ma swoje odrębne miejsce jako teatr „osobny”, w którym – wbrew panującym tendencjom – szanuje się tekst i najważniejszy jest aktor.

Twórcy spektaklu: Człapówki-Zakopane

Teatr Powszechny im. Zygmunta Hubnera w Warszawie

Teatr Powszechny działa od 1944 otwarty z inicjatywy Jana Mrozińskiego jeszcze dalej pod nazwą Teatr Popularny. W pierwszych latach Teatr Powszechny był miejscem pracy dla wielu przedwojennych aktorów. Od początku grano największych twórców światowej literatury takich jak Gabrielę Zapolską, Karola Dickensa czy Szekspira. W końcu lat 50. rozpoczął się okres odnowy, przełomowa okazała się premiera spektaklu "Wojna i pokój". Gwiazdą teatru był niewątpliwie Adam Hanuszkiewicz. W 1975 dyrektorem teatru został Zygmunt Hübner, wybitny aktor i reżyser skoncentrował wokół sceny najlepszych ówcześnie aktorów m. in. Janusza Gajosa i Krystynę Jandę. Od września 2011 roku dyrekcję teatru obejmuje Robert Gliński. Podstawą jego programu artystycznego jest rozmowa o współczesności.

Twórcy spektaklu: Szczury

Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu

Teatr powstał w 1975 roku. Od sezonu 2007/2008 dyrektorem teatru jest Tomasz Konina. Teatr, oprócz swoich rozmiarów, znany jest z organizacji jednego z najważniejszych wydarzeń teatralnych w Polsce, Opolskich Konfrontacji Teatralnych, Klasyka Polska. Z „Kochanowskim” było związanych wielu znakomitych ludzi teatru m.in. Tadeusz Nyczek, Czesław Niemen, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Andrzej Mleczko, Mikołaj Grabowski, Zbigniew Brzoza, Agnieszka Glińska i wielu innych.

Twórcy spektaklu: Szklana Menażeria

Teatr Bagatela im. Tadeusza Boya Żeleńskiego

Historia teatru sięga roku 1918, kiedy to Marian Dąbrowski, wydawca i redaktor krakowskiego Ilustrowanego Kuryera Codziennego zainicjował powstanie sceny. Budynek zaprojektował w latach 1918-1919 architekt Janusz Zarzecki, a wnętrza zaprojektował malarz i dekorator Henryk Uziembło. W roku 1926 na skutek trudności finansowych przekwalifikowano teatr na kino. Pożar, jaki wybuchł w 1928, całkowicie zniszczył wnętrze. W 1938 gmach zmodernizowano i nazwano Scala. Było to najelegantsze kino Krakowa. W latach 1946-1948 mieścił się tutaj Teatr Kameralny. Od 1949 roku Państwowy Teatr Młodego Widza. W 1957 powstał w tym miejscu Teatr Rozmaitości. W 1970 roku powrócono do nazwy Bagatela, a w 1972 nadano mu imię Tadeusza "Boya" Żeleńskiego. Teatr prowadzi także kameralną scenę przy ul. Sarego. W budynku tym mieściła się kiedyś loża masońska, Kasyno Oficerów WP Wyznania Mojżeszowego, a potem magazyn Cricoteki. W 2004 roku rozpoczęła w nim działalność kameralna scena Teatru Bagatela, znajduje się tam sala prób oraz sala widowiskowa. Spektaklem inaugurującym działalność Sceny była sztuka Sibylle Berg Pies, Kobieta, Mężczyzna w reżyserii Andrzeja Majczaka. Scena ma prezentować kameralne, małoobsadowe spektakle młodych reżyserów i dramaturgów.

Twórcy spektaklu: Mefisto, Tato

Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza

Teatr powstał w 1972 z inicjatywy Józefa Szajny. Kolejnymi dyrektorami naczelnymi i artystycznymi teatru byli: Józef Szajna, Jerzy Grzegorzewski, Zbigniew Brzoza i Bartosz Zaczykiewicz. W 2009 powołano dyrektora naczelnego – Macieja Klimczaka oraz dyrektora artystycznego, którym został Grzegorz Bral. W 2011 roku Macieja Klimczaka na stanowisku dyrektora naczelnego zastąpił dyrektor Teatru Polonia i Och-teatru Roman Osadnik. Wprowadzone przez niego zmiany w sposobie promowania i kształtowania wizerunku teatru, a także otwarcie go na nowe projekty (cykle: The Met Opera HD, Siesta w Studio Marcina Kydyńskiego; współpraca z Instytutem Reportażu) spowodowały, że w krótkim czasie Teatr Studio na powrót stał się chętnie uczęszczanym miejscem. 1 września 2012 roku kierownictwo artystyczne teatru objęła reżyserka i aktorka Agnieszka Glińska. Swoją dyrekcję rozpoczęła od zbudowania silnego i różnorodnego zespołu, zapraszając do współpracy artystów z innych warszawskich scen. Za „zmiany, jakie już udało się jej przeprowadzić [...], za obiecujące nowe spektakle i komplety na widowni” Glińska została wyróżniona nagrodą „Co Jest Grane” Wdecha 2012 w kategorii Człowiek Roku. 17 października 2012 odbyła się uroczystość nadania imion twórców Teatru Studio: Józefa Szajny – Dużej Scenie oraz Jerzego Grzegorzewskiego – Galerii.

Teatr KTO

Teatr KTO powstał w 1977 roku, a swoją działalność zainaugurował spektaklem Ogród rozkoszy. Pierwszych dziesięć zamkniętych pokazów obejrzało kilkuset widzów; po ocenzurowaniu ponad rok później – niemal 3 tysiące w Krakowie i różnych miastach Polski.  W 37. sezonie Teatru KTO statystyki wyglądają zgoła inaczej: ponad trzydzieści (z widowiskami okazjonalnymi ponad 50) tytułów zarówno tych na scenie jak i na ulicy obejrzało w Polsce i na świecie około 2.000.000 widzów. Teatr gościł w blisko 250 miastach w ponad 40 krajach na 5 kontynentach. W trakcie ponad 180 zagranicznych podróży Teatr KTO odwiedził Kolumbię, Meksyk, Brazylię, Kostarykę, Tunezję, Iran, USA, Koreę Południową i niemal wszystkie kraje  Europy. Brał udział w prestiżowych festiwalach m. in. w Seulu, Bogocie, Nowym Jorku, Sankt Petersburgu, Berlinie, Wiedniu, Pradze, Tiranie, Edynburgu, Mińsku i Kijowie. Teatr KTO jest organizatorem 27 edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Ulicznych w Krakowie, a także realizatorem krakowskich projektów artystycznych - Noc Teatrów i Noc Poezji. Od 1 stycznia 2005 roku krakowski Teatr KTO jest Teatrem Miejskim. Przez 38 lat niezmiennie dyrektorem Teatru KTO jest Jerzy Zoń.

Twórcy spektaklu: Chór sierot, Sceny Dantejskie #1

Capella Cracoviensis

Zespół muzyczny powstały w 1970 z inicjatywy dyrygenta i muzykologa Stanisława Gałońskiego. Do 30 października 2008 był jej dyrektorem i kierownikiem artystycznym, od 1 listopada 2008 stanowisko to objął Jan Tomasz Adamus. Zespół wykonuje na historycznych instrumentach muzykę minionych epok. Dzięki wsparciu Miasta Krakowa Capella Cracoviensis realizuje projekty na najwyższym poziomie artystycznym, skupiając artystów o określonej wrażliwości. 

Teatr Groteska

Teatr  Groteska w Krakowie jest jedną z najstarszych i najbardziej renomowanych scen lalkowych w Polsce. Teatr został założony w 1945 roku przez wybitnych artystów teatru Zofię i Władysława Jaremów – reżyserów, inscenizatorów, pionierów nowoczesnego myślenia o sztuce lalkowej i teatrze plastycznym w powojennej Polsce. Od 1998 roku dyrektorem teatru jest Adolf Weltschek – z wykształcenia reżyser i filolog. Jego myślenie o teatrze daleko wykracza poza pudełko sceny. Swoje przedstawienia Groteska kieruje do widza wielopokoleniowego. Spektakle dla dzieci i młodzieży odznaczają się nie tylko ciekawą tematyką, ale także wykorzystaniem wielu form teatralnej ekspresji: lalki o zróżnicowanych technikach animacji, maski, kostiumy. Prężnie działa także Scena dla dorosłych, na której wystawiane są utwory m.in. Sofoklesa, Woltera, Michaiła Bułhakowa – scena będąca dowodem na to, że wielki repertuar w teatrze formy zyskuje na sile. Teatr Groteska jest, niezmiennie poszukującym nowych środków wyrazu artystycznego, teatrem plastycznym, operującym formą, barwą, materią, ruchem. Groteska to teatr wizualny, dążący do przełamywania barier językowych. 

Twórcy spektaklu: Przemiany

Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu

Choć widownia teatru przy ul. Dąbrowskiego 5 – wtedy nazywanego jeszcze Teatrem im. Modrzejewskiej – po raz pierwszy zapełniła się 14 września 1923 roku, to jego artystyczny profil zarysował się wyraziście dopiero 50 lat później, wraz z objęciem stanowiska dyrektora przez Izabellę Cywińską, późniejszą Minister Kultury w pierwszym solidarnościowym rządzie wolnej Polski. To w okresie jej 16-letniej dyrekcji (1973-1989) Teatr Nowy stał się nie tylko miejscem rozrywki, ale i trybuną dla tych, którym starano się odebrać prawo do głosu. Od 2011 roku poznańską sceną zarządza Piotr Kruszczyński, dbając o kontynuację istotnego dialogu zapoczątkowanego przez jego wielką poprzedniczkę. W nowych warunkach politycznych i społecznych scena przywraca tradycję teatru obywatelskiego i przyciąga twórców wrażliwych na aktualne problemy. Dzięki mariażowi doświadczenia i młodości zapraszanych reżyserów, Teatr Nowy w każdym sezonie może zaoferować swojej publiczności zróżnicowany repertuar oparty o współczesną dramaturgię i nowoczesne interpretacje klasyki. Choć większość spektakli Nowego powstaje z lokalnych inspiracji, to ich festiwalowe sukcesy świadczą o głębokim, uniwersalnym przesłaniu. Ważniejsze realizacje: Dwunastu gniewnych ludzi - adaptacja klasycznego tematu filmowego ukazująca mechanizm bezwzględnej konkurencji; Dom lalki - postibsenowska wariacja na temat świata kultury pop; Gorączka czerwcowej nocy - paradokumentalna opowieść rozprawiająca się z mitem antykomunistycznego zrywu z 1956 roku w kontekście dzisiejszych problemów społecznych; cykl Jeżyce Story - zainspirowany autentycznymi biografiami współczesnych, "niepokornych" mieszkańców miasta; Obwód głowy - przypominający o dramacie tysięcy polskich dzieci przymusowo wcielanych do niemieckich rodzin, który stanowi przyczynek do dyskusji o odradzających się w Europie ruchach nacjonalistycznych; Dziady - polski arcydramat romantyczny przeniesiony w realia amerykańskiego abolicjonizmu i konfliktów na tle rasowym.

Twórcy spektaklu: Dziady, Sceny Dantejskie #4

Nettheatre — Centrum Kultury Lublin

Pierwszy na świecie teatr internetowy prezentujący swoje spektakle zarówno w przestrzeni rzeczywistej jak i wirtualnej, pozwalający widzom współtworzyć ich warstwę dźwiękową i wizualną, eksplorujący sferę interaktywności teatru. neTTheatre stanowi autorski projekt Pawła Passiniego - laureata m.in. Nagrody im. Konrada Swinarskiego za Morrison/Śmiercisyn Artura Pałygi, Złotych Masek za Ifigenię w Aulidzie Eurypidesa i Słownik Chazarski – Dzieci Snów Milorada Pavicia, Nagrody Głównej XXIX Opolskiego Festiwalu Konfrontacje Klasyka Polska za reżyserię Klątwy Stanisława Wyspiańskiego. W premierze pierwszego spektaklu neTTheatre – "Odpoczywania" –  wzięło udział 16 tys. internautów z całego świata, wyznaczając w ten sposób początek nowego etapu w historii teatru.

neTTheatre to nie tylko nowe, fascynujące terytorium ekspresji, ale także sposób rozumienia teatru jako przestrzeni rzeczywistego spotkania, w ramach którego akt twórczy dokonuje się w pełnej jawności, w czasie rzeczywistym, "na oczach" widza. W tym celu zespół rozwija techniki improwizacji dotyczące zarówno sfery ruchu i gestu, jak również warstwy tekstu. Aktorzy/tancerze często posługują się idiolektami - językami zawierającymi nieistniejące słowa i zwroty - budującymi niepowtarzalną, zaskakującą i równocześnie intymną przestrzeń spektakli. Źródłem i punktem wyjścia choreografii są sekwencje przechowywanych w kulturze ikon i kodów - od kształtu liter hebrajskiego alfabetu ("Sczeźli", "Tehillim/Psalmy") po portrety dzieci Stanisława Wyspiańskiego ("Odpoczywanie"). neTTheatre to przede wszystkim próba stworzenia nowego języka artystycznego nawiązującego do współczesnych form komunikowania. Przekaz równoległy, wielopłaszczyznowy, niesformatowany. To również próba zrozumienia kondycji człowieka początku drugiego millenium, świadomie i nieświadomie uwikłanego w gąszcz znaków i komunikatów. Z tego powodu w kolejnych przedsięwzięciach Teatru w Sieci Powiązań pojawiły się najnowsze technologie, wielokrotnie w teatrze wykorzystywane po raz pierwszy. Wśród nagród i wyróżnień przyznanych za spektakle neTTheatre znalazły się m.in. Total Theatre Award oraz Bank of Scotland Herald Angel, Nagroda im. H.Jurkowskiego na Festiwalu Babkarska Bystrica w Bańskiej Bystricy, nagroda Kaliskich Spotkań Teatralnych (Kalisz/Polska), nagroda na Festiwalu KONTRAPUNKT (Szczecin/Polska), Grand Prix Festiwalu Prapremier (Bydgoszcz/Polska), wyróżnienie na Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (Warszawa/Polska), nagroda na Festiwalu Sztuki Reżyserskiej (Katowice/Polska). Od 2009 roku Teatr w Sieci Powiązań działa w ramach Centrum Kultury w Lublinie.

Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy

Polski teatr w Legnicy istnieje od 1977 roku, a od 1999 nosi imię wielkiej polskiej aktorki Heleny Modrzejewskiej. Od 1994 r. kieruje nim Jacek Głomb. Konsekwentnie  realizuje się tu koncepcję wiązania działalności artystycznej z przestrzenią miasta, realizując spektakle nie tylko na scenie w zabytkowym budynku z 1842 roku, ale również w zrujnowanych wnętrzach dawnych hal fabrycznych, restauracji czy sklepów. Owocem tej pracy są głośne, nagradzane spektakle. Do najsłynniejszych należą legnickie inscenizacje dramatów Szekspira, m.in. Koriolan (1998), Hamlet, Książę Danii (2001), Otello (2006), a także prapremiery dramatów współczesnych, często pisanych specjalnie dla Teatru Modrzejewskiej, np. Ballada o Zakaczawiu (2000), Made In Poland (2004), III Furie (2011), których inspiracją bywają często autentyczne lokalne historie i postacie. Siedem spektakli z Legnicy przeniesiono także do telewizji (najnowszy z nich to Orkiestra, 2013). Teatr prezentował swe przedstawienia publiczności w Polsce i za granicą, nie tylko w Europie (m.in. na Fringe Festival w Edynburgu), ale także w Rosji (wraz z Syberią), USA, Argentynie, Turcji.  Dodatkowo w legnickim teatrze realizuje się unikalny w skali kraju program edukacji teatralnej i rozmaite inicjatywy ogólnokulturalne. W 2012 roku w Legnicy rozpoczęto projekt pod nazwą „Teatr Opowieści” jako alternatywę wobec modnego, jednorodnego teatru współczesnego. Manifest ogłaszający tę inicjatywę wywołał w polskim świecie kulturalnym ożywioną dyskusję. Zaproszenie do współtworzenia projektu przyjęli wybitni twórcy polskiego teatru, m.in. Piotr Cieplak, Piotr Tomaszuk, Ondrej Spišák, Lech Raczak.

Teatr Łaźnia Nowa, Teatr IMKA

Producenci spektaklu "Klatwa, odcinki z czasów beznadziei".

Teatr IMKA jest przeznaczony dla szerokiej publiczności, która szuka w teatrze czegoś więcej niż bezrefleksyjnej rozrywki. IMKA daje szansę na spędzenie wieczoru w interesujący sposób - oprócz dobrej zabawy i śmiechu proponuje wybitną literaturę, która stawia ważkie pytania i prowokuje do głębszych przemyśleń. Znakiem szczególnym wszystkich spektakli jest znakomite aktorstwo teatralne. 
Teatr mieści się w przedwojennej siedzibie międzynarodowej organizacji YMCA w budynku przy ulicy M. Konopnickiej 6. Nazwa Teatru i jego działalność wpisują się zatem w dawną tradycję Warszawy.

Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. L. Solskiego w Krakowie

Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. L. Solskiego w Krakowie została założona w 1946 roku przez Juliusza Osterwę, w wyniku połączenia trzech działających w Krakowie studiów: Studia Aktorskiego przy Starym Teatrze, Studia Aktorskiego przy Teatrze im. J. Słowackiego oraz Studia Dramatycznego Iwo Galla. W pierwszym okresie swego istnienia Szkoła kształciła aktorów dramatycznych w toku trzyletnich studiów. W 1949 roku zmieniono nazwę na Państwową Wyższą Szkołę Aktorską, wtedy też przedłużono okres studiów do czterech lat. Dzisiejsza nazwa, Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego, została przyjęta w 1955 roku. W latach 1954 -1964 krakowska PWST kształciła również aktorów na Oddziale Lalkarskim (absolwentami tego kierunku byli m.in. Maja Komorowska, Ryszard Cieślak, Kazimierz Kaczor). W nowym kształcie specjalizacja lalkarska została reaktywowana w 1972 r. już jako samodzielny Wydział Lalkarski z siedzibą we Wrocławiu. W krakowskiej PWST prowadzone są również studia na kierunku reżyserii. Pierwotnie wydział został powołany w 1955 r., ale ze względów organizacyjnych przetrwał tylko do 1962 r. Absolwentami Wydziału Reżyserii byli m. in.: Mieczysław Górkiewicz, Jerzy Grotowski, Halina Gryglaszewska. Ponownie Wydział Reżyserii Dramatu powołał Rektor Jerzy Krasowski w 1973 r. Do tej pory Wydział wykształcił około stu reżyserów, tworząc wizerunek polskiego teatru współczesnego (m.in. Mikołaj Grabowski, Krystian Lupa, Edward Lubaszenko, Anna Polony, Krzysztof Babicki, Tadeusz Bradecki, Andrzej Dziuk, Waldemar Zawodziński, Anna Augustynowicz, Grzegorz Jarzyna, Krzysztof Warlikowski).

Twórcy spektaklu: The Blue Room, Dyplom z Kosmosu, Murzyni

Stowarzyszenie STRUKTURA.By

Oficjalnie-jesteśmy nowopowstałym stowarzyszeniem artystycznym z siedzibą w Warszawie. De facto – kreatywnym kolektywem, który postanowił połączyć jednostkowe siły by tworzyć w obszarze polskiej sztuki. Większość z nas to absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu. Nasze wykształcenie zdeterminowało nas do stworzenia samym sobie przestrzeni działania w kraju, w którym taniec, teatr tańca i pokrewne mu zjawiska nie mają tak ugruntowanej tradycji jak teatr dramatyczny i nie mieszczą się w instytucjach kultury. STRUKTURA.By to zatem twór, który wkracza w świat polskiej sztuki z nową energią, nowymi pomysłami na kreacje scenicznego, ale i społecznego świata przy absolutnym uznaniu dla dotychczasowych osiągnięć polskiej sztuki. Wielu z nas już działa – można nas oglądać w polskich teatrach, w międzynarodowych projektach, prowadzących warsztaty czy grających w filmach. Tworzymy własne spektakle. Różnorodność naszego doświadczenia składa się na całkiem wybuchową całość profesjonalnego dorobku artystycznego. Także on skłonił nas do zrzeszenia się. Lubimy robić to co robimy, ale chcemy też z tego żyć. Mówimy 'nie' żywieniu się wartościami niematerialnymi. Chcemy kalorii, chcemy sztuki na pełnych obrotach. Jesteśmy profesjonalnymi zapaleńcami.

Stay with us enjoy and have fun.

Twórcy spektaklu: Meblościanka

Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach

Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach jest największą i najważniejszą sceną teatralną na Górnym Śląsku. Prezentuje dorobek polskiej i światowej literatury, zarówno klasycznej, jak i współczesnej (dokonując prapremierowych wykonań takich utworów jak np. „Barbara Radziwiłłówna z Jaworzna Szczakowej” M. Witkowskiego, „Piąta strona świata” K. Kutza, „Ostatnie tango w Paryżu” R. Alley’a czy „Morfina” S. Twardocha). W jego ponad stuletniej historii, teatrem kierowali m.in. Wilam Horzyca, Gustaw Holoubek, Józef Para czy Ignacy Gogolewski. Teatr posiada trzy sceny, a wizyta na każdej ze nich ma być dla widzów w różnym stopniu reinterpretacją tego, co było i jest ważne dla regionu, mikroświata w skali nie tylko ogólnopolskiej, ale i europejskiej. W sezonie na publiczność w każdym miesiącu czeka ponad 30 różnych propozycji: spektakli, koncertów, dyskusji, wystaw, pokazów, warsztatów czy spotkań. Teatr otwarty jest ponadto na międzynarodową współpracę (np. koprodukcja spektakli z twórcami z Włoch), w Katowicach odbywa się także cyklu „Europa w Śląskim”, podczas którego swoje spektakle pokazują najlepsi twórcy z europejskich scen. Katowicki teatr jest także od lat współorganizatorem Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje”. Od 2013 roku realizowany jest tu także innowacyjny projekt „KatoDebiut”, który zakłada realizację profesjonalnego przedstawienia teatralnego przez debiutujących twórców z regionu, wyłanianych w konkursie. Dodatkowo teatr działa bez granic, mający w ofercie spektakle z napisami po angielsku czy tłumaczone na język migowy. Teatr stara się spełniać rolę sceny narodowej na Śląsku. W ostatnich latach swoje prapremiery miały tu dramaty napisane w gwarze śląskiej („Polterabend” St. Mutza w reż. T. Bradeckiego i wielokrotnie nagradzana na festiwalach „Piąta strona świata” K. Kutza w reż. R. Talarczyka). Od sezonu 2013/2014, kiedy dyrekcję Teatru objął Robert Talarczyk, realizowany jest tu również cykl „Śląsk święty / Śląsk przeklęty”, będący próbą artystycznego spojrzenia na wielokulturową problematykę regionu i związanych z nim ludzi. Do tej pory swoje prapremiery miały w nim spektakle „Skazany na bluesa” P. Angermana i J. Kidawy-Błońskiego (reż. A. Jakubik), „W popielniczce diament” J. Roszkowskiego (reż. W. Patlewicz) i „Morfina” S. Twardocha (reż. E. Marciniak).

 

Twórcy spektaklu: Meblościanka

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie to jedna z najstarszych (1781) publicznych scen w Polsce. Jego artystyczną renomę współtworzyli Tadeusz Kantor, Jerzy Grotowski, Zygmunt Hübner, Konrad Swinarski, Jerzy Jarocki, Jerzy Grzegorzewski, Krystian Lupa czy Andrzej Wajda. Od stycznia 2013 roku dyrektorem jest Jan Klata, jego zastępcą – Sebastian Majewski. Repertuar Starego wyznaczają inscenizacje tekstów współczesnych i reinterpretacje klasyki dokonywane pod szyldem festiwalu re_wizje. Obszar eksperymentów artystycznych wyznaczają warsztaty, pokazy wideo, słuchowiska, spotkania z twórcami oraz koncerty, wystawy i instalacje. Od 2009 roku Stary Teatr współtworzy prestiżową międzynarodową sieć Mitos21:European Theatre Network. 

Twórcy spektaklu: Towiańczycy, królowie chmur

TR Warszawa

TR Warszawa to od ponad dziesięciu lat jeden z najpopularniejszych teatrów w Polsce. Uważany za nowoczesny teatr otwarty na nowe idee, równocześnie kultywujący najlepsze teatralne tradycje. Wysoką pozycję TR Warszawa wśród młodych teatrów europejskich potwierdzają nagrody przyznane na festiwalach krajowych i międzynarodowych. Najnowsze spektakle TR Warszawa to T.E.O.R.E.M.A.T. na podstawie twórczości Piera Paolo Pasoliniego, w reżyserii Grzegorza Jarzyny, Między nami dobrze jest Doroty Masłowskiej we współpracy z Schaubühne am Lehniner Platz, Areteia Grzegorza Jarzyny we współpracy z Schauspiel Essen, zrealizowany jako część programu „Europejska Stolica Kultury RUHR.2010”, Jackson Pollesch René Pollescha oraz Nosferatu Grzegorza Jarzyny, spektakl inspirowany Draculą Brama Stokera.

Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. L. Solskiego, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu

Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. L. Solskiego w Krakowie została założona w 1946 roku przez Juliusza Osterwę, w wyniku połączenia trzech działających w Krakowie studiów: Studia Aktorskiego przy Starym Teatrze, Studia Aktorskiego przy Teatrze im. J. Słowackiego oraz Studia Dramatycznego Iwo Galla. W pierwszym okresie swego istnienia Szkoła kształciła aktorów dramatycznych w toku trzyletnich studiów. W 1949 roku zmieniono nazwę na Państwową Wyższą Szkołę Aktorską, wtedy też przedłużono okres studiów do czterech lat. Dzisiejsza nazwa, Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego, została przyjęta w 1955 roku. W latach 1954 -1964 krakowska PWST kształciła również aktorów na Oddziale Lalkarskim (absolwentami tego kierunku byli m.in. Maja Komorowska, Ryszard Cieślak, Kazimierz Kaczor). W nowym kształcie specjalizacja lalkarska została reaktywowana w 1972 r. już jako samodzielny Wydział Lalkarski z siedzibą we Wrocławiu. W krakowskiej PWST prowadzone są również studia na kierunku reżyserii. Pierwotnie wydział został powołany w 1955 r., ale ze względów organizacyjnych przetrwał tylko do 1962 r. Absolwentami Wydziału Reżyserii byli m. in.: Mieczysław Górkiewicz, Jerzy Grotowski, Halina Gryglaszewska. Ponownie Wydział Reżyserii Dramatu powołał Rektor Jerzy Krasowski w 1973 r. Do tej pory Wydział wykształcił około stu reżyserów, tworząc wizerunek polskiego teatru współczesnego (m.in. Mikołaj Grabowski, Krystian Lupa, Edward Lubaszenko, Anna Polony, Krzysztof Babicki, Tadeusz Bradecki, Andrzej Dziuk, Waldemar Zawodziński, Anna Augustynowicz, Grzegorz Jarzyna, Krzysztof Warlikowski).

Twórcy spektaklu: Transdyptyk

Teatr Łaźnia Nowa

Teatr Łaźnia Nowa w Nowej Hucie to najmłodszy krakowski teatr, znajdujący się w wyremontowanych halach warsztatów szkolnych, posiadający dwie sceny, mogące pomieścić kilkuset widzów. Podczas dziesięciu lat istnienia, Łaźnia Nowa wypracowała sobie solidną markę na polskim rynku teatralnym, wykreowała m.in.: Festiwal Teatralny Genius Loci, Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia i Festiwal Mrożkowski. Spektakle otrzymywały wiele nagród i gościły na wielu festiwalach. Wbrew stereotypom o beznadziei dzielnicy, w Łaźni Nowej realizowane są projekty międzynarodowe i koprodukcje z partnerami z całej Polski, powstają programy i spektakle autorskie w oparciu o ścisłą współpracę z mieszkańcami dzielnicy, koncerty, wystawy, pokazy filmowe i multimedialne, spotkania i warsztaty. Wielopoziomość działańsłuży zbliżeniu teatru do jak najszerszego grona widzów. Dyrektorem naczelnym i artystycznym Łaźni Nowej jest Bartosz Szydłowski. Wcześniejszą działalność teatru wyznacza kilkuletnia historia Stowarzyszenia Teatralnego „Łaźnia” , z którego Łaźnia Nowa się wywodzi.

Teatr Polski we Wrocławiu

Teatr Polski we Wrocławiu to Wojewódzka instytucja kultury. Założony w 1949 jako Państwowy Teatr Dolnośląski we Wrocławiu, od 1969 nosi obecną nazwę. Składa się z trzech scen: Sceny Kameralnej (przy ul. Świdnickiej 28), Sceny na Świebodzkim (pl. Orląt Lwowskich 20c) oraz Sceny im. Jerzego Grzegorzewskiego - mieszczącej się w głównej siedzibie Teatru Polskiego, przy ul. Gabrieli Zapolskiej 3. Od września 2006 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym jest Krzysztof Mieszkowski. Teatr kontynuuje działalność edukacyjną i pro publico bono, prowadząc cykl "Czynne poniedziałki", w ramach których odbywają się spotkania z artystami z różnych dziedzin sztuki (Magiel literacki, Magiel sztuk, Magiel filmowy, Magiel teatralny) oraz politykami (Magiel polityczny).Inna ścieżka edukacyjna to Wszechnica Teatralna proponująca młodzieży spotkania,

Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach

Istnieje od 1945 r. Odbywa się tu kilka premier rocznie. Poza swoim repertuarem teatr prezentuje także spektakle zapraszanych zespołów. Każdy sezon kończy się plebiscytem o "Dziką Różę", podczas którego publiczność nagradza najlepszych aktorów i najpopularniejsze przedstawienia.Zabytkowa kamienica, w którym mieści się teatr, znajduje się na ulicy Sienkiewicza. Jest jedną z najstarszych scen teatralnych w Polsce.od 2 grudnia 1952 roku do 30 września 1958 roku kielecka scena kierowali państwo Irena i Tadeusz Byrscy. Postawili sobie za cel stworzenie w Kielcach teatru o wysokim poziomie artystycznym. Wprowadzili na scenę repertuar ambitny, oryginalny, bardzo śmiały.Za dyrekcji Byrskich w Kielcach występowało wielu wybitnych aktorów, mi.in. Anna Ciepielewska, Irena Jun, Stanisław Niwiński i inni.Czas dyrekcji Byrskich nazwany został przez krytyków złotym wiekiem kieleckiej sceny, a teatr zyskał opinię jednej z najciekawszych scen w kraju. Na przygotowywane przez teatr premiery przejeżdżali ludzie teatru ze znacznie większych ośrodków w kraju.Historia najnowsza kieleckiej sceny wiąże się z dyrektorem Piotrem Szczerskim, który przyjechał z Krakowa, jak sądził "na chwilę" i został do dziś.